Een vlindertje kan ongewild het mysterie van
de zonde blootleggen: bewust de relatie verbreken,
er voor kiezen om niet in te gaan op het aanbod.
Link ophalen
Facebook
X
Pinterest
E-mail
Andere apps
Reacties
Bekkeneel zei…
Visuele poëzie en vaak even moeilijk te duiden als tekstuele. Geen tekstanalyse, maar beeldanalyse. Ik zie niet precies wat er gebeurt. Maar uw bijgaande tekst geeft licht. De wijfjesrobot heeft een tralie uitgebogen, ze zoekt dus de vrijheid, wil kennelijk ontsnappen. Het antwoord komt als een levende vlinder, een ziel? Is de robot zielloos op zoek naar het leven en komt dat leven in de vorm van de zielvlinder langs? Het is dan toch een brug te ver voor de robottin. Gelukkig leeft de afgewezen maar niet gedode vlinder. Zij vliegt heen naar andere robots die misschien verder zijn in het uitbuigen van hun tralies en die ze wel zal kunnen (re)animeren of bevruchten met nieuw leven. Ik zie boosheid bij de robot in de roodgloeiende ogen op het moment dat ze haar handen dicht slaat over de arme vlinder. Ook wij worden vaak boos als wij dode werken moeten inleveren, als we af moeten of af pogen te willen zien van wat ons niet gelukkig kan maken: de zonde, onze vrijwillige gevangenis. De boosheid uit zich in het wegjagen en op afstand houden van het ware leven en zo houdt het ongeluk zichzelf in stand. De Jezusvlinder kan ons echter verlossen als we Hem maar aannemen.
Anoniem zei…
Volgens mij is die vlinder juist God, en de robot de mens...
Anoniem zei…
Meermaals keek ik naar het filmpjes met de achtergrond die je neerschreef; Kan je toelichting geven, Nikolaas. Ik vind dit zeer moeilijk. Met dank.
Zonde is bij uitstek een relationeel gegeven. Het gaat, in laatste instantie, over het weigeren om in relatie te treden. Weigeren om met de ander op de een of de andere manier in liefdevolle verbondenheid te staan.
Dat vlindertje zou je kunnen beschouwen als een van de zovele uitnodigingen die we dagdagelijks binnenkrijgen om met de ander iet zinvol/mooi/waardevol te beleven. Iets dat je onder de heel brede noemer van de liefde kan plaatsten.
De robot zou kunnen aanvaarden. Zou zelf ook iets "liefs" kunnen doen tav het vlindertje. Om een reden die niet genoemd wordt slaat de robot het voorstel af, hij weigert, en wel op zo'n manier dat het vlindertje net niet wordt kapot gemaakt.
Wel, kan het niet zijn dat wij mensen vaak handelen als die robot ...
Bekkeneel zei…
Zonde is bij uitstek een relationeel gegeven. Gisteren was ik aan het stofzuigen. Ik stelde me voor dat ik met de losse zuigbuis in de bijkeuken bezig was terwijl de stofzuiger in de kamer stond en dat ik me er over verbaasde dat er geen stof werd opgezogen. Toen hoorde ik de stem van de stofzuiger uit de kamer tot de losse buis roepen: blijf met mij verbonden, zonder mij kun je niets doen. De zonde is inderdaad relationeel omdat hij ontkoppelt. Door te zondigen ontkoppel ik mezelf van God, van het ware leven in en met God. Alles wat ik ontkoppeld doe is geen vruchtbaar leven, vandaar de bijbelse term dode werken. Het verraderlijke is echter dat dode werken heel leuk of spannend kunnen zijn en schijnvrede kunnen verschaffen waardoor men er veelal niet of heel moeilijk toe kan komen zich ervan los te maken om opnieuw in relatie te treden met God.
Morgen vieren we het feest van de heilige Franciscus van Assisi. Onderstaande vertelling komt uit de Fioretti, een bundel van verhalen over het leven van Franciscus. Wat hij hier vertelt over de echte vreugde is adembenemend. De echte vreugde B roeder Leonardus heeft verteld dat de zalige Franciscus bij Maria ter Engelen eens broeder Leo riep en zei: Broeder Leo, schrijf op. Deze antwoordde: Ik sta klaar. Schrijf op, zei hij, wat de echte vreugde is. Er komt een bode die vertelt dat alle professoren uit Parijs tot de orde zijn toegetreden. Schrijf op: dat is de echte vreugde niet. Ook alle prelaten van over de Alpen, aartsbisschoppen en bisschoppen; ook de koning van Frankrijk en de koning van Engeland. Schrijf op: dat is de echte vreugde niet. Ook vertelt hij dat mijn broeders naar de ongelovigen zijn gegaan en hen allen tot het geloof bekeerd hebben en ook dat ik zo'n grote genade van God heb gekregen dat ik zieken genees en veel wo...
