"In alle dingen"

Het lange wachten van de advent is bijna voorbij.   Waar wacht jij op? Waar hoop je op? Misschien wel tegen beter weten in.   Wat doe jij om ertoe bij te dragen dat de hoop die je in je draagt echt werkelijkheid kan worden? Gods genade heeft jouw medewerking nodig! Klik op deze link om te zien hoe dit jongetje het aanpakt, of klik op onderstaande foto (video)

  Lekker warm, rond het vuur.   Gezellig, veilig, vertrouwd. samen. Ons kent ons. Het ligt voor de hand. Je kan ook de wijde wereld intrekken. Je wagen aan het onbekende. Risico’s nemen. Wat je gekregen hebt niet voor jezelf houden. Delen. Het licht doorgeven.   De prijs kan hoog zijn. Soms aarzel je. Mislukken is mogelijk. Je ontdekt dat je de ander nodig hebt. Of het eindpunt hierbij gelijk is aan het vertrekpunt,   is nog een andere vraag. Een allegorie op de Advent? Of belooft de Advent nog iets meer? Klik hier of op onderstaande afbeelding om te kijken naar deze aangrijpende tekenfilm.

Klik hier om dit wondere videootje te bekijken Wat zijn in jouw leven belemmeringen om naar anderen toe te gaan? Wie of wat houdt jou tegen? Wat helpt jou om toch naar de ander toe te gaan? Wat zou het mogelijk kunnen maken om de relatie te herstellen? Doe je het? Waag je het erop? Ook al is het niet gemakkelijk of moet je een risico nemen? Advent wil zeggen: Hij komt naar ons toe … Klik hier om dit wondere videootje te bekijken  of klik op onderstaande foto.

De advent is een tijd van wachten. Wachten kan vervelend en frustrerend worden. Maar wellicht zit er in dat wachten toch een rijke dimensie verborgen. Hoe kunnen wij dat onaangename wachten veranderen in een 'heilig wachten'? In ons leven bouwde God een groot gedeelte wachttijd in. Het Oude Testament is niets anders dan wachten. Uiteindelijk zendt God zijn Zoon. Het lijkt alsof aan al dat wachten een eind is gekomen. Maar denk dan aan al de rustige jaren die Jezus in Nazareth doorbrengt. Het lijkt wel dat God ook Jezus laat wachten! Dan komt de wervelwind van zijn openbaar optreden: Hij liet zich zien, Hij sprak, Hij trok verder, Hij bad, hij genas, Hij brak het brood.. .' In zijn lijden komt het wachten weer naar voren als een centraal thema. Jezus wordt als een uiterst passief iemand voorgesteld. Terwijl Hij voordien zo druk doende was, overkomt Hem nu alles: ' zij namen Hem gevangen, zij geselden Hem, zijn kruisigden en begroeven Hem...' Jezus heeft z...

Sommige jaren, tijdens de Advent, kan het geboorteverhaal – zo gewoon, zo tastbaar – mijn gedachten en gevoelens echt in zijn greep houden. Het lastige ongemak van de gevorderde zwangerschap. Mensen op zoek naar onderdak en rust. Stro, hout, wat doeken. De geur van dieren in een stal. De   schreeuw van een nieuwgeboren baby. Maar dit jaar is het de sfeer van mysterie die boven het verhaal zweeft en het ook helemaal doordringt, die mijn verbeelding bezighoudt. In een adventshomilie citeerde de predikant een theoloog die zei dat nadenken over God hetzelfde is als te trachten een overvliegende vogel te tekenen. “Je eindproduct kan een gedetailleerde tekening zijn van zijn vleugels, vastgelegd in één bepaalde positie, van zijn pluimen, ogen en klauwen, alles als bevroren voor een kritische blik. Ofwel is je eindproduct”, zo vervolgde hij, “een vage vlek zonder enig detail, maar eentje die snelheid en beweging suggereert.” We zijn allemaal theologen, zei hij. Allemaal ma...

Onlangs ging ik in gesprek met Jos Douma over mijn boek "God zelf ontmoeten". Allerhande thema’s kwamen ter sprake. Hoe kan je bij jou thuis op retraite gaan? Wat is het verschil tussen het lezen in de Bijbel en het bidden met de Bijbel? Wat is nu typisch aan het ignatiaanse bijbelgebed? Waarom legt Ignatius er zo de nadruk op dat je beste maar met een klein stukje tekst bidt? Wat betekent het concreet om je bij het bidden te laten leiden door het kompas van de vreugde? En ruimer, hoe kan je onderscheidend bidden? Klik hier om dit interview te beluisteren/bekijken  of klik op onderstaande afbeelding. Klik hier om dit boek te bestellen .

