Nikolaas Sintobin sj: hoe een bekende atheïstische vriend me uitdaagde om christen te worden
Een tijd geleden werd ik geïnterviewd voor "Visie", het ledenblad van de EO. Hieronder enkele uittreksels.
"Destijds
was ik kind aan huis bij een studiegenoot van me, Johan Vande Lanotte,”
vervolgt Nikolaas. “Een briljante kerel, tegenwoordig een van de bekendste Vlaamse
politici. Op een dag zei hij tegen me: ‘Nikolaas, over een jaar sta jij aan
onze kant.’ Daarmee bedoelde hij dat ik, net als hij, atheïst zou worden. Het
was niet uitdagend bedoeld. Eigenlijk gaf hij mij deze boodschap: ‘Het geloof
is helemaal niet stevig bij je; jouw wortels gaan niet diep.’”
Had hij dit
goed gezien?
“Ja, en dat
voelde ik terdege. Voor mij was geloven vooral het aanhangen van christelijke
waarden en normen. Ik beschouwde mezelf als goed katholiek, ging elke week naar
de kerk, vond de liturgie belangrijk, bad voor het slapengaan, enzovoort. Maar
een persoonlijke Godsrelatie? Een echte band met Jezus? Ik wist niet wat dat
was.”
Wat deden
zijn woorden met je?
“Tot mijn
schrik moest ik vaststellen dat ik wat geloofsvorming betreft was blijven
steken op het niveau van een 12-jarige.”
Reacties
Ik probeer al heel lang een relatie met God op te bouwen en vind dit niet makkelijk. Een vriend van me stelt me vaak gerust en zegt: 'God hoort jou echt wel.'
Maar ikzelf weet dit niet altijd. Ik merk weleens op dat mijn gebed verhoord wordt, maar op zo'n andere manier dan verwacht en ik hoor bijvoorbeeld nooit Gods stem. Ik voel me soms doof en dom en soms tekort gedaan, waarom heeft Hij geen antwoord? Waarom praat Hij niet terug?
Misschien omdat ik dat antwoord op een andere manier verwacht, als een stem uit de hemel. Maar God is uiterst subtiel en Zijn manier van antwoorden gaat behoedzaam en stilletjes. Je moet opmerkzaam blijven en begrijpen kan ik het dan vaak alsnog niet.
Ik ben dus benieuwd hoe u dit deed: standvastig worden en bekeren door aan een relatie te bouwen, die soms voor mij dan wat eenzijdig lijkt en dan toch zegt de liturgie ineens alles en dat ontdekte ik plots : hey, er is iets met dat Woord, ik leef de liturgie. Hoe kan dat nou?
Precies dat heeft te maken met standvastigheid en trouw ter communie gaan. Dat zou ikzelf als antwoord geven als beste om te doen, ook als je niet precies begrijpt waarom je naar de kerk zou blijven gaan, doe het toch! Blijf putten uit de Bron. Relatie is het allerbelangrijkste, want Hijzelf is relatie. Ikzelf ben helaas niet zo goed met relaties, maar Hij gelukkig wel!