Aanvaarden als deur naar groei (2/8)


Voor “Liefke” schreef ik een overweging over “Acceptatie”. Hier enkele uittreksels. (2/8)

Wat betekent accepteren eigenlijk, letterlijk? De herkomst van dit woord is interessant. Het komt van twee Latijnse woorden: ad en capere. Ad is een voorzetsel. Het betekent naar; het geeft een richting en een beweging aan. Capere is een werkwoord. Het wil zoveel zeggen als grijpen, pakken, nemen. Zo beschouwd is ac-cipere behoorlijk actief: een handeling die een keuze inhoudt en die een persoonlijke inspanning vraagt.

Carl Gustav Jung, een van de grondleggers van de moderne psychologie, schrijft ergens: ‘Men verandert slechts datgene wat men aanvaardt’. Aanvaarden, anders gezegd, kan een weg zijn naar meer realisme en groei. Aanvaarden om te leven met die aspecten van je werkelijkheid die je misschien anders gewild had, maar die nu eenmaal zijn zoals ze zijn, en die zo zullen blijven. 

Het aanvaarden van wie of wat jij en je omgeving zijn kan nodig zijn om te vermijden dat je geleidelijk aan terecht komt in een wereld van illusies. Zo’n droomwerkelijkheid bestaat alleen in jouw hoofd. Het vervelende is wel dat, als je die gaat koesteren, je er de gevangene van dreigt te worden en dat dit je verhindert om het echte leven in te stappen. Acceptatie kan deze sluikse dynamiek voorkomen.

Reacties

Truus zei…
Soms moet je iets aanvaarden wat je niet wil . En is het moeilijk te aanvaarden.Denkt u maar aan mondkapjes en rellen voor de avondklok vind ik niet om te accepteren.
Carla zei…
Ik begrijp dat in de knel raken en illusies hebben en dat iets blijft bestaan daar het leeft in de mens. Verspilde energie zou ik het niet willen noemen. Het vraagt naar begrijpen waarom iets is zoals het is. Het is wel jammer dat ik mezelf laat tergen en blijf sputteren terwijl Ik weet dat ik er weinig invloed op kan hebben. Nu weet ik waarom ik allergisch ben voor het woord Christen. Zelf ben ik een RK Christen. Onze kinderen hebben we niet laten dopen om hen zelf zonder kerkelijk 'ketenen' te laten opgroeien. Wel met gevoelens van je best doen op school en oog hebben voor de ander. Daarbij komt dat waarden en normen aanvaarden een wezenlijk iets is. Waarom roept het woord Christen bij mij zoveel stekels op en als ik lees we kunnen de jongeren moeilijk bereiken? Dat komt omdat ik niet van afscheidingen en verdeeldheid houd. Dat geeft ellende en brengt haat voort. Groepen kunnen een gezamenlijk iets oproepen en voortbrengen , daardoor kunnen mensen er zich veilig bij voelen. Ik las gisteren iets over de stadse mensen en boeren. Ook dat brengt spanning voort als de ene groep iets wil en de ander niet. Je voelt je afgewezen. Zo zie je maar weer. Laat ik er maar van uitgaan dat iedere groepering zijn voor en nadelen kent. Aanvaarden kan breed gedragen worden. Ik ben een Christen, mijn kinderen niet, wij hebben elkaar lief en kennen de waarden van het leven. God zij dank. Mijn worsteling is in rustig vaarwater gekomen.

Ingrid Hoet zei…
Enkel de werkelijkheid bevrijdt.
Werkelijkheid ervaren is het enige dat iets in uw ervaring verandert.
Dat is Waarheid...
Dat verandert uw leven.
Ingrid Hoet.

Meest gelezen

"Ik zal blij zijn als ik andermaal sterf" - een gedicht-overweging van T.S. Eliot over de drie Koningen

Ignatiaans bidden met psalmen: hoe en waarom - Podcast met Nikolaas Sintobin sj

Knip hem door, nu het nog kan ...

Waarom het gebed vaak "niet lukt"

Houdt God in het bijzonder van mij persoonlijk? - Piet van Breemen sj

Als de Sint-Pietersbasiliek doet denken aan de synagoge van Nazareth - Homilie Nikolaas Sintobin sj