"In alle dingen"

Hieronder vind je mijn homilie voor deze zondag. 3e zondag van Pasen, jaar A Hand. 2,14.22-28 - Ps. 16/15 -1 Petr. 1,17-21 - Lc. 24,13-35 H et verhaal van de leerlingen van Emmaüs klinkt vertrouwd in de oren. Zó vertrouwd dat het moeilijk kan zijn om het bijzondere van wat er beschreven wordt tot ons door te laten dringen. Ik wil het verhaal opnieuw met jullie doornemen en inzoomen op drie aspecten die wezenlijk zijn, maar waar me misschien over heen lezen. 1.      Beide mannen zijn zijn niet op zoek naar Jezus. Ze zijn zwaar ontgoocheld. Kleopas en zijn gezel hopen of verwachten niets. Voor hen is het verhaal over. Zoals in de andere verschijningsverhalen neemt de verrezen Heer zélf het initiatief om naar hen toe te komen. Het minste dat je kan zeggen is dat Jezus dit niet doet op een opdringerige wijze. Lucas zegt letterlijk: Hun ogen werden verhinderd Hem te herkennen . Jezus wil niet dat ze Hem al te vlot herkennen. “Zo maar” geloven in de verrijz...

Hieronder vind je mijn homilie voor de Paaswake van dit jaar Paaswake 2026, Matteüs 28,1-10. Ik zal het niet droog kunnen houden , verwittigde Petra. Mijn allerdierbaarste moment gaat over het afscheid van mijn moeder. Ik stond aan haar sterfbed. De ademhaling verzwakte. Er was al een tijdje geen contact meer. Plots kwam er op haar gelaat een prachtige glimlach. Alsof ze iets subliems meemaakte. Het duurde enkele seconden. Meteen daarna stierf ze. De stilte in het gespreksgroepje waarin de   niet meer zo jonge dame haar verhaal had gedaan was om te snijden. Petra weende zachtjes. Ja , antwoordde ze op de niet uitgesproken vraag van haar toehoorders. Ik weet heel zeker wat er gebeurd was. Ze had Onze Lieve Heer gezien. Ik hoorde dit verhaal in een gespreksgroepje. Sommigen waren christen. Anderen niet. Het verhaal raakte iets diep in mij. Het herinnerde me aan het overlijden van mijn vader en mijn broer. En daardoorheen aan zo mogelijk de meeste fundamentele vr...

Hieronder vind je mijn homilie voor deze zondag DERDE ZONDAG VAN PASEN - Jaar C Hand   ‪ 5,27b-32.40b-41 -   Ps ‪ 30 (29),2.4.5-6.11.12a.13b -     Ap ‪ 5,11-14 - Joh ‪ 21,1-19 Onlangs keek ik naar een reality reportage met als titel  Al was het maar één seconde . Het ging over doodzieke mensen. Ze mochten een wens doen over iets dat ze vóór hun ziekte gewoon waren te doen en dat ze zo misten. Men stelde dan alles in het werk om die droom, heel even, opnieuw werkelijkheid te laten worden. Het leverde aangrijpende beelden op. Eenvoudige ervaringen, uit het leven gegrepen, die een bijzondere lading kregen omdat ieder wist dat het de laatste keer was: met het gezin op restaurant, een zeiltochtje, een concert … Bij het zien van die beelden stelde ik me de vraag: wie zou ik graag nog éénmaal willen terugzien, ook al was het maar één minuut of één seconde? En wat zou ik hem of haar dan zeggen? Misschien heeft Jezus zich ook deze vraag gesteld i...

