"In alle dingen"

  Kan je vergeven over de grens van de dood heen? In deze video geeft Nikolaas Sintobin sj een antwoord op deze heikele vraag. Klik hier of op onderstaande afbeelding om dit video-gesprek met Leo Fijen te bekijken.

Graag deel ik met u onderstaande mijmering van  Brian Grogan sj. Een oudere jezuïet op zijn sterfbed voelde zich heel ongerust en angstig. Zijn vrienden trachtten hem gerust te stellen en hem ervan te overtuigen dat God een God is van barmhartigheid en van vergeving. Niets hielp. Tenslotte  fluisterde hij: “Van God heb ik geen schrik, maar van Ignatius.” Voor het Tweede Vaticaans Concilie werd Ignatius dikwijls karikaturaal voorgesteld als een harde militair die de nadruk op regels legde en van zijn volgelingen blinde gehoorzaamheid eiste. Maar nieuw onderzoek laat hem kennen als een heel beminnelijk man. Vóór zijn bekering, een jaar of dertig oud, hield hij erg van zijn feodale heer, maar ook van een geheimzinnige, belangrijke dame. Over haar kon hij eindeloos dagdromen. Toen hij de Christus van het Nieuwe Testament leerde kennen, werd hij opnieuw verliefd. Die liefde veranderde de vijfendertig levensjaren die hem nog restten. Hij werd ook verliefd op het hele v...

Op deze Allerzielen vormen we gemeenschap met de miljoenen (mensen) die naar de Heer zijn gegaan . Wat geen oog heeft gezien, geen oor heeft gehoord , wat geen plaats kreeg in het menselijk hart , dat heeft God bereid voor wie Hem liefheeft . Hoe meer ik van U leer , Heer , hoe minder ik de dood vrees .

Neen, dit is geen fake filmpje. Deze jonge man is wel degelijk opgeslokt door een walvis. En ook teruggegeven aan het leven.   Heb jij ooit zo iets meegemaakt: hopeloos verloren en toch opnieuw tot leven gekomen?   Christenen noemen dit verrijzenis. Klik hier om dit filmpje te bekijken of op onderstaande afbeelding .

  Paus Franciscus, jezuïet tussen de jezuïeten.  Hierboven zie je een foto van het prikbord in het hoofdkwartier van de jezuïeten Rome. Daar worden de namen van de overleden medebroeders wereldwijd bekendgemaakt. Meer hierover op Igniswebmagazine

  Leven en liefhebben is groeien, vieren, geven,   ontvangen, loslaten, afscheid nemen.   Wat is leven op dit ogenblik voor jou?   Wat vind je daarbij moeilijk en wat vind je makkelijk?

Onderstaande overweging van Brian Grogan sj bied ik u graag aan op het feest van Allerzielen ' Teken mijn tranen op; slechts Gij kent hun getal! (Ps 56,9). De meer letterlijke vertaling van de Statenbijbel luidt: ' Leg mijn tranen in uw fles; zijn ze niet in uw register?' Wat een prachtig gebed is dit!  Een andere vertaling is eveneens ontroerend: ' Mijn tranen worden in uw fles opgeborgen.' Als wij wenen om onze overleden vrienden, dan kijkt God vol medeleven toe. Hij eerbiedigt onze tranen, Hij verzamelt ze, want in zijn ogen zijn ze kostbaar. De Bijbel is hèt 'Boek der Tranen'. Jezus weent over Jeruzalem en over Lazarus. Tranen zijn belangrijk voor God. Op het einde der tijden zal hij ' alle tranen uit hun ogen wissen' (Apk 21,4). Zo de dood ons inderdaad tot tranen toe beroert, dan geloven we eveneens dat we niet wenen in een heelal dat geen zorg voor ons draagt. Tot zijn nieuwe bekeerlingen zegt Paulus: ' Wees niet bedroefd, zoals de...

Op RTV Noord werd ik geïnterviewd over oorsprong en betekenis van Halloween, Allerheiligen en Allerzielen. Hieronder kan je  beide fragmenten van elk 3 minuten beluisteren.

