"In alle dingen"

  Sacramentsdag 2026 – jaar A Deut. 8, 2-3. 14b-16a.            Ps. 147 1 Kor. 10, 16-17 Joh. 6, 51-58   Ooit was ik schoolpastor bij 11-12jarigen. Ik herinner met een gesprek met een groepje vormelingen. Het ging over de invallen van de vikings. De kinderen waren aan het discussiëren over wat het meest waardevolle was dat die vikingen hadden kunnen roven. Ik zie nog een van die jongetjes, Pierre, heel diep nadenken vooraleer hij met grote overtuiging het antwoord gaf: het tabernakel, want dat was de plek waar God zelf aanwezig was. De andere kinderen keken hem verbauwereerd aan. Ik was eerlijk gezegd ook een beetje verbaasd. Het is wel het enige van de antwoorden dat ik heb onhouden.   Ik twijfel eraan dat de vikingen er net zo over dachten als Pierre. Toch verwoordde die jongen, in zijn kinderlijke naïviteit, iets van de kern van ons geloofsleven. Datgene dat we vandaag vieren met het feest van het heilig Sacrament. De K...

VIJFDE ZONDAG VAN DE VEERTIGDAGENTIJD Ezechiël ‪ 37,12-14. Romeinen ‪ 8,8-11   - Johannes ‪ 11,1-45 Rose is 16 jaar, een jaar jonger dan Pinky. Ze wonen in Brighton, een Engelse badplaats. Beiden groeiden op in extreme armoede. Pinky werkt hard aan zijn professionele boevencarrière. Rose werkt als dienstmeisje in een restaurant. Pinky vraagt haar ten huwelijk. Niet omdat hij van haar houdt. Wel om haar te kunnen gebruiken voor zijn criminele plannen. Kinderlijk en eenvoudig als ze is heeft Rose dit niet door.   Ze houdt gewoon zielsveel van die jongen. Ze zijn de hoofdpersonages van “Brighton rock”, een roman van de katholieke schrijver Graham Greene, die zich afspeelt in de jaren dertig van de vorige eeuw. De slotscène is adembenemend. Pinky heeft zich op een gruwelijke manier van het leven beroofd. Rose is wanhopig. Ze loopt een kerk binnen en gaat meteen naar de biechtstoel. Ze doet haar verhaal aan een oude priester. Zal ik Pinky ooit terugzien , is h...

Een tijd geleden mocht ik de kleine Jozef dopen, in aanwezigheid van heel wat jonge kinderen. Na afloop kwam een schattig meisje van vijf naar me toe. Ze had een vraag. Tijdens de viering had ik de oogjes,    het mondje, het neusje, de handjes en de voetjes … van de dopeling gezalfd. Waarom had ik zijn oortjes niet gezalf? Niemand van de volwassenen, mezelf incluis, had dit opgemerkt. Agatha wel.  Ik ben meteen met haar naar Jozef gegaan, en samen hebben we zijn beide oortjes gezegend. Net voor het doopsel hadden we eucharistie gevierd. Bij de communie ging ik rond om het Lichaam van Christus uit te delen. Toen ik ter hoogte van Simon kwam, een jongetje van vier en en half, wilde hij per se ook de communie ontvangen. Het ventje was nochtans gewoon om regelmatig naar de mis te gaan.  De kinderzegen die ik hem gaf zinde hem helemaal niet. Zijn vader probeerde hem met man en macht uit te leggen waarom. Het mocht niet baten. Simon begon te brullen. Een grillig kin...

Ingetreden in de Karmel als 15-jarige en gestorven op 24-jarige leeftijd, is Thérèse van Lisieux een van de grote heiligen van onze Kerk. Haar autobiografie ( Geschiedenis van een ziel ) is een parel.  Ziehier een uittreksel voor deze zondag. Nalv haar verlangen om regelmatig de communie te mogen ontvangen (iets wat toen niet gebruikelijk was) schrijft Theresia het volgende: "God daalt niet iedere dag uit de hemel af om in een gouden ciborie te verblijven; Hij zoekt een andere hemel die Hem oneindig veel dierbaarder is dan de eerste, namelijk de hemel van onze ziel, die naar zijn beeld gemaakt is, de levende tempel van de aanbiddelijke Drie-eenheid."

