De vasten: ramadan van de christenen? - Verschil tussen christelijk vasten en de ramadan - Een antwoord van Nikolaas Sintobin sj
Voor de christenen is de 40-dagentijd begonnen. Deze liturgische periode, ook wel vasten genoemd, wint snel opnieuw aan belang bij de christenen, in het bijzonder bij jongeren. Ook in de media. De zichtbare aanwezigheid van de islam in onze landen, en dus ook van de ramadan, is hier zeker niet vreemd aan.
Vaak worden vasten en ramadan als min of meer
identiek voorgesteld. Toch zijn hun inhoud en betekenis erg verschillend.
Ze hebben punten gemeen: het is
een periode van vasten, gebed, solidariteit en, ten gronde, van bekering en
terugkeer tot God.
Toch is hun betekenis én inhoud anders. De veertigdagentijd is een voorbereiding van het Paasfeest en herdenking van de 40
jaar die de Hebreeën in de woestijn hebben doorgebracht en de veertig dagen van
Jezus in de woestijn. De ramadan is noch de voorbereiding van een feest, noch
de herdenking van een gebeurtenis. De ramadan is in de eerste plaats een maand van vasten.
Komt daarbij dat de inhoud en vorm van het vasten heel
verschillend is. Voor de christenen is het vasten in de strikte zin van het
woord enkel maar een hulpmiddel. Je bepaalt zelf welke vorm dit aanneemt. Wat voor de een vasten is is dat niet noodzakelijk voor de ander. Je kan ervoor kiezen om strikt te vasten, maar dat hoeft niet. Het is afhankelijk van wat jou persoonlijk helpt om te groeien. Het vasten is dan ook maar één van de drie pijlers van de 40-dagentijd. De twee andere zijn inwendige bekering en solidariteit. Deze tijd heet dan ook officieel niet "vasten", wel 40-dagentijd.
De moslims vasten op een heel strikte
wijze. Voor hen is het een van de belangrijkste manieren om hun toebehoren tot
de moslimgemeenschap en hun trouw aan de wet van God vorm te geven.
Reacties
Ook als je niet vast, is deze maand een uitnodiging. Om nieuwsgierig te zijn naar elkaars tradities. Om het gesprek aan te gaan. Om begrip te tonen in plaats van te oordelen. In een wereld die snel en luid is, nodigt Ramadan uit tot vertragen, verdiepen en verbinden." Daarmee wil ik niets afdingen aan de verschillen tussen de christelijke en islamitische vasten, maar is er voor mij toch meer overeenkomst te ontdekken wat de intenties van deze periode betreft, dan nu in de blog verwoord wordt. Daarbij hebben de praktijken van het vasten qua voedsel nog steeds hun plek in genoeg monastieke en oost-orthodoxe christelijke gemeenschappen (naast de andere pijlers natuurlijk en vasten in andere dingen dan eten en drinken).