"In alle dingen"

  18 de zondag (A): Jes. 55, 1-3; Rom. 8, 35.37-39; Mat 14, 13-21 Ik heb een aantal jaren economieles gegeven. Ik moest mijn leerlingen onder meer inwijden in de marketing. Welnu, een van de basisbeginselen van de marketing   die ik hen moest bijbrengen gaat over het belang van de prijs. Hoe hoger de prijs, zo denkt de klant, hoe beter het product. Sommige klanten wensen enkel maar te kopen wat behoort tot een hogere prijsklasse. Een typisch voorbeeld hiervan zijn de panty’s. Dames, vaak zijn de panty’s van de duurdere prijsniveaus exact dezelfde als de goedkopere. Enkel maar de verpakking en de naam zijn anders. Maar sommigen onder u hebben blijkbaar alleen maar vertrouwen in wat voldoende duur is. De treinreizigers onder u weten het ook. De gratis metrokrant zie je overal rondslingeren. Maar het is zeldzaam dat betalende kranten in de trein worden achtergelaten. Iets wat geld kost, daar draag je zorg voor. Waardevol is datgene wat je kan kopen voor veel geld. Omgekeerd, hoe...

  Een nieuw jaar is begonnen.  Ook dit jaar gaan alle wegen van het Oosten naar het Westen door de woestijnen van het leven eindeloos voorbij aan de vergankelijkheid. Maar langs die wegen kan men de gezegende pelgrimstocht maken naar het Absolute, de reis naar God.  Breek open, mijn hart en ga op stap! De ster schijnt. Onderweg kun je niet veel meenemen. En op de wegen zal veel voor je verloren gaan. Laat het gaan.  Goud van liefde, wierook van verlangen, mirre van pijn heb je bij je.  God zal ze aanvaarden. En we zullen Hem vinden. Karl Rahner sj

  Leven en liefhebben is groeien, vieren, geven,   ontvangen, loslaten, afscheid nemen.   Wat is leven op dit ogenblik voor jou?   Wat vind je daarbij moeilijk en wat vind je makkelijk?

 2.  Advent is verwachten Advent is een tijd van wachten en van verwachten. Blij en vol hoop. Dit zijn houdingen die ook voor christenen niet altijd verworven goed zijn.   Advent is geloven dat er iets goed naar je toekomt. Met die bijzonderheid dat je niet precies weet wat het zal zijn. Ook niet waar, hoe en wanneer.   Als een moeder in verwachting is, weet ze dat er een kindje komt. Wat voor een mens het uiteindelijk zal worden wordt pas duidelijk in de loop van de jaren.   Dat geldt ook met wat God elk van ons wil aanbieden. Het enige waarop we mogen vertrouwen is dat het beter is dan wat we zelf kunnen bedenken.   In die zin is advent best confronterend en uitdagend. Wacht ik eigenlijk wel ergens op? Wat is mijn verwachting? Geloof ik dat God voor mij iets goed in petto heeft, ook al heb ik wellicht geen idee wat dat kan zijn? Ben ik bereid mijn eigen invulling van wat komen gaat los te laten om het open en onbevangen te kunnen ontvangen, eens het zich ...

PINKSTERNOVEEN: DE VRUCHTEN VAN DE GEEST Bidden met GEEST ige YouTubes De negen vruchten van de H. Geest Galaten 5, 22-23: Maar de vrucht van de Geest is liefde, vreugde, vrede, geduld, goedheid, vriendelijkheid, vertrouwen, zachtmoedigheid, gematigdheid.    Tegen zulke dingen bestaat geen wet. 1.        Liefde Welkom in deze eerste gebedstijd van de Pinksternoveen voor de vruchten van de Geest. De vrucht van de Geest waarvoor we vandaag bidden is de liefde. Kijken naar video: Winds of change        We gaan nu enkele minuten de stilte in.        Geef even aandacht aan je lichaam. Neem een houding aan waarbij je je comfortabel voelt en tegelijk voldoende geconcentreerd. Het kan helpen als je je ogen sluit gedurende deze gebedstijd.        Maak nu een kruisteken, maak een buiging, of stel een ander gebaar dat voor jou betekent dat je nu aan het bidden bent. ...

