"In alle dingen"

Zo gaat het nu eenmaal. In goede en in kwade dagen. Kinderen volgen het voorbeeld van hun ouders.

Ook deze week staat er een nieuwe meditatieve tekst op Gewijde Ruimte . Een echte krachttoer: een samenvatting op amper één bladzijde van het christelijk geloof. Oordeel zelf. " Christendom heeft alles te maken met relaties en verbondenheid.   Christenen geloven dat God niet één, maar drie Personen is, en dat zij met elkaar oneindig rijke en gelukkige relaties hebben. Wij geloven ook dat de drie goddelijke Personen   hun geluk met ons willen delen. Alles vloeit voort uit dit, hun plan. Zo is ieder sacrament een persoonlijke ontmoeting met Christus. Op ieder belangrijk ogenblik van mijn leven is Christus daar om me te verwelkomen. Hij regelt het zo dat Hij ons kan ontmoeten bij onze geboorte, in onze jeugdjaren, bij huwelijk, ziekte en dood, en mij op heel speciale wijze kan verrijken. In de eucharistieviering is Christus de Gastheer die ons welkom heet. De gemeenschap luistert naar zijn Woord en antwoordt hierop naar best vermogen.   In de communie z...

Toegegeven, het heeft iets zeemzoet. So what. Eigenlijk hebben die kinderen gelijk. Wat zuurstof om de nieuwe week goed te starten.  

Homilie over wat "roeping" wel kan betekenen De voorbije week heb ik een driedaagse bezinning gegeven aan een klas van laatstejaars uit een van onze colleges. in de abdij van Postel. 22 jongens en meisjes van 17-18 jaar, die op het punt staan om hun vleugels uit te slaan en die zich de vraag stellen van hun studiekeuze en ook van hun verdere leven. Al tijdens de eerste kennismaking was er een meisje dat mij vroeg om te vertellen over mijn roeping. Dat overkomt me wel vaker. Mensen vinden het vreemd dat je ervoor kan kiezen om priester of religieus te worden. Het lijkt iets heel apart. Je moet wel een heel bijzondere ervaring gehad hebben om zo’n levenskeuze te maken. Uiteraard begrijp ik wel wat die mensen bedoelen. Ik heb zelf ook lange tijd een soort van magische voorstelling gehad van het geroepen worden. De lezingen van vandaag geven eigenlijk een nogal precies antwoord op wat roeping betekent. In het bijzonder de lezing uit het Evangelie volgens Marcus ...

Gun uzelf 124 seconden om u te laten raken door deze adembenemende beelden en door de mooie stem en woorden van David Attenborough. “ Ontzaglijke wonderen zijn al uw werken.” (Ps. 139)

Het behoort tot de waardigheid van de mens dat hij aandacht wil besteden aan zijn voorkomen. En dat is maar goed ook. Maar schijn kan bedriegen.

In zijn laatste boek “Le dilemme du chartreux, Média et Eglise”, Desclée de Brouwer, 2011, Parijs , analyseert Pierre de Charentenay sj , socioloog, de complexe verhouding tussen de godsdiensten en de moderne media. In de pp 58-62 noemt hij 8 redenen waarom die relatie zo moeizaam is. Ik heb ze voor u samengevat en vertaald.   5. Ten vijfde is er de personencultus die eigen is aan de media.De Kerk en de godsdiensten in het algemeen staat wars van de vedettenlogica. Voor hen ligt de waarheid eerder verborgen in de dagdagelijkse nederigheid. 6. Een zesde punt gaat over de voorliefde van de media om het enkel te hebben over de anecdotische aspecten van de godsdienst, eerder dan over de kern. 7. Een zevende bron van tegenstelling gaat over de houding tov het geld. Schatplichtig als ze zijn aan een commerciële logica, kiezen de media voor wat hen het grootste financiële rendement zal bieden. Maar het godsdienstige wekt gee...

