Grijze muis

Met een groepje leerkrachten zijn we een vorming begonnen over ignatiaans leiderschap. Tijdens de eerste bijeenkomst werd elkeen gevraagd terug te blikken: geef een voorbeeld waarbij in je eigen levensgeschiedenis iemand zich tov jou heeft gedragen als een “ignatiaanse leider”; meer in het bijzonder, waar iemand je heeft geholpen om het mooiste in jou naar boven te laten komen.

Tijdens de daaropvolgende uitwisseling werden meerdere eenvoudige, soms schijnbaar banale gebeurtenissen genoemd. Doorgaans gesprekjes waarin iemand met opvoedkundige verantwoordelijkheid een leerling had bevestigd en opgeroepen in iets waarin hij/zij goed was. Vaak gekoppeld aan het geven van vertrouwen. Voorvalletjes van soms 20 of 30 jaar geleden. Ze hadden wel het verschil uitgemaakt; of het ging over karaktereigenschappen, relationele of intellectuele bekwaamheden.

Het meeste indruk op mij maakte evenwel een collega die, met een zekere droefheid, zei dat ze zich uit haar schooltijd geen enkele dergelijke ervaring kon herinneren. Niet dat ze geen goede leerlinge zou geweest zijn. Wel integendeel. Maar door terug te blikken werd haar duidelijk dat er in de schoolcultuur waarin zij grootgeworden was "de individuele leerlingen nummers waren". Er werd weinig of geen aandacht besteed aan de unieke persoonlijkheid. Het was not done om bijzondere eigenschappen van leerlingen in de schijnwerper te plaatsen. Ze had er zichzelf moeten van overtuigen dat zij meer was dan een grijze muis en dat ook zij ergens kon in uitblinken. Maar op je eentje kan dit wel lang duren.

Het vraagt een bewuste keuze en voortdurende aandacht om jongeren echt meer mens te laten worden.