Hieronder vind je mijn homilie voor deze tweede zondag van de Advent. Jesaja ‪ 11,1-10           Rom. ‪ 15,4-9    Matteüs ‪ 3,1-12. Weldra begint de periode van de familiefeesten. Misschien wel de mooiste feesten. Ook de kleintjes zullen er bij zijn. Mét hun muziekinstrumenten. Zie je het ook voor je ogen gebeuren? Thijsje haalt voor de hele familie zijn viool en een grote partituur naar boven. Vader en moeder van Thijs apetrots. En dan komt het zo zorgvuldig ingeoefende streepje muziek. Of moet ik zeggen het krasje muziek. Want eigenlijk is het niet om aan te horen. Zo’n geknars. Het lijkt wel een ijzerzaag die heen en weer wordt getrokken. Maar iedereen is enthousiast. Want vorig jaar was het nog veel erger. Kleine Thijs heeft zo’n vooruitgang gemaakt. De kans bestaat dat hij over een aantal jaren mooi viool zal kunnen spelen. Dat hij de regels van de kunst helemaal onder de knie zal hebben. Want dan wordt iets n...

1. Advent is voorbereiden Met de advent begint een tijd van voorbereiding. Het is flink minder lang dan de veertigdagentijd voor Pasen. Toch duurt het vier volle weken. Is dat wel nodig? Kan je niet gewoon het kerstfeest vieren eens het zover is, kort en krachtig? Is al dat adventsgedoe geen tijdverlies? Waarom maken we het zo ingewikkeld? Het tegendeel is waar. Heb je ooit gehoord van de  wet van de traagheid ? Wij mensen zijn traag. Om goed te beseffen wat er gaande is hebben we tijd nodig. De zaken moeten voor ons kunnen indalen willen we ze op hun echte waarde kunnen inschatten. Dat is een verschil tussen een computer en een menselijk wezen. We hebben nu eenmaal een lichaam, een persoonlijke geschiedenis, een hart en nog meer van die moeilijk grijpbare dingen. Er is nog iets anders. Advent gaat over verlangen. Welnu, verlangen is een van de weinige dingen die sterker wordt naarmate de vervulling ervan wordt uitgesteld. Door je bewust vier weken lang voor te bereiden op Kerst en...

Wat is er typisch aan een digitale ignatiaanse retraite ? Hoe pak je dat aan? Hoe kan je daar zo mee bidden dat jij er echt iets aan hebt?  In deze video geef ik tal van tips: over het belang van het ritueel en de vaste duur, de "genadevraag" en de "samenspraak", waarin zo'n thuisretraite verschilt van huiswerk, het belang van de terugblik en nog heel wat andere zaken.  Klik hier om de video te bekijken  of klik op onderstaande afbeelding. Klik hier om je in te schrijven voor onze digitale adventsretraite "Als uw woord opengaat" of klik op onderstaande afbeelding. Dan ontvang je elke dag van de advent een gebedsmail.

In deze aflevering van Kloostergesprekken spreekt Leo Fijen met Nikolaas Sintobin SJ, Vlaamse jezuïet, schrijver en geestelijk begeleider. Nikolaas weet als geen ander hoe geloof en leven elkaar raken in de kleine momenten van aandacht, twijfel en vertrouwen. Dit gesprek is een voorbereiding op Advent en Kerstmis – een tijd van verlangen, stilte en verwachting. Nikolaas Sintobin nodigt uit om de weg van Maria te volgen: haar aarzeling, haar twijfel, haar worsteling, maar ook haar vreugde wanneer zij “ja” zegt tegen God. Hij laat zien dat geloof niet begint met zekerheid, maar met openheid; niet met weten, maar met bereidheid om je te laten roepen. Aan de hand van zijn nieuwste boek over tien markante Bijbelverhalen neemt Nikolaas ons mee in een geestelijke retraite: een weg naar innerlijke rust en vertrouwen. Een gesprek over roeping, overgave en de vreugde van het ja-woord dat alles verandert. Luister en laat je meenemen in de stille verwachting van Advent, op weg naar Kerst...

