"In alle dingen"

  Onlangs opende in Molenbeek een nieuwe jezuïetenschool de deuren. De persbelangstelling was massaal. Minder goed geweten is dat in de ignatiaanse scholen sinds weldra twintig jaar bijzondere aandacht wordt besteed aan de vorming van leerlingen tot sociale verantwoordelijkheid.  Ik heb daar zelf flink aan meegewerkt. In dit videootje (van héél lang geleden) licht ik dit sociaal project toe.

Keiharde tekenfilm over het leven van Japanse schoolkinderen. Het lijkt hopeloos. Of toch niet. Of toch wel. Kijken tot het einde!

Opvoeden is de kans geven om vérder te gaan. Om grenzen te verleggen en nieuwe, onbekende horizonten te verkennen. Opvoeden is begeleiden. Elk aan zijn ritme. Opvoeden is geduld hebben. Ook voor de laatste. En veel vertrouwen. Over en weer. Opvoeden is een leven lang.

Mark Logtenberg, 23 jaar oud,  is een Nederlandse novice in de Sociëteit van Jezus. De komende maanden zal hij regelmatig in deze blog te gast zijn met cursiefjes over de stage die hij thans loopt in Libanon. Deel 11 De effecten van de crisis in Syrië zijn op de school waar ik werk in Beiroet te voelen. Deze effecten zijn tweeledig omdat de eigenlijke crisis die ontstond in Syrië niet ophoudt wanneer je als vluchteling Syrië verlaat. Veel van de kinderen op de kleuterschool bijvoorbeeld zijn te jong om zich iets van het geweld in Syrië te herinneren maar dat wil niet zeggen dat het conflict geen impact op hun leven heeft. Vaak kunnen ze de spanningen die heersen in hun familie voelen. De omstandigheden voor hun ouders zijn vaak erg stressvol. Zoals het gebrek aan een fatsoenlijke woonruimte, of andere basisbehoeften zoals voedsel. Maar ook spanningen tussen ouders onderling komen voor. Hoe jong een kind ook is, het zal er altijd iets van oppikken. Een tweede effect ...

Mark Logtenberg, 23 jaar oud,  is een Nederlandse novice in de Sociëteit van Jezus. De komende maanden zal hij regelmatig in deze blog te gast zijn met cursiefjes over de stage die hij thans loopt in Libanon. Deel 9 Een van de grootste noodzakelijkheden voor vluchtelingen hier in Libanon is onderwijs. Veel van de staatsscholen waren al vol voordat de crisis in Syrie begon. Er zijn nu meer dan 1 miljoen vluchtelingen hier in Libanon, er zijn dus nauwelijks mogelijkheden om deze kinderen van Syriërs van scholing te voorzien. Staatscholen waren alleen open in de ochtend, nu met geld van UNHCR zijn deze ook open in de middag om de extra toestroom te bedienen. Maar ook de Jesuit Refugee Service (JRS) draagt haar steentje bij. JRS Libanon focust zich voornamelijk op onderwijs, met scholen in Beiroet, Baalbeck en de Beqaa. In Bourj Hammoud (Beiroet) staat het Frans van de Lugt Center, genoemd naar de in Syrië vermoorde Jezuïet. Dit is zowel een kleuterschool als een normale...

Mark Logtenberg, 23 jaar oud,  is een Nederlandse novice in de Sociëteit van Jezus. De komende maanden zal hij regelmatig in deze blog te gast zijn met cursiefjes over de stage die hij thans loopt in Libanon. Deel 5 Bourj Hammoud is een van de armere wijken van Beirut. Het was al een arme wijk voordat de crisis in Syrie begon maar sindsdien is het alleen verslechterd. De huur is laag dus een groot aantal van de mensen die naar Beiroet gekomen zijn geëindigd in deze wijk. Het is dan niet meer dan passend dat juist hier JRS een school runt. Een Spaanse Jezuïet, die bij mij in huis woont, werkt daar en afgelopen vrijdag ben ik met hem meegegaan. Voor ik het wist stond ik voor een klas van ong. 25 kinderen tussen de 5-7, gelukkig was er wel een echte docente aanwezig. Het was een huiswerkklasje voor kinderen die naar de staatsscholen gaan maar geen andere plek hebben om hun huiswerk te maken. Je moet je voorstellen dat hun huizen vaak bestaan uit 1, 2 of 3 kamers die met ...

