Waarom stervende jezuïeten (toch) geen schrik hoeven te hebben voor Ignatius van Loyola


Graag deel ik met u onderstaande mijmering van Brian Grogan sj.

Een oudere jezuïet op zijn sterfbed voelde zich heel ongerust en angstig. Zijn vrienden trachtten hem gerust te stellen en hem ervan te overtuigen dat God een God is van barmhartigheid en van vergeving. Niets hielp. Tenslotte  fluisterde hij: “Van God heb ik geen schrik, maar van Ignatius.”

Voor het Tweede Vaticaans Concilie werd Ignatius dikwijls karikaturaal voorgesteld als een harde militair die de nadruk op regels legde en van zijn volgelingen blinde gehoorzaamheid eiste. Maar nieuw onderzoek laat hem kennen als een heel beminnelijk man. Vóór zijn bekering, een jaar of dertig oud, hield hij erg van zijn feodale heer, maar ook van een geheimzinnige, belangrijke dame. Over haar kon hij eindeloos dagdromen. Toen hij de Christus van het Nieuwe Testament leerde kennen, werd hij opnieuw verliefd. Die liefde veranderde de vijfendertig levensjaren die hem nog restten. Hij werd ook verliefd op het hele volk Gods, en het doel van zijn leven werd, eenvoudig gezegd, 'Anderen helpen'. Zelfs maar één mens kunnen helpen bezorgde hem vreugde. Veel van zijn tijd besteedde hij aan geestelijke gesprekken onder vier ogen. Hij was als een dienaar die mensen troost en verlichting bracht,

“Wat moet ik voor Christus doen?”, dit was zijn eeuwige vraag, Als een van de grote mystici van onze Kerk, zag hij God als de grote minnaar die ons alles schenkt.  Vervuld van liefde en dankbaarheid stelde Ignatius zich ter beschikking van God. Hij geloofde dat God zich  rechtstreeks met ieder van ons persoonlijk inlaat, en dat wij dus  'God kunnen vinden in alle dingen'.

Er werd gezegd dat 'niemand van hem bedroefd wegging. Onze stervende jezuïet had van hem niets te vrezen.

Reacties

Cees zei…
Een bijzondere inspirerende tekst.
Carla zei…
Ja, het innerlijke geweten kan lang blijven knagen. Wel mooi, troostend om te sterven in de armen bij de liefdevolle mens die zorg draagt en bevrijdend dat God ons ontvangt in zijn goedheid. Velen zijn op weg met Hem.
Truus zei…
Heel apart om te lezen, ook geeft het veel troost. Wij kregen vandaag net een rouwkaart van een goede kennis.binnen. En dan ga je ook stilstaan bij je eigen leeftijd..

Meest gelezen

"Ik zal blij zijn als ik andermaal sterf" - een gedicht-overweging van T.S. Eliot over de drie Koningen

Ignatiaans bidden met psalmen: hoe en waarom - Podcast met Nikolaas Sintobin sj

Knip hem door, nu het nog kan ...

Waarom het gebed vaak "niet lukt"

Houdt God in het bijzonder van mij persoonlijk? - Piet van Breemen sj

Als de Sint-Pietersbasiliek doet denken aan de synagoge van Nazareth - Homilie Nikolaas Sintobin sj