3de ZONDAG DOOR HET JAAR A Jes. 8,23.9,1-3 - Ps. 27(26),1.4.13-14. - 1 Kor 1,10-13.17 - Matteüs 4,12-23 Een tijd geleden gaf ik een driedaagse bezinning in de abdij van Postel aan een klas van laatstejaars uit een Vlaams jezuïetencolleges. Jongens en meisjes van 17-18 jaar, die op het punt staan om hun vleugels uit te slaan en die zich de vraag stellen van hun studiekeuze en ook van hun verdere leven. Al tijdens de eerste kennismaking vroeg een van de meisjes, Anna, mij om te vertellen over mijn roeping. Dat overkomt me vaker. Mensen snappen het niet dat je ervoor kan kiezen om priester of religieus te worden. Het lijkt iets heel apart. Je moet wel een heel bijzondere ervaring gehad hebben om zo’n levenskeuze te maken. Is dat zo? Uiteraard begrijp ik wat die mensen bedoelen. Ik heb zelf lange tijd een soort van magische voorstelling gehad van het geroepen worden. Wat is dat eigenlijk, ...
Reacties
ik ben door eigen ervaring eens met de tekst in mijn interpretatie.
In mij leven was ik eerst niet "echt gelovig", hoewel alle redenen waren om Gods Hulp te roepen.Later heb ik ontdekt "groot Geloof" bij anderen. Dat maakte mij ook "gelovig" van overtuiging. Tijd lang ging goed met mijn beleven van mijn "Geloof". Blijkbaar was mijn " Geloof" vanzelfsprekend dat ik niet onderhouden heb, en niet veel moeite vergend, daardoor is "verbleekt", zelfs heb ik mijn God in steek gelaten.
Later ben ik toch in mijn moeilijke periode , " God gaan zoeken" voor mijn assistentie en Wonderen gebeurden.Door die Wonderen ben ik gaan vanzelfsprekend God beschouwen als mijn vaste "helper" dat ook zonder bidden of passend werk doen, of danken, God zou zelf diensten verlenen, dacht ik toen,
zou God voor mij klaarstaan.
Daarna, toen weer was ik in "nood", toen weer opnieuw God gaan roepen en bidden en dat hielp.
Dat advies van de Heer Paus Franciscus dat "hartstochtelijk bidden" zal verhoord worden door God, dat is voor mij echt waar. Voor mij is de les "hartstochtelijk bidden voor hulp" en ook meteen na hulp/wonder ook bedanken God.