We moeten ons niet onthouden van het Brood van de Engelen omdat we daar geen  bewust plezier in vinden: dat zou zijn als omkomen van de honger omdat we niets smakelijks hadden om te eten. Ignatius van Loyola

Homilie voor de negentiende zondag door het jaar (B) 1 Koningen 19,4-8; Efeziërs 4,30-5,2; Johannes 6,41-51   Velen onder ons hebben deze morgen brood of andere graanproducten gegeten. Gewoon, zoals altijd. Brood maakt deel uit van onze dagdagelijkse werkelijkheid.  We staan er niet bij stil. We hebben het eenvoudigweg in huis. Ook onze taal verwijst ernaar: “broodnodig”, “zijn brood verdienen”, “zwart brood eten” enzovoort. Zo dadelijk zullen de misdienaars de hosties aanbrengen, het brood om de eucharistie te vieren. In geloof weten wij dat die kleine ronde stukjes ongedesemd tarwebrood, eens geconsacreerd, het lichaam zelf zullen worden van de Verrezen Heer die zich aan ons aanbiedt.  Ook hiermee zijn we vertrouwd. We horen en zien het elke week en meestal eten we ook elke week zo’n stukje brood. Als we er even over nadenken is dit eigenlijk helemaal niet zo gewoon. Wel integendeel. Wie hier bij stilstaat, in gebed of kritisch rationeel, die moet hier wel door ...

Homilie bij het feest van SACRAMENTSDAG Exodus ‪ 24,3-8                          Hebreeën ‪ 9,11-15                   Marcus ‪ 14,12-16.22-26 In het station van Brussel-Zuid stond ik een tijd geleden voor een snackautomaat. Ik was muntjes uit mijn geldbeugel aan het vissen toen ik voorzichtig werd aangesproken. Mijnheer, kan ik u even spreken? Die woorden kwamen uit de mond van een man die een stuk jonger was dan ik.   Zijn voorste tanden was hij kwijt. Zijn kleren maakten duidelijk dat het hem niet voor de wind ging. Ik gaf hem een euro. Meteen verscheen een brede glimlach op zijn lippen. Mijnheer, mag ik u een tip geven? Hij wees naar een andere automaat. Daar is iets verkeerd mee. Als u daar geld in stopt, krijgt u een dubbele portie . Die man had me ger...

Marc Desmet SJ is lange tijd  palliatief arts geweest in het Virga Jesse ziekenhuis in Hasselt 3. Maak ondertussen gebruik van ‘oude’ middeltjes uit de dagelijkse spiritualiteit om de positieve dynamiek in jezelf te vinden door met ‘frisse tegenzin…’ Dus: kleine stappen zetten als je op dat moment geen grote kunt zetten. Niets doen betekent verlamming, terwijl de kleine stap je in een positieve dynamiek kan brengen. De deelname aan de eucharistie kan zo’n kleine stap zijn: was het Laatste avondmaal niet een symbolische, op zich kleine daad, waaruit als bij het mosterdzaadje een enorme christelijke boom is gegroeid ? Je kunt extra attent zijn als zorgverlener voor de bewoner of zorgverlener als het even minder is. En dankbaar zijn voor wat er wel is. Het geeft een ander perspectief. Denk opnieuw aan de eucharistie: Hij nam een beker, sprak het dankgebed – in die moeilijke omstandigheden - en zei: … Bedenk steeds dat de stemming soms onverwacht snel ten goede kan keren. 4. ...

  Achtentwintigste zondag door het jaar Jesaja 25,6-1Oa          Filippenzen 4,12-14.19-20      Matteüs 22,1-14 of 22,1-10 Sommige mensen houden er bijzondere gewoontes op na. Ze zijn specialist in het zichzelf op recepties en feesten zonder uitnodiging binnen te smokkelen.   Ze horen er helemaal niet thuis. Dat belet hen niet lekker te eten en te drinken, op kosten van hun onbekende gastheer of gastvrouw. Anderen hebben een voorkeur voor heel selecte feestjes; in het bijzonder van staatshoofden of andere beroemdheden. Ze zorgen er dan voor dat ze op de foto komen met die sterren. Sommigen gaan zover dat ze er een heuse collectie van maken en dat ze die foto’s doorspelen aan de pers.   De vergelijking die Jezus ons vandaag aanbiedt gaat over zo’n feest in hoge kringen. Er is een koning die uitnodigt voor de bruiloft van zijn zoon. Het verloop van het feest is onverwacht. Zowel de houding van de koning als di...