Deze grootvader wil iets bijzonders geven aan zijn kleindochtertje. Zo maar. Omdat het haar gelukkig kan maken. Geen enkele inspanning is hem te veel. Dat is de uitdaging die hij zichzelf stelt voor Kerst.  Wie wil jij gelukkig maken op Kerst? Wat heb je daar voor over? Klik hier om dit videootje te bekijken of klik op onderstaande foto.

  4 .       Advent is altijd   Advent betekent letterlijk Hij komt eraan . Het is de tegenwoordige tijd. Het gaat niet enkel over de weken die aan het Kerstfeest voorafgaan. Advent is een actueel, voortdurend gebeuren, geen eenmalig event. Het is niet iets van lang geleden en ver van hier. Het gaat maar door. Het gebeurt steeds opnieuw. In die zin verwijst de advent naar een fundamentele christelijke geloofshouding   Eigenlijk is het altijd advent. Het christelijk geloof gaat over één ononderbroken beweging: God die naar ons toekomt. Steeds weer. Zonder onderbreking. Hij wordt het nooit moe. Eigenlijk kan Hij niet anders. God die verlangt te wonen in elke mens. God die dus ook naar mij toekomt. God die, nu reeds, in mij woont en die steeds meer ruimte hoopt te krijgen in mijn leven. Niet te geloven. Toch waar.   Vraag is maar hoezeer ik me ervan bewust ben dat God in mij leeft. Ben ik ermee bezig te achterhalen hoe en waar Hij in mij aan het werk ...

Hieronder vind je mijn homilie voor deze zondag. Vierde zondag van de advent C Micha 5,1-4a               Hebreeën 10,5-10                   Lucas 1,39-45 Tijdens mijn eerste Advent als jonge jezuïet in opleiding liep ik stage bij pater Jef Van den Broeck, een klein, graatmager mannetje. Je kon hem met één zucht omver blazen. De hongersnood van de tweede wereldoorlog had Jef een long gekost. Als hij in het publiek het woord nam verloor hij na gemiddeld twee zinnen de draad van zijn betoog. En als hij voorging in de eucharistie dan wist je wel hoe het begon, maar was je nooit helemaal zeker hoe het zou eindigen.   Wat kan je met zo iemand aanvangen, zou een mens denken. In de stad Aalst, waar deze jezuïet zijn hele leven doorbracht, was de pater nochtans een beroemdheid. Hij had een heus dorp uit de gro...

Vorig jaar, tijdens de speciale Adventsviering, las de priester de stamboom van Christus voor. Misschien denk je dat een lijst van eenenveertig namen de garantie is voor een behoorlijk saaie liturgie, maar voor mij was dit het hoogtepunt.  Hij las de stamboom voor in gedeelten. Van tijd tot tijd klonk er, tussen de gebeden en liederen door, tromgeroffel vanaf het koor en dan werden er weer de namen van een paar generaties voorgelezen, op heel ernstige toon, alsof het een begrafenis betrof. Het voelde alsof het de begrafenis van iedereen betrof.  En we zouden ons hopeloos gevoeld hebben, als niet op een gegeven moment dat laatste tromgeroffel kwam waarmee de plotselinge verschijning van Jezus de Christus werd aangekondigd – en niet van nog iemand die zou sterven en verdwijnen. Amy Andrews

De drijfkracht van de Advent is de hoop. Als er niets zou zijn om hoopvol naar uit te kijken, dan zou die periode geen bestaansrecht hebben. Vanaf het allereerste begin was er de levende hoop die uitkeek naar de geboorte van een kind dat de wereld rechtvaardigheid en vrede zou brengen en de kloof tussen God en mensen zou dichten. Maar die gedurfde, grootse hoop wordt ingevuld door bescheidener belevingen van hoop, onze dagdagelijkse hoop. En die hoop kan ons als mensen vormen. Een bepaalde beleving van hoop zal onze relaties een eigen vorm en inhoud geven. De jonge Jezus groeide op tot een man die barmhartigheid en edelmoedigheid belichaamde. Een leven, door hoop gedragen, ziet het goede in de anderen, verdraagt hun tekortkomingen, en blijft hen hardnekkig zien zoals zij op hun best zijn. Een andere beleving van hoop zal ons werk vorm en inhoud geven. De beloofde Messias verkondigde Gods koninkrijk van rechtvaardigheid   en genade. Het heeft geen belang wat onze job of s...