Baltasar Gracián (1601-1658), was een Spaanse jezuïet van wie ondermeer deze verzameling van 299 aforismen bewaard is gebleven. Vele getuigen van grote mensenkennis en wijsheid. Andere kunnen schokken door hun cynisme en opportunisme. Je vindt er de subtiliteit van Ignatius van Loyola in terug. De evangelische gedrevenheid is echter vaak ver te zoeken. Dingen op hun beloop laten, een tactiek die vooral van belang is bij stormachtige situaties binnens- of buitenshuis. In de menselijke verhoudingen komen maalstromen van hartstocht voor, stormen van emoties: dan is het verstandig zich terug te trekken in de veilige haven van het werkloos toezien. Vaak verslechtert de kwaal door de remedie. Men moet bij ziekte de natuur de vrije hand geven, en hoog oplaaiende hartstochten laten uitwoeden. lets of niets voorschrijven vergt van een arts evenveel geleerdheid, en soms is het juist de kunst geen medicijnen toe te dienen. Opwinding bij het volk brengt men tot be...
Joe Tetlow sj is een van de grootste hedendaagse specialisten van de Geestelijke Oefeningen van Ignatius van Loyola. In deze mini-serie geeft hij enkele basisprincipes van de Onderscheiding van de geesten. Troost en troosteloosheid Het menselijk doen en laten wordt bepaald door een complex geheel van motieven. Zowel in ons dagdagelijks bezig zijn als bij onze grote beslissingen. Waarom kiest een jonge vrouw ervoor om arts te geworden of een jonge man om ingenieur te worden? Er is van alles dat meespeelt: succes, altruïsme, belangstelling. Of nog, wat beweegt een vrouw die lange jaren gerookt heeft om hiermee te stoppen of een man met overgewicht om slank te worden? Ook hier zijn er allerhande factoren: angst om te sterven, verlangen naar gezondheid, bezorgdheid om de familie. Al die factoren spelen op mekaar in een beweging die er de persoon ten slotte toe brengt om te handelen. Meester Ignatius heeft geleerd om na te denken over die complexe clusters van motieven – beelden, i...
In deze videoclip geef ik uitleg bij een opvallende passage in de autobiografie van Ignatius van Loyola. Een tijdje na zijn bekering stelt hij vast dat hij zich niet langer steeds in de zevende hemel bevindt. In tegendeel, tot zijn verbazing ervaart hij nu allerhande innerlijke bewegingen. Het is een keerpunt in zijn geestelijke groei. Dit boek bevat de spirituele autobiografie van Ignatius van Loyola (1491 – 1556). In zijn oude dag beschrijft de stichter van de jezuïeten via talloze anecdotes zijn zoektocht naar God: herkenbaar, schokkend, ontroerend, grappig. Het is een unieke inwijding in de onderscheidingswijsheid van Ignatius: met je verstand lezen in je hart om te achterhalen waartoe God je uitnodigt, met de vreugde als kompas. Klik hier om deze clip te bekijken of klik op onderstaande afbeelding. Klik hier om het boek te bestellen (22,99€)
Joe Tetlow sj is een van de grootste specialisten van de Geestelijke Oefeningen van Ignatius van Loyola. In deze mini-serie geeft hij enkele basisprincipes voor de Onderscheiding van de geesten. Hoe omgaan met gevoelens Sommige richtlijnen kan je eigenlijk ook zelf bedenken. Als je, bijvoorbeeld, een goede beslissing hebt genomen om God te dienen en na een tijdje dient er zich troosteloosheid aan, dan is het geen goed idee om je beslissing in vraag te gaan stellen. Het zal hier maar hoogst uitzonderlijk gaan over een beweging die komt van een goede geest. Als je je down voelt, doe je er goed aan om een beetje meer te bidden en om je meer in te zetten voor anderen. Indien je, plotsklaps en zonder enige voorafgaande bijzondere bezigheid, getroost wordt door liefde voor God vóór alles, dan mag je er zeker van zijn dat dit het werk is van de goede geest (zeker als je gemoed vol schiet). Maar als je aan het bidden bent of je bent met iets bezig en d...
