Acceptatie, weg naar meer waarheid en vrijheid: een nieuwe serie van Nikolaas Sintobin sj (1/8)



Voor “Liefke” schreef ik een overweging over “Acceptatie”. Hier enkele uittreksels. (1/8)

Tomas Kiss is een Hongaarse joodse jongen van 14 jaar. In 1944 wordt hij naar Auschwitz gedeporteerd. Hij is een van de weinigen uit zijn familie die het overleeft. Met vallen en opstaan bouwt hij nadien een mooi leven uit. Over zijn verleden praat hij nooit. Ook niet met zijn vrouw of zijn vader, de enige andere uit het gezin die levend terug is gekomen. Hij weigert dit bewust wegens ondraaglijk. Kiss wordt uiteindelijk een beroemdheid in de Parijse modewereld. Een eigen modehuis lanceren lukt echter niet. Daarvoor is hij te angstig. Die angst neemt alsmaar toe. Net als de nachtmerries over de nare herinneringen uit de concentratiekampen. Aan het einde van zijn lange leven gaat hij in op het verzoek van een ver familielid, de schrijfster Véronique Mougin, om zijn levensverhaal te vertellen (Où passe l’aiguille, 2018). Na vele jaren is Tomas Kiss nu toch in staat om het in de ogen te kijken. De uiteindelijke, moeizame acceptatie van het drama van zijn leven geeft hem eindelijk rust.

Aanvaarden of accepteren, Is het überhaupt mogelijk of zelfs wenselijk? Wat is accepteren eigenlijk? Wat moet je dan wel aanvaarden? En zo ja, hoe doe je dat?

Accepteren kan een vervelende bijklank hebben. Het wordt soms gebruikt als synoniem voor je neerleggen bij. Het kan dan samengaan met woorden als passiviteit, ondergaan, loser, lafheid, lijdzaam enz. Maar we leven in een cultuur van maakbaarheid. Je moet je leven in eigen handen nemen, toch? Keuzes maak je zélf. En wel helemaal. Anders ben je niet echt. Tegelijk weten we maar al te goed dat er heel wat zaken zijn waar je niet zelf over beslist. Of toch maar in beperkte mate. Denk aan je genen, het gezin waarin je geboren bent, dingen die anderen je hebben aangedaan, of nog, de dood van een geliefde. Wat doe je daar dan mee? Toch maar accepteren? Willens nillens?

Nikolaas Sintobin sj

Reacties

Carla zei…
Het zien, het ondergaan van onderdrukking laat lijden. Wanneer tegenmacht-kracht niet wordt getolereerd dan kun je niets meer doen dan aanvaarden lijkt me, Onrecht en leed bespreekbaar maken is van groot belang om de pijn te kunnen dragen. Dan worden angst en slachtoffer gevoelens omgezet in ik ben waardig om te leven.Wij zijn waardig en kunnen dit samen in het daglicht bespreekbaar maken omdat we accepteren dat het anders moet,
Truus zei…
Kan het me goed voorstellen mijn vader is zonder mij begraven en mijn neef had de grafrechten door omstandighedn. Na jaren ik was albijna 50 de grafrechten op geeist en gekregen van mijn neef.mijn vader zijn steen heb ik kunnen verplaatsen naar de Sluipweg van de dood dit is een kunstproject. Toen dit pad klaar was is het ( feestelijk) geopend en heb ik op mijn manier hem opnieuw bgraven , alleen zijn stoffelijke resten lagen nog op de begraafplaats maar na 50jaar ben je vergaan. Het is een koopgraf en het is er nog.Voor mij was dit ook accepteren na zo veel jaren, en gaf het eindelijk rust.
Truus zei…
Nog bedankt voor het verhaal en podcast van de gevangenis via kerknet.sorry voor de vergeten letters komt door de artrose.
Hoet Ingrid zei…
Accepteren,aanvaarden is niet gelijk aan goedkeuren.
Het is in staat zijn om bij het primaire gevoel van de pijn te kunnen blijven.
Als gebeurtenissen traumatisch zijn zal dit behoedzaam en mits therapie kunnen plaats vinden.Vaak schieten we naar ons hoofd en functioneren we op automatische piloot zonder verbinding met anderen en onszelf om niet te moeten voelen.
Accepteren is dus niet altijd simpel.
Je moet terug contact kunnen maken met het primaire gevoel ...
Hard therapeutisch werk...
Ingrid Hoet.

Meest gelezen

Hoe paus Franciscus zwakke plekken blootlegt bij katholieken én protestanten

Een geslaagd leven en humor

Allereerste verklaring waarom je je niet lekker voelt - Help, het gaat niet goed met mij (6/11)

Hoe kan je weten of je houdt van God? - De ervaring van Pedro Arrupe sj