Onderstaande mijmering over "La Sagrada Familia" in Barcelona opent een nieuwe gebedsweek op " Gewijde Ruimte ". Ik geef ze u graag ook via deze weg mee ter overweging. U kan ze ook rechtstreeks vinden op Gewijde Ruimte , de ignatiaanse gebedswebsite met de dagelijkse schriftlezing. Misschien leest u ook graag even de talrijke commentaren die gebruikers van G.R. de voorbije maanden doormailden. Toeristen in Barelona bezoeken graag de onvoltooide kathedraal   La Sagrada Familia (de Heilige Familie), nu door de UNESCO als Werelderfgoed erkend. Antoni Gaudi begon met zijn werk in 1883, maar bij zijn dood in 1936 was er minder dan een kwart van het project voltooid. Gaudi nam de zaak filosofisch op.   Kort voor zijn dood merkte hij op: “Mijn cliënt is niet gehaast.” Andere architecten hebben sindsdien ieder een deel van het werk op zich genomen. Hun bijdragen hebben natuurlijk wel wat kritiek van hun collega’s te verduren gekregen. In 2010 was de uitzonderl...

In zijn laatste boek “Le dilemme du chartreux, Média et Eglise”, Desclée de Brouwer, 2011, Parijs , analyseert Pierre de Charentenay sj , socioloog, de complexe verhouding tussen de godsdiensten en de moderne media. In de pp 58-62 noemt hij 8 redenen waarom die relatie zo moeizaam is. Ik heb ze voor u samengevat en vertaald. De eerste bron van onbehagen betreft de moeilijkheid om een complexe boodschap over te dragen daar waar de media het zo eenvoudig mogelijk willen houden. De tweede bron is eigen aan de Katholieke kerk. Haar herders houden niet van de democratische logica die eigen is aan de media. De Katholieke Kerk werkt volgens het model van de consensus, heeft veel tijd nodig, veel en soms moeizame uitleg. De media verkiezen de polemiek, tegenstellingen en afwijkende meningen. Een derde bron van onbehagen betreft de transparantie en de geheimhouding. De Katholieke Kerk wil niet communiceren over de innerlijke spanningen wa...

Wat ons tot mensen maakt is precies onze ervaring van de oneindigheid, het feit dat we nooit voldaan zijn. Typisch voor ons is een eindeloos verlangen, het op het spoor komen van de oneindigheid niet buiten onszelf maar binnen. We stellen vragen over totaliteit en over uiteindelijke zin. Op die manier komen we uit bij de godsvraag.   God en mens zijn geen rivalen. Het is niet omdat je van een mens houdt dat je minder van God zou houden. Als we proberen meer van iemand te houden, proberen we meer van God te houden. Spreken over liefde voor God en liefde voor mensen, is spreken over dezelfde werkelijkheid. En als we onszelf ervaren als een mysterie, ervaren we het absolute mysterie van God zelf. Ron Modras

"Als alles verloopt naar wens, vertrouw er niet op dat je geluk gaat blijven duren, maar wees des te meer op je hoede." Ignatius

Tijdens mijn voorbije retraite heb ik een bloemlezing gelezen uit de brieven van Ignatius van Loyola. 70 stuks, ttz, ongeveer 1% van het totale aantal brieven van zijn hand die bewaard zijn gebleven: brieven aan verontruste moeders van jonge jezuïeten, aan weldoeners, aan jezuïetenoversten, aan wereldlijke hoogwaardigheidsbekleders, aan prelaten, aan kibbelende echtgenoten … Sommige heel verfijnde staaltjes van onderscheiding, andere dan weer heel praktisch. De bloemlezing (gemaakt door Otto Karrer sj en Hugo Rahner sj) wordt besloten met een atypische tekst van Ignatius. Het is een stukje uit zijn preken. Ignatius gaf graag geloofsonderricht aan kinderen en eenvoudige mensen. Onderstaand uittreksel toont hem ook daar als een uitstekend pedagoog. Wanneer wij het teken van het heilig kruis gaan maken, brengen wij onze hand naar ons hoofd: dit betekent God de Vader, die van niemand voortkomt. Wanneer wij de hand naar het midden van ons lichaam brengen, betekent dit zijn Zoon, ...