“ De tenen van God. Mijn schizofrenie ”. Zo heet het autobiografische boek van Michel Mestrum (ISBN 978 90 6445 881 1). Michel is ervaringsdeskundige. Na een jarenlange opname in de psychiatrie is hij erin geslaagd om zijn zelfstandigheid te herwinnen. Verstandig en talig als hij is, weet hij het onvatbare van zijn psychose haarscherp te verwoorden. Zijn kracht haalt Michel in belangrijke mate uit zijn geloofsleven. Hieronder vindt u enkele sterke citaten. “ Partir c’est mourir un peu  (weggaan is een beetje sterven) zeggen   de Fransen, maar de werkelijkheid overtreft vaak die kerngedachte. Zou de kunst van het leven erin kunnen bestaan om elk moment weer afscheid te nemen van alles wat ons bezighoudt en van wat ons dierbaar is? En moet die levenskunst dan niet van kleins af aan geleerd en begeleid worden?  Moeten we ook leren afscheid te nemen van het beetje leven dat we moeizaam voor onszelf verworven hebben? Wordt ons niet zo gaandeweg de zin van het bestaan geop...

Opvoeden betekent loslaten. Dat geldt niet alleen voor spinnen. Vind jij loslaten moeilijk? Wat helpt jou daarbij? Zijn er concrete ervaringen waar je moet aan denken? Als ouder, of als kind?

Kunnen loslaten, ook wie of wat je het meest liefhebt. Moeilijk. Niet enkel voor moeders.

Zelfstandigheid is heerlijk. Maar niet makkelijk.   Loslaten hoor je te doen. Dat weten we, met ons hoofd.  Het is nog een stuk moeilijker.   Opvoeden is een werk van lange adem. Voor kinderen én voor ouders.   Hoe ga jij hiermee om?    

Onderstaand citaat wordt vandaag gepubliceerd op www.gewijderuimte.org Het kan het meest lastige ofschoon het intuïtief het makkelijkste zou moeten zijn: de pijn te laten voor wat ze is en ze oprecht en helemaal aan Jezus toe te vertrouwen; ze aan de voet van het kruis neer te leggen en ze nooit meer op te rapen.  Onze pijn is kostbaar voor ons, zoals de tranen in het flesje van Magdalena. Zij bepaalt ons en tekent ons en vertelt ons waar het op aankomt. Haar laten gaan kan de indruk geven  te zeggen: “Dat heeft voor mij geen belang meer”. Maar, dat is niet wat Jezus vraagt. Hij vraagt ons niet af te zien van onze identiteit of te ontkennen wat dierbaar is voor ons of te zeggen dat onze pijn niet belangrijk is. Jezus vraagt ons daarentegen Hem die kostbare pijn te geven zodat Hij troost in de plaats kan geven.   Hij vraagt ons onze identiteit in Hem te verankeren, Hij die in staat is  alle pijn om te vormen, en ze tot een waarachtige, krachtige en h...

Gebed van een ouder wordende jezuïet Liefste God, leer mij hoe ik op een mooie manier oud kan worden.  Help mij om te snappen dat mijn gemeenschap mij geen onrecht aandoet  wanneer zij mij geleidelijk aan mijn verantwoordelijkheden ontneemt;  wanneer zij niet langer meer lijkt te vragen naar mijn mening.  Bevrijd mij van mijn trots over al de “wijsheid” die ik heb vergaard.  Bevrijd me van de illusie dat ik onmisbaar ben.  Help mij om geleidelijk aan de aardse dingen los te laten,  om de betekenis te vatten van uw wet van de tijd.  Leer me om, in deze wissel van werk en werkers,  een krachtige uitdrukking te onderscheiden  van de voortdurende vernieuwing van het leven,  gedreven door uw Voorzienigheid.  En, alstublieft, Heer, laat mij nog steeds nuttig zijn:  laat mijn optimisme mijn bijdrage zijn aan de wereld,  laat mij mijn gebed voegen bij de vreugdevolle gedrevenheid e...

Toen ik deze commercial voor het eerst zag wist ik meteen dat ik hier iets mee moest doen. Maar wat? Of deze scène getruckeerd is of niet? Neen, daar lijkt het me niet om te gaan. Althans niet in mijn intuïtie. Ook niet over de woorden die Jean-Claude Van Damme spreekt Wel dat de vrachtwagens naar achteren rijden (1).   Ook dat de gelaatsuitdrukking van Jean-Claude Van Damme volstrekt gevoel- en uitdrukkingsloos is (2). Ten slotte, dat hij, tot in het absurde, op beide vrachtwagens wil blijven staan (3). Nu weet ik het. Ik zie hier de antipode in van wat keuze is. Kiezen gaat over de toekomst (1). Je hart, je diepere gevoeligheid neemt er een centrale plaats in (2). Ten slotte, kiezen is loslaten: het een of het ander (3). Is dit nu heel eigentijds? Of net niet?