Martelaren


Vandaag was de voorganger in het rood: feest van de Ugandese martelaren.

Het woord martelaar heeft de laatste jaren een verdachte bijklank gekregen. Het islamitische terrorisme zal daar wel niet vreemd aan zijn: mensen die zichzelf en anderen bewust van het leven beroven. Moord en zelfmoord.

Christelijke martelaren doden niet. Noch zichzelf, noch anderen. Het zijn mensen voor wie het geloof in Jezus Christus op de allereerste plaats komt. De liefdeskracht die zij ontvangen is zo groot, dat zij die voor niets willen inruilen. Ook niet voor hun eigen leven.

Deze dagen ben ik aan het lezen in de brieven van de eerste jezuïetenmissionarissen bij de Huronenindianen in het 17de-eeuwse Canada. Een groot deel van hen is op gruwelijke wijze vermoord door de Irokezen. Zij wisten dat een dergelijk levenseinde voor hen waarschijnlijk was. Zij konden, tot op het laatste moment, vluchten. Zij kozen er bewust voor om te blijven. Ontstellend.

Of moet ik eerder zeggen confronterend? Zeker is dat het mij bevraagt op mijn persoonlijke gedrevenheid om de Blijde Boodschap te delen met zovele mensen voor wie zij onbekend is.

Reacties

Meest gelezen

Waarom katholieken heiligen vereren

Deze blog en de blogger gaan er even tusssenuit, maar laten je niet alleen

Gebed is niet nuttig. Wat is het dan wel?

Wonder

Ignatius van Loyola: de moed om te kiezen voor het onzekere - anecdote - animatiefilm

Doet God aan marketing? Homilie van Nikolaas Sintobin sj voor deze zondag

Ignatiaanse pedagogie als springplank naar meer menselijkheid: humaniora - Serie van Nikolaas Sintobin sj over ignatiaanse pedagogie (6/6)