Twintig jaar geleden stond ik met een Franse medebroeder bij een Parijse bidonville waar hij werkte. Hij toonde me een van de wijken en vertelde me dat van al de mensen die daar woonden er niet een was die naar de communie mocht komen. Geen eens was er “in regel met de voorschriften van de Kerk”. Als jonge jezuïet met weinig vorming of pastorale ervaring wist ik niet goed raad met die bedenking. Ik heb ze wel onthouden. Ook na twintig jaar. In 2005- 2006 verbleef ik een jaar in Chili. Ik woonde in drie verschillende gemeenschappen. Zoals daar gebruikelijk was er steeds een voltijdse huishoudster: vrome dames van middelbare leeftijd, moeder van verschillende kinderen. Geen een van hen was gehuwd. Ik werkte er ook gedurende een maand in een volkse parochie in het Noorden van het land. Levendig en dynamisch, met massaal veel jonge mensen. De sacramenten worden er royaal bediend. Op één na: het huwelijk. Als er één of twee waren per jaar, zo vertelde de pastoor me, dan was het ee...