Onderscheidend in het leven staan heeft alles te maken met open staan voor het onbekende. Onderstaande video vertaalt dit naar het concrete leven.

Met deze eenvoudige tekenfilm sluit ik dit jaar van «  In alle dingen  » af.   Het is een uitnodiging om terug te blikken. Op het mooie van het voorbije jaar, vooral. Maar ook op wat minder vlot verliep en op wat pijn deed. Ik wens u toe dankbaar te mogen zijn voor wat achter u ligt, en vertrouwvol het nieuwe jaar te mogen ingaan. Zelf ga ik deze avond de stilte in, tot en met 9 januari. In gebed op zoek naar de aanwezigheid en nabijheid van de levende Heer. Luisteren en zijn. Zo maar. Op mijn blog staan in tussentijd wel enkele bijdragen geprogrammeerd. <p><span style='font-family: "Calibri","sans-serif"; mso-bidi-font-family: "Times New Roman"; mso-ansi-language: EN-US;' lang="EN-US">en></p>

Romantisch, zegt u? Idyllisch? Het is waar dat we de geboorte van Jezus vlot identificeren met engelenhaar, warme kleuren, geborgenheid, vrede, onschuld en andere ons dierbare symbolen en waarden. Daar zijn veel goede redenen voor.   Maar de lezingen van het kerstoctaaf brengen ons snel terug met de beide voeten op de grond. Vandaag, amper drie dagen na Kerst,   vieren we reeds de onnozele kinderen. Een gruwelijk feest. Zoals dat van alle martelaren trouwens. Neen, het christendom is geen vluchtweg uit de hardheid van het bestaan. De openbaring van Jezus geeft net betekenis aan de realiteit waarin wij leven. Aan de liefde en aan de schoonheid. Maar ook, en wel tegelijkertijd, aan het lijden. Tussen de kribbe en het kruis loopt er één ononderbroken lijn. Kijk maar naar onderstaande video. Met dank aan Gabriele

Met wie deel jij Kerst vandaag? Zalig Kerstfeest!

Op zich is er niets tegen zo’n publiciteit. Het is mooi en goed gemaakt, lief, lijkt onschuldig. Tussen de lijnen door staat echter de boodschap geschreven dat kern van het kerstfeest te maken heeft met een drankje dat je kan kopen. Iedereen weet dat dit nonsens is. Probleem is echter dat je deze onzin niet eenmaal, maar doorlopend te horen en te zien krijgt. Voor coca cola net zo goed als voor andere consumptieartikelen. Vaak op zo’n subtiele wijze dat het ongemerkt binnenkomt en je gedrags- en verwachtingspatroon onbewust gaat beïnvloeden. Brainwashing, heet dit. Alles voor de Mammon. Zelfs het meest heilige. Het paradoxale, bevrijdende en hoopgevende is dat het net in die wereld is , met al zijn dubbelzinnigheden, dat onze God geboren wil worden.

Zou Jezus zò gecommuniceerd hebben met zijn leerlingen? Als er ooit een relationeel mens is geweest, dan was Hij het. Het antwoord ligt dan ook voor de hand. Jezus zou zeker gebruikt gemaakt hebben van de sociale media. Drempelverlagend en breed toegankelijk als ze zijn brengen Facebook, Twitter en soortgelijke mensen daadwerkelijk dichter bij elkaar. Ik merk het zelf dagelijks “aan den lijve”. Jezus ging echter verder. Sociale media zijn reëel maar ook virtueel. Ze hebben structureel iets vrijblijvend. De gebruikers weten dit. It’s part of the deal. De communio waar Jezus voor staat is evenwel niet vrijblijvend. In het laatste avondmaal communiceert Jezus zichzelf.   Onherroepelijk. Helemaal. Definitief. Vérder en meer dan woorden kunnen doen, laat staan digitale boodschappen. Facebook kan een smaakgevende voorschotel   zijn. Het hoofdgerecht dat de menselijke communicatie te bieden heeft   is van een ander kaliber.

