"In alle dingen"

  Christenen geloven iets ongelofelijks: dat de mens geschapen is naar beeld en gelijkenis van God. Van Jezus geloven christenen zelfs dat Hij zo’n hoogstaand mens is dat Hij tegelijk God is. Tezelfdertijd geloven en weten we dat er een levensgroot verschil is tussen God en alle andere mensen. Wij mensen zijn beperkt en eindig. Bij elk van ons zit er wel iets scheef en verwrongen. Om de haverklap worden we hiermee geconfronteerd. Bij onszelf net zo goed als bij anderen. Daar komt nog bij dat die donkere kanten zich vaak bevinden op plekken waar we het net niet willen. Doorgaans zijn ze ook behoorlijk hardnekkig. Het kan gaan over de eigen zondigheid, moeilijke karaktertrekken, de pijnlijke gevolgen van traumatische ervaringen en nog veel meer. Soms liggen ze aan de bovenkant van ons bewustzijn. Het kan ook dat ze diep weggeborgen lijken maar plots naar omhoog kunnen schieten. Uiteraard steeds op het verkeerde moment. Wat doe je hiermee? Is het mogelijk voor een mens om die donkere ...

"We moeten niet alleen ontzag hebben voor God, maar, omwille van Hem, ook voor de mensen. " Ignatius van Loyola

Voor de glossy LFK schreef ik een overweging over vertrouwen. In deze serie bied ik je enkele uittreksels aan. (2/6) Zonder vertrouwen dreigt het leven moeilijk te worden. Eigenlijk wordt er voortdurend een beroep gedaan op ons vertrouwen. Ik kan dit blogje niet schrijven als ik niet ergens op vertrouw dat jij, lezer, op de een of de andere manier toch een klein beetje geïnteresseerd bent in mijn verhaal. Zeker weten doe ik het niet.     Een zekere dosis vertrouwen lijkt inderdaad een noodzakelijke basishouding te zijn in het leven. Het is, op de keper beschouwd, gemeenschappelijk aan alle mensen. Meer nog, misschien zegt vertrouwen wel iets over het mens zijn op zich.   Zeker als je de mens beschouwt als een wezen van relaties met andere mensen.     Nikolaas Sintobin sj

Tot het dagelijks leven behoort ook - het is althans te hopen dat dit zo is - niet slechts de ernst van de dagelijkse ar­beid, maar ook het lachen. Het lachen is een zeer ernstige zaak. Want het verraadt de mens dikwijls meer dan zijn woor­den. Wanneer wij hier over het lachen spreken, bedoelen wij het goede lachen. Weliswaar bestaat er ook een lachen van dwazen en zon­daars, zoals de wijze Sirach ons leert, een la­chen waarover de Heer zijn vervloeking uitspreekt (Lc. 6, 25). Dit lachen is hier niet bedoeld. Wij bedoelen dat be­vrijdende lachen, dat uit een kinderlijk en blij hart komt. Zo kan slechts hij lachen, die door de liefde tot alles en ieder de spon­tane en zich vrij uitende sympathie heeft, die alles nemen kan en zien zoals het is: het grote groot, het kleine klein, het ernstige ernstig en het lachwekkende lachend. En omdat dit alles bestaat, en het juist zo door God gewild is, daarom moet het ook genomen worden zoals het is, moet niet alles op een zelfde wi...

"De allerbelangrijkste mens is de mens die voor je staat." Paus Franciscus

Bernard Sesboüé sj overleed in 2021. Hij blijft in Frankrijk één van de meest toonaangevende theologen. Tijdens mijn theologiestudie in Parijs ging ik hem regelmatig opzoeken. Hij was mijn studiebegeleider. Hieronder vind je zijn antwoord op de vraag: “Wat is volgens u de essentie van het christendom?”    De essentie ligt in de openbaring dat God zich voor de mens interesseert. In alle religies zien we dat de mens God zoekt. In het christendom zien we dat God zich naar de mens keert. Dit betekent niet dat God in andere religies de mens niet zoekt, maar de joods-christelijke godsdienst is de enige die dat thematiseert.  Het christendom onthult de stap van God naar de mens. Voor het christendom is het essentieel dat God bestaat, maar nog essentiëler dat de mens bestaat voor God.  De moderniteit desinfecteert God: de mens zou zich niet meer interesseren voor God en God niet meer voor de mens. Dat kan niet volgens het christendom. De mens redt zichzelf niet door zijn w...

God ervaren we het sterkst in onszelf, en wel vanuit die bijkomende, verdiepende, verruimende dimensie die gepaard gaat met vele van onze diepere menselijke ervaringen. Er is in ons zoiets als een klankkast, een resonantieruimte achter de snaren, die gaat meetrillen met de snaren, en tegelijk een heel ander timbre geeft aan dat trillen van die snaren. Dat is juist die innerlijke openheid, die gevoeligheid voor het 'overstijgende' die gaat meetrillen bij sommige sterk aangrijpende ervaringen. Een anonieme jezuïet

Bij ons om de hoek heeft een dure luxe-winkel de deuren geopend. Bovenstaande boodschap zie je er op meerdere ramen prijken.  Ik ben het er helemaal mee eens dat het ik heel belangrijk is. Op alle vlak. Personalisme, heet dat in de grote christelijke traditie. Daar staat het ik ook heel centraal. Maar niet alleen het ik. Ook de ander.   De mens is immers relatie en bestaat maar echt in de mate dat hij of zij die relaties ontwikkelt en beleeft. Met de medemens, met God. Is er enkel maar het zelf van het ik, dan dreig je, hoe rijk je ook bent, doodarm te leven.  Bovenstaande boodschap lijkt daar toe uit te nodigen.  Wellicht uit pure armoede.