Marc Lindeijer sj woont op een boogscheut van het Vaticaan. Ik stelde hem voor iets te schrijven over het conclaaf dat vandaag start. Dit is wat er uit zijn snedige én humoristische pen vloeide. Het gebed van een kardinaal Of ik iets over het Conclaaf wilde schrijven, was mij gevraagd, in de veronderstelling dat ik daar diepe en geheime inzichten over zou hebben. Ik woon namelijk naast het Vaticaan, in het hoofdkwartier van de jezuïeten. Maar helaas, wij weten hier net zoveel als u die dit leest. Ook onze kennis komt uit de krant, van de televisie of het web, en over een gebrek aan berichten kan men niet klagen. Vorige week waren er al zo’n 5.000 journalisten neergestreken in Rome en die moeten natuurlijk ergens over schrijven. Eerlijk is eerlijk: inmiddels ben ik de eindeloze nietszeggende berichtenstroom zó beu dat de gedachte bij me opkwam om de journalisten in de Sixtijnse kapel op te sluiten, met hetzelfde verbod om te communiceren met de buitenwereld. Maar goed, dat zo...
Dit boek bevat de spirituele autobiografie van Ignatius van Loyola (1491 – 1556). In zijn oude dag beschrijft de stichter van de jezuïeten via talloze anecdotes zijn zoektocht naar God: herkenbaar, schokkend, ontroerend, grappig. Het is een unieke inwijding in de onderscheidingswijsheid van Ignatius: met je verstand lezen in je hart om te achterhalen waartoe God je uitnodigt, met de vreugde als kompas. In onderstaande video-clip vertel ik een onwaarschijnlijke anecdote die Ignatius verhaalt en die, hoe vreemd ook, een keerpunt werd in zijn innerlijk groeiproces. Klik hier om deze clip te bekijken of klik op onderstaande afbeelding. Klik hier om het boek te bestellen (22,99€)
Onderstaande vrije tribune uit mijn pen werd vandaag gepubliceerd in De Tijd Met de keuze van Jorge Mario Bergoglio tot nieuwe paus hebben de kardinalen resoluut gekozen voor de moderniteit. Vooreerst is er de naam die voormalig Kardinaal Jorge Bergoglio gekozen heeft: Franciscus. Deze naam zegt veel over wie Bergoglio is. Het is tegelijkertijd een intentieverklaring. Franciscus verwijst uiteraard naar Franciscus van Assisi, de minderbroeder : de man van de nederige armoede en van de eenvoud. Woorden die in het leven en werken van de aartsbisschop-kardinaal van Buenos Aires eerder letterlijk te nemen zijn. Zowel in zijn concrete levensstijl als in zijn systematische en scherpe kritieken op corruptie en op de excessen van het neoliberalisme. De stichter van de franciscanen wordt ook beschouwd als de man van de ecologie avant la lettre. De man van Assisi, ten slotte, was tevens een voorloper in de interreligieuze dialoog. In het begin van de dertiende...
Jezus gaf hun een bewijs van zijn liefde tot het uiterste toe. (Joh 13) Het is me niet duidelijk wat nu precies de drijfveer was van de maker van onderstaande tekenfilm. Wel dat het hoofdpersonage iets begrepen heeft van wat liefde wil zeggen.
Reacties
Dat vlindertje zou je kunnen beschouwen als een van de zovele uitnodigingen die we dagdagelijks binnenkrijgen om met de ander iet zinvol/mooi/waardevol te beleven. Iets dat je onder de heel brede noemer van de liefde kan plaatsten.
De robot zou kunnen aanvaarden. Zou zelf ook iets "liefs" kunnen doen tav het vlindertje. Om een reden die niet genoemd wordt slaat de robot het voorstel af, hij weigert, en wel op zo'n manier dat het vlindertje net niet wordt kapot gemaakt.
Wel, kan het niet zijn dat wij mensen vaak handelen als die robot ...
Gisteren was ik aan het stofzuigen. Ik stelde me voor dat ik met de losse zuigbuis in de bijkeuken bezig was terwijl de stofzuiger in de kamer stond en dat ik me er over verbaasde dat er geen stof werd opgezogen. Toen hoorde ik de stem van de stofzuiger uit de kamer tot de losse buis roepen: blijf met mij verbonden, zonder mij kun je niets doen. De zonde is inderdaad relationeel omdat hij ontkoppelt. Door te zondigen ontkoppel ik mezelf van God, van het ware leven in en met God. Alles wat ik ontkoppeld doe is geen vruchtbaar leven, vandaar de bijbelse term dode werken. Het verraderlijke is echter dat dode werken heel leuk of spannend kunnen zijn en schijnvrede kunnen verschaffen waardoor men er veelal niet of heel moeilijk toe kan komen zich ervan los te maken om opnieuw in relatie te treden met God.