Van dit sprookje word ik stil. Het maakt me ook opgewekt en hoopvol.   Neen, het brute, al of niet geraffineerde geweld heeft niet het laatste woord. Wel de schoonheid en kwetsbaarheid van Gods schepping. Het leven is sterker dan de dood.   Als je naar je eigen ervaring kijkt, dichtbij of ver weg, herken je daar dan iets van?

Hoe kijk Jij naar mij? Deze schijnbaar eenvoudige vraag stelt ons de heilige Ignatius, als wij ons klaarmaken om te bidden. God kijkt inderdaad naar ons, maar hoe kijkt God naar mij? Kijkt God naar mij als   naar een probleem, ergerniswekkend of de moeite niet waard? Ouders verloren onlangs hun dochter ten gevolge van baarmoederkanker.   Het was een aangename dochter, niet meteen overdreven godsdienstig. Zij had ijverig haar leven en carrière uitgebouwd, en had een zo goed als vaste relatie. Haar ouders deden al wat binnen hun mogelijkheden lag om hun dochter door haar verschrikkelijk korte ziekte heen te helpen. Maar vooral schonken ze haar al hun liefde. Zo werd hun dochter zich bewust van de diepte van hun liefde,   zoals zij dit voorheen nooit beseft had. En niet alleen dit. Ze begon in te zien hoe ook zoveel andere mensen van haar hielden – vrienden, collega’s en toevallige kennissen. Missen, gebeden, wenskaarten stroomden toe, en er vloeide menige traan. ...

Anthony de Mello sj (1931 – 1987) was een   Indisch jezuïet en psychotherapeut. Hij had veel aandacht voor de dialoog tussen de ignatiaanse spiritualiteit en de Indische wijsheidstraditie. De Mello is bekend om zijn korte verhaaltjes. Alle vragen van de leerlingen aan de wijze gingen die dag over het leven na de dood. De wijze lachte alleen maar en gaf geen enkel antwoord. Later gaf hij als reden voor zijn zwijgzaamheid: “Viel het jullie ook op dat juist zij die niet weten wat zij met dit leven aan moeten, een ander leven willen dat altijd duurt?” “Maar is er nu leven na de dood, of niet?” vroeg een vasthoudende leerling. De wijze reageerde hierop met een raadselachtig: “Is er leven vóór de dood? – dat is de kwestie!”. Anthony de Mello sj

Karl Rahner sj legt uit waarom er naast de Gekruisigde twee andere mensen hingen te sterven.   Er schuilt een schokkende symboliek in, dat er naast de Ge­kruisigde links en rechts twee anderen hingen te sterven. Twee mensen die de dood vervloek­ten, omdat ze hem niet begrepen. Wie kan hem ook begrijpen?  De een zag naar Christus' dood. En wat hij zag, was voldoende om ook de eigen dood te begrijpen. Want men heeft zijn dood begrepen en goed begrepen, als men tot de stervende Christus zegt: 'Denk aan mij, wanneer Gij in uw rijk komt'. Tot deze stervende nu zei de Mensenzoon, die met ons het doodslot deelde en ons tot leven verloste: 'Van­daag zult ge met Mij zijn in het paradijs'. Dat zegt Hij ook tegen ons. Maar opdat deze boodschap van de zaligheid van onze dood ons niet de hei­lige vrees zou ontnemen, waarin wij de zaligheid van onze dood moeten bewerken, zei Hij tot de andere moorde­naar ... niets. De duisternis en het dodelijke zwijgen, die er ov...

Mijnheer de Vries nadert het einde van zijn leven. Herinneringen dienen zich aan. Van mooie dingen, die al lang voorbij zijn.   Mijnheer de Vries verliest zich niet in weemoed en droefheid. Hij kiest beslist voor dankbaarheid. Mijnheer de Vries is klaar om naar de overkant te gaan.   Hoe dankbaar sta jij in het leven? Ook voor dingen die je mogelijks al lang niet meer kan?   Durf jij te kiezen voor dankbaarheid?

Dit videootje kan luguber lijken. Zelf vind ik het in de eerste plaats een terechte vraag stellen. Hoeven we ons werkelijk a priori en bijna exclusief droef te voelen “in het aanschijn van de dood”? De uitvaartliturgie in de Katholieke Kerk wordt niet voor niets “verrijzenisliturgie” genoemd.