Voor het tijdschrift “Liefke” schreef ik een overweging over “Moed om te leven”. Hier vind je uittreksels (2/8)     Toen ik het levensverhaal van Bakhita las ( Bakhita , Véronique Olmi, 2018) – gebaseerd op haar autobiografie van 1931 - viel ik van de ene verbazing in de andere. Hoe kan dit? Dat mensen een ander mens zoiets aandoen? Maar, meer nog, hoe kan het dat je als mens daar zo uitkomt? Een studente vroeg Bakhita ooit wat ze zou doen mocht ze haar kidnappers en beulen opnieuw ontmoeten. Ze antwoordde dat ze op haar knieën zou vallen en hen de handen zou kussen. Immers, zonder die kinderroof zou ze nooit in Italië terechtgekomen zijn en het leven geleid hebben dat haar te beurt was gevallen. Ten slotte nog dit: Bakhita is de naam die aan het jonge kind gegeven werd door haar slavenhandelaar. Het betekent, in het Arabisch: geluksmeisje. Bakhita hield van haar naam. Was Bakhita een uitzonderlijk mens? Ongetwijfeld. Nochtans leek ze geen bijzondere tal...

Niet alle wegen zijn goed voor mij. Eigenlijk is er maar één die goed is voor mij, dat is de weg die het sterkst aansluit bij wie ik in het diepst van mezelf ben,  de weg waarop ik mezelf kan waar maken als wie ik in de wortel ben. Dit te mogen doen brengt ook de sterkste levensenergie op.   Aangezien mijn diepste ik in God verborgen ligt,  ligt ook die weg bij Hem geborgen. Dat is het, en niets anders, wat bedoeld wordt met  'Gods droom over mijn leven'.  Gods droom over mij gaat niet buiten mij om. Het is de droom die Hij mezelf laat dromen. En Hij zal me die ook helpen waarmaken, zo niet is Hij in tegenspraak met zichzelf.    Als ik naar die droom zoek te leven,  dan leef ik inderdaad 'toe Gode', want die weg kan niet anders dan mij langs verschillende gebeurtenissen,  ervaringen, ontmoetingen, zelfgave, brengen tot de uiteindelijke ontmoeting met Hem,  en overgave a...

De laatste, moeilijkste, maar ook de fundamenteelste vraag is dan deze.  Kan ik aanvaarden dat de liefde waarmee iemand van mij houdt e n mij aanvaardt zoals ik ben,  mij niet enkel geschonken wordt  nadat en omdat ik geworden ben wie ik graag zou zijn,  maar eigenlijk daarvóór? Denk aan de liefde waarmee ouders hun kind ontvangen,  zoals het hun in handen wordt gegeven.  Daaruit volgt dat de liefde waarmee van mij gehouden wordt eerst is.  Dat het feit dat ik mij onvoorwaardelijk geliefd weet -wie ik ook mag zijn-  mij juist oproept en maakt tot het rijkste en het mooiste dat ik kan zijn. Daarom is dit mijn diepste wezen dat ik ben uit de liefde van anderen, en naar anderen toe, met wie ik in liefde samenleef. De moeilijkheid is dat ik dat nu moet kunnen beleven ! En omdat die onvoorwaardelijke liefde tot mij  en die onvoorwaardelijke aanvaarding van mij  op de eerste plaats door God zelf worden waar gemaakt,...

  Vandaag begint een nieuw jaar. Niemand weet wat het brengen zal. Met onderstaande, wel heel originele, video wens ik je alvast minstens één iemand toe op wie je mag rekenen. Wat er ook gebeurt, door dik en dun, bij regen en zonneschijn, dichtbij of veraf.  Welke naam komt nu in je op? Welk gezicht zie je nu?  Een huisdier? Een medemens? God?

Fundamenteel is een mens meer aangewezen op de anderen dan op zichzelf. Ik moet dus kunnen terugvallen op  mensen, of op iemand die, omdat hij mij echt aanvaardt zoals ik ben, het juiste beeld van mezelf naar me toe weerkaatst. Iemand die, omdat hij ook van me houdt zoals ik ben, me ertoe brengt mezelf ook te aanvaarden zoals ik ben, en zelfs gelukkig te mogen zijn met wie ik ben. zonder dat ik naar beelden of maskers moet grijpen. De vraag is : wie is voor mij die 'iemand' ? Kan ik aanvaarden dat, naast enkele mensen met wie ik me nauw verbonden voel, vooral God die iemand is? Of zit ik vast in godsbeelden die me doen geloven dat ik me eerst moet 'zuiveren' van alle kwaad, of al mijn wegen moet hebben rechtgetrokken, alvorens ik voor God mag verschijnen en alvorens Hij echt van mij kan houden ? Klinkt voor mij de gedachte dat God van mij houdt zoals een vader of een moeder van zijn of haar kind puu...