De verrijzenis van Jezus bevestigt de waarde van de menselijke persoon en van de wereld waarin we leven. Jezus groeide op als een volledige persoon – ziel en lichaam. Jezus heeft het menselijke lichaam niet aangenomen om het vervolgens af te leggen. Jezus behield zijn menszijn ten volle. Samen met zijn incarnatie en zijn aanwezigheid in de eucharistie verzekert zijn verrijzenis ons ervan dat God zich met zijn stoffelijk lichaam echt heeft vereenzelvigd. God heeft de menselijke staat omhelsd. Voor altijd bestaat er een diepe eenheid tussen God en de wereld, tussen geest en stof. Als christenen geloven wij niet alleen maar in de onsterfelijkheid van de ziel; wij geloven in de onsterfelijkheid van de menselijke persoon. Jezus’ verrijzenis en de onze drukken het ononderbroken verdergaan uit van dit leven naar het komende. Jezus’ verrijzenis bevestigt ook de waarde van de schepping. Jezus is ons nabij.   De dood is overwonnen. Het menselijk leven heeft eeuwigheidswaarde. Dit ...

Hieronder vind je mijn homilie voor deze zondag Achtentwintigste zondag door het jaar Jesaja 25,6-1Oa                              Filippenzen 4,12-14.19-20                       Matteüs 22,1-14 of 22,1-10     Sommige mensen houden er bijzondere gewoontes op na. Ze zijn specialist in het zichzelf op recepties en feesten zonder uitnodiging binnen te smokkelen.  Ze horen er helemaal niet thuis. Dat belet hen niet lekker te eten en te drinken, op kosten van hun onbekende gastheer of gastvrouw. Anderen hebben een voorkeur voor heel selecte feestjes; in het bijzonder van staatshoofden of andere beroemdheden. Ze zorgen er dan voor dat ze op de foto komen met die sterren. Sommigen gaan zover dat ze er een heuse collectie van maken en dat ze die foto’s doorspelen aan de pers. De vergelijking die Jezus o...

Het voorbije voorjaar ging ik voor in tal van gestreamde eucharistievieringen: een boeiende maar ook confronterende ervaring. In het bijzonder bij de (geestelijke) communie had ik allerhande vragen. Voor Ignis, ons webmagazine, schreef ik er een kort essai over. Je kan het hier lezen .

Met de Hemelvaart komt een einde aan de lichamelijke aanwezigheid van Jezus onder de mensen. Er is weliswaar nog de aanwezigheid van de Heer in de Eucharistie. Maar het tijdperk van de bijzondere lijfelijke aanwezigheid van de Zoon wordt definitief afgesloten   door de Hemelvaart. In de dynamiek en de logica van  de heilsgeschiedenis, beantwoordt de Hemelvaart onmiskenbaar aan de incarnatie/menswording: de Zoon is nedergedaald naar de aarde. Hij heeft er een bepaalde tijd verbleven. Hij is gestorven en is vervolgens verrezen. Het opstijgen naar de hemel betekent dat Hij teruggekeerd is “ naar waar Hij eerst was ” (Joh 6, 62). De Verrezene is nu definitief terug bij de Vader. Hij is opnieuw “ tot Gods majesteit verheven ”(Joh 7, 39),  “ aan de rechterhand van God . (Mc 16, 19)  De vroegere toestand van de gewone aardse nabijheid is voorbij.  Of zoals Jezus het uitlegt aan Nikodemus: “ Er is toch nooit iemand opgestegen naar de hemel behalve degene die ...

Rechtstreekse beelden eucharistieviering voorgegaan door paus Franciscus in Kaunas (Litouwen)

Hieronder vind je de rechtstreekse beelden van de eucharistie voorgegaan door paus Franciscus in Dublin.

Een moeilijke vraag.  Verschillende mensen zullen verschillend antwoorden. Voor de ene zijn veel woorden een hulp. Voor de andere een belemmering. De ene verkiest te luisteren naar het Woord van God zonder bijkomende commentaar. De ander put dan weer kracht uit een goede toelichting en uitleg. Sommige mensen groeien in hun gebedsleven naar meer stilte en eenvoud. Anderen voeden zich duurzaam aan uitvoerig mondgebed .  Zo heb je ook in de liturgie voorgangers die weinig eigen woorden toevoegen aan de liturgische teksten. Anderen zijn daarin dan weer heel genereus . Wat is het beste? Het komt er op aan te ontdekken wat jou helpt om je te openen voor Gods aanwezigheid. Want dat is de uiteindelijke bedoeling. Ervaar in alle eerlijkheid wat verschillende vormen van gebed en liturgie met jou doen. Praat erover met buitenstaanders. Vertrouw erop dat er een gebedsvorm en liturgische gemeenschap is waarin jij kan thuiskomen, ook al heb je ze nog niet gevonden. Mee...

Eucharistieviering, rechtstreeks, met paus Franciscus in Santiago de Chile.

Rechtstreekse beelden van de eucharistieviering van paus Franciscus in Egypte.

Rechtstreekse beelden van de eucharistieviering ter ere van  Maria, de moeder van God, in het Vaticaan

Rechtstreekse beelden eucharistieviering met Paus Franciscus in Armenië