  “ Hoe hoger je de lat legt, hoe makkelijker je eronder kan .” Zo klinkt een geliefkoosde uitspraak van een bejaarde medebroeder die lange jaren in het opvoedingswerk stond. Klinkt net iets anders dan een onverbiddelijke   en exclusief prestatiegerichte interpretatie van Ignatius’ uitnodiging om de lat voldoende hoog te leggen. Als je op een gezonde wijze eisend bent voor jezelf, dan wordt het ook mogelijk om mild om te gaan met je eigen beperkingen en falen.   En ook met die van een ander.

Hoe hoog leg je de lat?  Verkies je rustig toe te kijken, en laat je het aan de anderen over om   het erop te wagen? Blijf je liever binnen je kleine vertrouwde wereldje, of ga je voor de creatieve mogelijkheden van het onbekende? Onderstaande video toont het op z’n hondjes. Maar het geldt net zo goed voor u en voor mij.

Te hoog gegrepen? Kan zijn. Toch maar goed dat er ook zo’n mensen zijn. Al was het maar om onze soms al te evidente evidenties te bevragen. Luis Espinal sj was een Spaanse jezuïet die zich inzette voor gerechtigheid in Bolivië. Hij werd vermoord in 1980. Onderstaande tekst komt uit zijn pen. “ Je leven verliezen betekent je inzetten voor anderen, ook al geven zij je niets in de plaats. Het betekent een gunst verlenen zonder wedergunst. Je leven verliezen betekent het er op wagen, ook al is mislukking de waarschijnlijke uitkomst – en het zo aan boord leggen dat je niet overmatig voorzichtig bent. Het betekent bruggen achter je opblazen als je buur daarbij gebaat is. Je leven verliezen gaat best niet gepaard met hoogdravende of dramatische gebaren. Je leven geef je in alle eenvoud, zonder omhaal – zoals een waterval, zoals een moeder zorg draagt voor haar kind, zoals het nederige zweet of de zaaier van zaad. Leid ons, Heer, en zendt ons uit om het onmogelijke te doe...

“Brieven uit de hel” (Screwtape letters) is misschien wel het meest bekende boek van C.S. Lewis. Het is een correspondentie tussen twee duivels over hun “geestelijke begeleiding” van een “patiënt”. Lewis geeft er blijk van scherpzinnig inzicht in de menselijke geest en in de kern van de christelijke geloofservaring. In het volgend citaat staat de “Vijand” uiteraard voor God. Duivel Schroefstrik geeft er een beproefd recept. “De Vijand schiep de vreugden: al ons onderzoek heeft ons tot nog toe niet in staat gesteld er ook maar één uit te vinden. Al wat wij kunnen doen is de mensen er toe brengen van de genietingen, die onze Vijand geschapen heeft, te genieten op een ogenblik of op een manier of in een mate, die Hij heeft verboden. Vandaar dat we altijd weer proberen de mens weg te trekken van de natuurlijke vorm van elke vreugde in de richting van het onnatuurlijke, waar de geur van de Schepper de vreugde niet doorwaait, waar niets te genieten valt. Het recept is: een alt...

Weg uit het warme nest. Het onbekende aandurven. Het licht doorgeven. Op risico van eigen leven. Advent. Hij komt. Steeds weer.

