Hoe vind je stille tijd? Twee tips van Nikolaas Sintobin sj om je te oefenen in stilte

 

Ik ben jezuïet en priester.  Toch krijgt de hectiek van het dagelijkse leven ook mij makkelijk in zijn macht. Vreemd toch. Ik kan zo verlangen naar stilte. Tegelijk merk ik dat ik sterk word aangetrokken door social media, podcasts, videoclips en ander moois dat me net belet om die stilte binnen te gaan.

Van Ignatius van Loyola, de stichter van de jezuïeten, heb ik twee bijzondere gebedsmethodes geleerd. Ze helpen me om de stilte in te gaan en daar een tijdlang te blijven. Meer nog, geloof het of niet, ik heb geleerd om in die stilte God te ontmoeten. Ja, dat heb je goed gehoord. God zelf ontmoeten. In deze column wil ik iets zeggen over die twee manieren van bidden. Het gaat over het ignatiaanse bijbelgebed en over het levensgebed.

Over het bijbelgebed heb ik een tijd geleden een boek gepubliceerd. Dat heet, hoe raad je het: God zelf ontmoeten. De ondertitel is: Retraite met het leven van Jezus.

In dit boek vind je tien bijbelteksten, vooral evangelieteksten. Bij elke tekst neem ik je mee de stilte in naar je diepere zelf, je innerlijkheid. Eerst besteed je aandacht aan je lichaam en ademhaling. Je neemt de tijd om stil te vallen en je binnenkant te openen voor Gods aanwezigheid.

Vervolgens is het niet de bedoeling om die schrifttekst te bestuderen. Wel om er met al je zintuigen als het ware in te kruipen: zien, horen, voelen, proeven, ruiken wat er gebeurt. Het tafereel binnenstappen en deel worden van het gebeuren. Opmerken wat die ontmoeting, die genezing, dat onderricht van Jezus met jou doet, als wat je er zelf bij.

Bij elke tekst nodig ik de lezer ook uit om het eigen leven, ervaring, vreugde, pijn, herinneringen, verlangens naar boven te laten komen. Het kompas voor je aandacht tijdens deze Bijbelse reis is steeds de vreugde: waar voel ik iets van openheid, blijheid, hoop, gedrevenheid, vertrouwen? Die richting mag je rustig verder uitgaan. Zo kan er geleidelijk aan iets groeien van ontmoeting: het verhaal van Jezus en je eigen verhaal komen zo dicht bij elkaar dat ze één worden. In de stilte van je innerlijkheid kan je dan soms een vreugde gewaarworden, een aanwezigheid, een nabijheid waar je heel stil van wordt. Met je gelovige hart weet je dat het God zelf is.

Je hebt het begrepen, dit ignatiaanse bijbelgebed nodigt je uit om biddend te voelen met je hart. Voor veel mensen is het moeilijk om bij hun gevoelens te komen. We zijn vooral getraind om na te denken. Maar hoe kom je dan toch je gevoelens op het spoor? In het bijzonder die vreugde die vaak zo subtiel en discreet is dat ze nauwelijks merkbaar is.

Ook hier heeft Ignatius een gebedsmethode voor: het levensgebed. Enkele minuten kunnen volstaan. Levensgebed is even stilvallen om te bidden met je eigen leven, met de ervaring van de voorbije dag. Je doet dat met drie woorden: dank, sorry en alstublieft, en wel in die volgorde.

Dank: eerst kijk je naar de video van de voorbije dag. Wat heeft me goed gedaan, waar voelde ik vreugde, schoonheid, openhed, vertrouwen. Waarvoor wil ik danken? Niet enkel vrome dingen. Wel alle mogelijke positieve ervaringen. Ze zeggen iets over Gods nabijheid.

Sorry: heb je tijd over, dan kan je opnieuw de voorbije dag overlopen om je bewust te worden van wat pijn deed, je droef, jaloers, leeg, boos maakte. Als daar reden toe is, kan je daarbij vragen om vergeving.

Alstublieft: ten slotte, wat vraag ik God voor de dag van morgen?

Als je regelmatig een levensgebed doet, dan gaan je innerlijke antennes zich verfijnen. Dan ga je ook de stille bries in je hart opmerken. God spreekt namelijk meestal niet in donder en bliksem, wel in de zachte stilte.

Het levensgebed is een eenvoudige manier om die stilte binnen te gaan en om je meer bewust te worden van Gods aanwezigheid in je leven.

Bij wijze van slot: dit gedicht van Guido Gezelle:

Gij badt op enen berg alleen,
en... Jesu, ik en vind er geen
waar ’k hoog genoeg kan klimmen
om U alleen te vinden:
de wereld wilt mij achterna,
alwaar ik ga
of sta
of ooit mijn oogen sla;
en arm als ik en is er geen,
geen een,
die nood hebbe en niet klagen kan;
die honger, en niet vragen kan;
die pijne, en niet gewagen kan
hoe zeer het doet!
o Leert mij, armen dwaas, hoe dat ik bidden moet!