Onderstaand getuigenis werd gevonden in de nalatenschap van een Nederlandse jezu. ‘ Als ik trouw was in mijn werk, kende ik daarna vaak vreugde erover. Voor veel dingen was ik Hem bewust dankbaar, en dat gaf mij vreugde. Vaak kleine dingen, die ik zag als zijn geschenk, terwijl ik Hem voor grote dingen soms vergat te danken. Vaak kende ik echt - naar aanleiding van een gesprek, een gebaar van een ander die hielp, van een feest - de innerlijke troost die mij tot Hem bracht. Want ik wist dat Hij het mij gaf. Nooit heeft Hij mij als een vuile lap van zich weggeworpen. Een Schriftuur-woord gaf mij dikwijls vreugde. Ook retraites op het einde. Maar steeds kwam de vreugde naar aanleiding van een oorzaak vooraf, die duidelijk aanwijsbaar was. Wat ik gisteravond meemaakte was iets geheel anders en een voor mij nieuwe ervaring in mijn leven. Er is geen vergissing mogelijk. Ik was geheel wakker en rustig, na een douche, in mijn pyjama in de gemakkelijke leunstoel op mijn kamer g...

Onlangs verscheen in het magazine 'Zeven keer jezelf overstijgen’ het verslag van een interview dat ik gaf aan Erik Galle. Thema was “raad geven aan twijfelenden”, een van de geestelijke werken van barmhartigheid. Hier volgen enkele uittreksels   (6/6) Iets wat me verbaast ook in de reacties die ik lees op de sociale media is dat voor nogal wat mensen geloof en twijfel onverenigbaar zijn. Ik moet dan altijd denken aan de eerste leerlingen. Als je de verhalen leest over het verschijnen van Jezus na zijn verrijzenis dan is twijfel bij zijn volgelingen eigenlijk een constante. En uitgerekend deze mensen zijn de fundamenten geworden van de Kerk tot op vandaag. Twijfel is niet onverenigbaar met geloof. Gelukkig is ons geloof niet gebaseerd op een wetenschappelijk, verifieerbare waarheid. Dat maakt ons tot vrije mensen. We hebben de keuze om te geloven. Die keuze is in de goede zin van het woord een risico nemen en dit in vertrouwen.  Nikolaas Sintobin sj

Elke tijd is een tijd van genade. Ook gedurende de coronacrisis heeft God zijn genadekraan niet dichtgedraaid. Welke bijzondere genade zou Hij ons dit jaar tijdens de Goede Week geven? De vieringen van de Goede Week zijn stuk voor stuk hoogstandjes. Wij houden van deze verfijnde liturgieën. Ze brengen christenen samen in diepe verbondenheid. Door de eeuwen heen zijn ze gepolijst en verrijkt met symbolen, liederen en gebaren. Ze kunnen ons doen vergeten dat de eerste Goede Week, die van Jezus met zijn leerlingen, net iets anders verliep. Dat was in belangrijke mate een verhaal van angst, eenzaamheid, stress, geweld, verraad, ontgoocheling, ongeloof en verlorenheid. Zowel voor Jezus als voor zijn leerlingen. Geen denken aan om dit te beschouwen als tijd van genade bij uitstek. Onbetamelijk om ook maar te vermoeden dat die ellendige gebeurtenissen later zouden worden herdacht en gevierd. Dit geldt ook voor het Paasfeest en de daaropvolgende dagen. In vele van onze kerken za...

Hieronder vind je mijn homilie voor de Paaswake in de Oude Abdij in Drongen Gisteren hebben we het verhaal beluisterd van de executie van Jezus. Het maakt mij telkens sprakeloos. Waartoe zijn mensen in staat? Brutaal, afstompend, gratuit geweld. Ook in ons eigen land hebben we het deze week op ons bord gekregen. Hoe kan je dit plaatsen? Kunnen wij zo verder, als mensen, als multicuturele samenleving, als geglobaliseerde wereld? Het lijkt wel de apocalyps. Op 1 maart jongstleden deed paus Franciscus, tijdens een ontmoeting met een groep Fransen,   een opmerkelijke uitspraak. Je kan, zei Franciscus ,   vandaag spreken van een Arabische invasie. Het is een sociaal gegeven . Wilde paus Franciscus ons de stuipen op het lijf jagen? Het vervolg van zijn woorden maakte duidelijk waar hij heen wilde : “ Maar hoeveel invasies heeft Europa in haar lange geschiedenis al niet gekend. Zij is die altijd zelf te boven gekomen. Verder gaan en uiteindelijk vaststellen dat de uit...