Het is gevaarlijk om iedereen langs hetzelfde pad te willen leiden; nog   slechter, om anderen te vergelijken met jezelf. Ignatius

Wat betekent het jezelf te ontplooien? Wat is een geslaagd leven? Onderstaand verhaal gaat in tegen wat onze cultuur ons terzake aanzegt. Maar wat zegt je hart bij het kijken naar dit filmpje? </iframe</span></p></body>

Onderstaand “dubbelportret” van de jongere en de oudere priesters vond ik op de blog van een jonge Franse priester. Zoals voor elke veralgemening geldt dat bepaalde kentrekken uitvergroot zijn. Bovendien is de scheidingslijn tussen beide generaties niet impermeabel. Tocht vind ik het geheel vrij herkenbaar. Ook voor de ruimere christengemeenschap. Een Romeins boordje heeft hij nooit gedragen. Hij is net zoals wij, zo nabij. Latijn laat hem koud. Maar hij kent de Bijbel goed en wil ons er ook mee vertrouwd maken. Je voelt je op je gemak bij hem. Je kan goed met hem praten, je hart luchten. Hij zou alles weggeven. De liefde van zijn Heer, van zijn Jezus, straalt uit zijn ogen. Zachtjes nodigt hij uit om Hem te leren kennen. Zijn gebed is discreet. Zijn woorden kiest hij zorgvuldig. Zijn homilieën zijn doorwrocht. Iedereen ziet hem graag, ook “linkse rakkers” of ongelovigen. Hij durft wel eens opvliegend zijn. Soms neemt hij een loopje met de liturgische voorschriften. Maar zij...

Liefde kan uitnodigen om in de  huid van de ander te kruipen. Ouders weten dit maar al te goed. Soms moet je hiervoor op je tanden bijten. Soms gaat het vanzelf.

Onderstaand “dubbelportret” van de jongere en de oudere priesters vond ik op de blog van een jonge Franse priester. Zoals voor elke veralgemening geldt dat bepaalde kentrekken uitvergroot zijn. Bovendien is de scheidingslijn tussen beide generaties niet impermeabel. Toch vind ik het geheel vrij herkenbaar. Ook voor de ruimere christengemeenschap. Hij heeft een mooie karakterkop. Zijn clergypak past hem als gegoten. Hij is knap, sterk en heeft een aanstekelijke glimlach. Een priester. Een echte. Een militant gelovige katholiek. Zijn blik weerspiegelt iets van de grootheid van de Kerk. Hij draagt heiligheid om zich heen zoals een sjerp om de hals. Hij lijkt wel vergroeid met het gebed, zoals een bril aansluit om de oren: het brevier, het lectionarium, het missaal … De jonge meisjes kijken vol bewondering naar hem. Hij komt met fierheid op voor zijn celibaat. Hij houdt van de concilies. Maar niet alleen van het laatste, ook en vooral van de eerste. Hij kiest voor strikte gehoo...

Zo ongeduldig. En niet om zélf te krijgen! Nog even wachten en we mogen gedenken dat Hij die een en al gave is zich helemaal aan ons geeft. Als kind nog wel.

Walter Ceyssens sj Ik kom uit een heel normaal, katholiek gezin. Mijn verhouding tot de Kerk en geloof heeft in de loop van die tijd wel enkele schommelingen gekend. Ik vermoed dat het rond mijn 17 e moet geweest zijn dat ik me geleidelijk aan, maar nogal bewust, van het geloof heb afgekeerd. Aan de K.U. Leuven ging ik Taal- en Letterkunde Latijn en Grieks studeren. De periode na de Leuvense jaren heeft me evenwel flink door elkaar geschud. Bij mijn terugkeer thuis kwam ik echt in een zwart gat terecht, maar gelukkig kon ik oude vriendschappen oprakelen, en een doel stellen in het leven: een goede leerkracht worden. In die tijd was er slechts een zijden draadje dat me nog verbond de Kerk: voor de lieve vrede thuis, ging ik tweemaal jaarlijks naar de mis, met Kerst en Pasen. Tijdens de nachtmis van Kerst 2000 hield de pastoor van onze parochie zo'n vurige homilie, dat ik het gevoel had dat ik moést weten wat deze mens bezielde. Enkele maanden daarvoor had ik een folde...