Sterke video-reportage over het werk van de Jesuit Refugee Service in Libanon. Door het organiseren van onderwijs proberen zij te voorkomen dat het Syrische vluchtelingendrama het leven van hele generatie jonge Syriërs duurzaam hypothekeert. Klik hier om het werk van de jezuïeten voor de vluchtelingen in Libanon te ondersteunen

Drie dagen zijn we te gast geweest in het Belvedere College te Dublin. Het was indrukwekkend. We eindigden, uiteraard, met een terugblik. Verscheidenen onder de deelnemers aan dit seminarie over de sociale vorming van de leerlingen waren getroffen door de verantwoordelijkheidszin van de leerlingen. Dit werd met name zichtbaar tijdens de viering van het feest van Franciscus-Xaverius, de patroonheilige van het college. 900 jongens moesten naar de Xaveriuskerk, 500 meter verder. Eens ter plaatse, moesten ze, als haringen in een ton, hun plaats krijgen in de kerk. Het verliep naadloos. Alles werd in goede banen geleid door de 30 “ prefecten ”. De leerkrachten dienden nauwelijks tussen te komen. Neen, die prefecten zijn geen volwassenen. Wel de 30 meest verdienstelijke eindejaarsleerlingen van de school: diegenen die zich de voorbije jaren hebben onderscheiden door hun inzet, respect, engagement … Bij het begin van het schooljaar worden zij, in overleg met het directieteam en de leerlingenr...

Medebroeder Johan Verschueren sj is algemeen directeur van het Xaveriuscollege. De laatste dagen is hij in het nieuws gekomen nalv enkele leerlingen die zich hullen in “gothic”-plunjes. Geen goed idee, volgens Johan. En gelijk heeft hij. Discriminatie, inperking van de vrijheid, miskenning van de diepere identiteit … ! De commentaarschrijvers op internet schreeuwen moord en brand. Het is de taak van de school om de zoektocht van jongeren naar hun eigen persoonlijkheid mogelijk te maken en te begeleiden. Opvoeding, heet dat. “Humaniora”, meer mens worden. Door een richtingloos oerwoud kan je veel sneller vooruitkomen als er enkele wegen worden aangelegd. Absolute vrijheid is synoniem voor chaos. Een goed reglement is geen aantasting van de vrijheid maar een voorwaarde opdat jongeren, beetje bij beetje, tot vrijheid kunnen doorgroeien. Kledijvoorschriften kunnen jongeren beschermen tegen manipulatie die ze doorgaans zelf niet eens in de mot hebben. Als die manipulatie bovendien appeleert...

De Frans minister van nationale opvoeding, Xavier Darcos, onderzoekt de mogelijkheid om het schooluniform terug in te voeren. Naar het voorbeeld van de Britse scholen. Hij beschouwt het als een integratiefactor. Een onmiddellijke opiniepeiling van een vooraanstaand dagblad toonde aan dat ¾ van de lezers dit voorstel steunen. Toen ik, een tiental jaren geleden, in Antwerpen aankwam om er leraar te worden op ons college van de binnenstad, was ik verwonderd te zien dat de leerlingen er een uniform droegen. Het kwam me ouderwets en elitair over. Ik heb mijn mening herzien. Het uniform geeft rust en harmonie in een context waar deze best wel kunnen gebruikt worden. Het bevordert het wij-gevoel en het schakelt, tot op zekere hoogte, de kledijcompetitie uit. Bij meisjes maar ook bij jongens. En eigenlijk is het alles behalve elitair. Niets zo goedkoop als een uniform. Daarom is in de 3de wereld het schooluniform zonder meer een evidentie. Tegelijkertijd merk je dat ook het “single sex” onderw...

Maurice is een Franse medebroeder van midden de 50. Twee maal woonden we in dezelfde gemeenschap. Na lang gewerkt te hebben in het studentenmilieu van Parijs, werkt Maurice nu voor de Jesuit Refugee Service. Hier volgt een stukje uit een mail die ik onlangs van hem kreeg. Ik bevind me thans in Tchaad, in het Oosten van het land. Ik ben hier verantwoordelijk voor 15 scholen voor Tchadianen die vluchteling zijn in eigen land en bereid de overdracht van mijn verantwoordelijkheden voor vóór het einde van de maand januari. Ik heb net vernomen dat ik begin 2009 een nieuwe taak zal krijgen. Het schudt me dooreen, ook in mijn opwegzijn met de vluchtelingen en de verplaatsen. Ik weet nog niet wat de toekomst me zal brengen … net zoals zovele mannen en vrouwen in de streek van de Grote Meren aan de grens tussen Congo en Rwanda, en zoals nog vele anderen hier, aan de grens met Soedan. De vrede hier is erg kwetsbaar. We verwachten ons eraan dat alles hier weldra gaat ontploffen. De overgangsperiod...

Deze namiddag was ik te gast bij twee laastejaarsklassen van ons college in Aalst. In de ene klas liep het gesprek - over jezuïet zijn - als een trein. In de ander kwam het moeilijk op gang. Nu ja, that's part of the game. Wat me de laatste tijd opvalt bij dergelijke gesprekken is de interesse of op zijn minst de nieuwsgierigheid naar gebed. Men is erdoor geïntrigeerd. Hoe doe je dat? Kan je dat leren? Wie of wat is God? Als ik dan uitleg dat het christelijke gebed te maken heeft met in relatie staan met Jezus Christus dan kijkt men heel verwonderd. Er wordt niet mee gelachen. Een principieel negatief a priori ten aanzien van de religieuze ervaring is jongeren van vandaag doorgaans vreemd.