Ernstig

“Uit een recente enquête van het weekblad Flair blijkt dat maar liefst acht op de tien vrouwen boven de dertig de eeuwige trouw niet meer ernstig nemen.”

Ik ben niet meteen een trouwe lezer van Flair, maar ik vond deze zin in een kwaliteitsweekblad dat een commentaar gaf bij deze enquête. Het is duidelijk naar welke maatschappelijke evoluties deze cijfers verwijzen. Gisteren stond er in de dagbladen te lezen dat het aantal echtscheidingen vorig jaar sterk was gestegen. Maar ik ben het niet eens met de gebruikte bewoordingen die lijken te suggereren dat voor jongere mensen eeuwige trouw niet meer belangrijk zou zijn. Dit komt niet overeen met mijn ervaring.

Het tegendeel lijkt me waar te zijn. Er is een heel groot verlangen naar eeuwige trouw. Zowel bij heel jonge mensen als bij minder jonge jonge mensen – Tony Anatrella, een specialist in jeugdpsychologie en –psychiatrie stelt dat thans de bovengrens van de adolescentie verschoven is naar 38 jaar.

De lat wordt door velen hoog gelegd. Soms onbereikbaar hoog. Maar de voorbereiding om die trouw ook waar te maken en het ondersteunende maatschappelijke kader ontbreken vaak. Men hoopt er wel op. Men verlangt naar eeuwige trouw. Maar ten gronde durven en kunnen velen er niet in geloven. Het duurt zolang als het duurt. Achter een romantische benadering gaat vaak puur fatalisme en determinisme schuil. De slaagkansen van het huwelijk lijken puur af te hangen van hormonen en van het toeval van ontmoetingen.

In zekere zin ook niet echt vreemd. Het huwelijk, ttz wederzijdse levenslange trouw, is volstrekt onnatuurlijk. Het is, naar menselijke maatstaven, zo goed als onmogelijk. Hetzelfde kan trouwens gezegd worden voor het levenslange (celibataire) priesterschap en/of engagement in het religieuze leven.

Niet zo vreemd dat ik bij huwelijksvoorbereidingen vaak vaststel dat de verloofden diep geraakt zijn als ik hen uitleg wat het christelijk huwelijk precies inhoudt en hoezeer zij dan naar dit sacrament kunnen gaan verlangen. Ook al is hun geloof meer dan eens wankel.

Schuilt hier geen gevaar van een al te utilitaristische of instrumentalistische benadering van het sacrament van het huwelijk?

Toegegeven, een sacrament is geen toverpilletje dat op magische wijze beschermt tegen allerhande gevaren. Maar het is wel een gratuite gave waarin onze God zijn hulp en bijstand schenkt aan de mens die daar zo’n nood aan heeft. Met als enige voorwaarde dat de mens zich wil openstellen voor die genade.

So what …