"In alle dingen"

Ignatius van Loyola heeft ons niet alleen de schat van de Geestelijke Oefeningen nagelaten, maar ook een groot aantal brieven, die van hem één van de meest veelzijdige schrijvers van zijn tijd maken. Hierbij een brief daterend uit 1555, die voor ons door inhoud verbazend hedendaags is. Hij snijdt een onderwerp aan dat één van de grootste zorgen verwoordt van de moderne mens: het omgaan met datgene wat men moet doen…  Hoe omgaan met de talrijke verplichtingen  die mijn werk, mijn engagementen, mijn familie, mijn gemeenschap, de wereld … mij opleggen? 17/11/1555 Het lijkt me dat u zou moeten proberen om rustig te doen wat u kan.  Maak u niet ongerust over van alles en nog wat, maar laat wat u uit uzelf niet kan volbrengen over aan de goddelijke Voorzienigheid. God houdt van onze redelijke zorg en bekommernis om de taken die we uit plichtsbesef op ons nemen tot een goed einde te brengen. Hij houdt echter niet van angst en gemoedsonrust. De Heer wil dat we voor onze be...

Het is een grote en zeldzame kunst om druk bezig  te zijn en om te gaan met veel mensen zonder God of zichzelf te verliezen. Ignatius van Loyola.    

Je leven is een overvolle rommelkamer. Je weet het: Je zorg voor je opgevouwen sporttruitjes zit in een hoekje van je geest, daar waar je de geboortedata van je kinderen wilde opbergen. Je gepieker over de roest van je wagen neemt de tijd in beslag waarop je gerekend had voor een rustige kop morgenkoffie. En weet je wat? Er bestaat een manier om die dingen de plaats te geven waar ze thuishoren: schrap sommige dingen. Een evenwichtig uitgebouwd en rustig leven heeft niet alleen iets te maken met dingen die we zich maar laten opstapelen. Zo’n leven is ook niet alleen iets voor mensen in de tweede helft van hun leven. Het gaat om een manier van leven met minder verplichtingen en met minder druk, of je nu eenentwintig of vijfenzestig bent. Mijn goed overwogen en eerlijke beslissing om het rustiger aan te pakken, heeft me het inzicht bijgebracht   dat ik er voordeel bij heb met minder te doen. Minder werk en minder zorgen hebben het me mogelijk gemaakt tevredener en zinvoller ...

  Welke gevoelens zijn betrouwbaar en welke niet; hoe kan je beter in contact komen met je gevoelens als je een gestresseerd leven leidt, zijn hart en verstand aan elkaar tegengesteld, hoe kan je wil helpen om meer te leven volgens je verlangen, en wat heeft God te maken met al die gevoelens? Over deze vragen en vele anderen werd ik onlangs geïnterviewd door religiejournalist Joop van der Elst, naar aanleiding van de publicatie van mijn nieuw boek: Vertrouw op je gevoel. Keuzes maken met Ignatius van Loyola.   Klik hier om te luisteren naar deze podcast of klik op de foto hieronder.

Foto: Christianne Chin a Paw Je kan terecht de vraag stellen of bidden via digitale weg eigenlijk wel kan. Of je om God te zoeken en te vinden niet echt de tijd moet nemen en de stilte in moet gaan. Onderstaande reactie kwam onlangs binnen via het gastenboek van onze adventsretraite op  www.ignatiaansbidden.org . Ik zou geen sprekender antwoord op bovengestelde vraag kunnen bedenken. In de metro op weg naar huis, staand, met de smartphone in de hand. In een keer alle e-mails gelezen want ik loop achter. Geen ideale plek om te overwegen en te bidden. Toch onverwacht diep geraakt. Niet door de specifieke teksten maar door even met God bezig te zijn.

Vandaag verschijnt onderstaande overweging op www.gewijderuimte.org . De zomer kan soms een super actieve periode worden. We gaan allicht meer mensen ontmoeten, of het nu onze buren zijn omdat we meer buitenshuis gaan rondlopen, of onze familie omdat wij ze gaan bezoeken of omdat zij naar ons komen. We kunnen ook nieuwe plekken opzoeken en in het buitenland nationale parken verkennen, of naar concerten en andere speciale evenementen trekken. Meer activiteit verhoogt gewoonlijk het stressniveau, als je bijv. in een autofile vastzit of in een pretpark eindeloos op je beurt moet wachten, met overal om je  heen lawaaierige kinderen en knorrige ouders. Die massa alleen al kan de ‘zorgen-loze’ zomerdagen grondig in gevaar brengen. En niet alleen dat, want meer activiteit wordt gewoonlijk ook vertaald in meer uitgaven en in allerlei vormen van ondersteuning. Waarom al deze extra stimuli niet gebruiken als stimuli voor dank en lof? Ja, in de bergen blijf je, bumper aan bumper...

“ Mogen wordt moeten, terwijl het eigenlijk mogen zou moeten blijven .” Deze gebalde, bijna poëtische zin hoorde ik onlangs een vrouw uitspreken in een groepsgesprek over hoe we  vaak , tegen beter weten in, omgaan met gebed en het vieren van de eucharistie. Stof tot nadenken.