"In alle dingen"

Als je met je gelijken samen wil leven en met hen op een duurzame wijze wil omgaan, neem dan aan dat het van het grootste belang is dat je op gelijke wijze om allen bekommerd bent en dat je tegenover niemand vooringenomen bent. Ignatius van Loyola

Ingetreden in de Karmel als 15-jarige en gestorven op 24-jarige leeftijd, is Thérèse van Lisieux een van de grote heiligen van onze Kerk. Haar autobiografie ( Geschiedenis van een ziel ) is een parel.  Graag dit uittrekel. Bij het inwendig gebed zat ik vaak voor een zuster die een eigenaardige tic had. … Zodra deze zuster binnengekomen was, begon ze een vreemd geluid te maken dat een beetje leek op wat je hoort als je twee schelpen tegen elkaar schuurt. …   Ik kan u niet zeggen, moeder, hoezeer dat geluid me irriteerde. Ik had zo graag mijn hoofd om willen draaien en de schuldige aan willen kijken die zich vast niet bewust was van haar tic … Maar in mijn hart voelde ik dat het beter was het uit liefde voor God te verdragen en deze zuster ook geen pijn te doen. Ik bleef dus rustig. Ik probeerde me met de goede God te verenigen en dat kleine geluidje te vergeten. Maar het had geen zin; ik voelde het zweet me uitbreken en ik kon niet anders dan het inwendig gebed lij...

Van 27 tot 29 november 2013 hielden de mannelijke religieuzen hun jaarlijkse algemene vergadering in Rome. Paus Franciscus kwam hen opzoeken en antwoordde op hun vragen.   Hier enkele uittreksels  die me ook voor niet-religieuzen relevant lijken.  Vraag : Hoe kunnen religieuzen als broeders samenleven? …Hoe gaan we best om met medebroeders die het moeilijk hebben of die   conflicten meemaken of er veroorzaken? Antwoord paus Franciscus : " ...  Conflicten in de gemeenschap kan je niet vermijden. Je zou zelf kunnen zeggen dat het nodig is dat ze voorkomen, wil de gemeenschap een plaats zijn waar de leden werkelijk   met mekaar in oprechte en eerlijke verhoudingen staan. Zo is het leven.   Het is nonsens je een gemeenshap voor te stellen waar niemand geconfronteerd zou worden met moeilijkheden in zijn leven. Indien er in een gemeenschap geen conflicten bestaan, dat dan ontbreekt daar iets.   De werkelijkheid leert nu eenmaal dat in ...

Een franciscaan laat zijn haar knippen. Na afloop vraagt hij hoeveel hij moet betalen. De kapper zegt dat hij religieuzen nooit laat betalen. De franciscaan bedankt de kapper en gaat naar huis. De volgende ochtend vindt de kapper een mand met een vers brood, gebakken in het klooster van de franciscanen. Een augustijn laat zijn haar knippen bij dezelfde kapper, die opnieuw zegt dat hij geen geld vraagt aan religieuzen. De volgende morgen krijgt de kapper een lekkere fles wijn uit de wijnkelder van de augustijnen. Een jezuïet gaat bij de kapper, en ook aan hem zegt de kapper dat hij geen geld aanneemt van religieuzen. De volgende morgen, als hij zijn zaak opent, staan er twaalf andere jezuïeten te wachten op een knipbeurt.

Ingetreden in de Karmel als 15-jarige en gestorven op 24-jarige leeftijd, is Thérèse van Lisieux een van de grote heiligen van onze Kerk. Haar autobiografie ( Geschiedenis van een ziel ) is een parel.  Graag bied ik u enkele uittreksels aan. “Wanneer ik niet in de recreatie was (ik bedoel tijdens de werktijd), had ik voor mijn werk wel eens met deze zuster te maken. Als mijn strijd te hevig werd, sloeg ik vaak als een deserteur op de vlucht. Ze wist absoluut niet wat ik echt voor haar voelde en heeft dus nooit kunnen vermoeden waarom ik zo tegen haar deed. Ze bleef ervan overtuigd dat haar karakter mij aangenaam was.  Op een dag zei ze tijdens de recreatie met een blij gezicht het volgende: “Kun je me zeggen, zuster Thérèse van het Kind Jezus, wat je zo in mij aantrekt? Iedere keer als je naar me kijkt zie ik je glimlachen!” Wat me in haar aantrok, was Jezus, die diep in haar ziel verborgen was. Jezus die het allerbitterste nog zoet maakt. Ik antwoordde haar dat ik glimlac...

Ingetreden in de Karmel als 15-jarige en gestorven op 24-jarige leeftijd, is Thérèse van Lisieux een van de grote heiligen van onze Kerk. Haar autobiografie ( Geschiedenis van een ziel ) is een parel.  Graag bied ik u enkele uittreksels aan. “Nu begrijp ik dat de volmaakte liefde voor de naaste erin bestaat de gebreken van de ander te verdragen, je niet over zijn zwakheid te verbazen en je te stichten aan de kleinste daden van deugd die je hem volbrengen ziet.”

Hieronder vertelt Mark, een regelmatige gast op deze blog, over hoe en waarom hij vandaag jezuïet is Een jezuïet vertelde mij: ‘Als ik sterf en Jezus ontmoet dan wil ik Hem één ding vragen: “Bedankt voor dit leven, maar waarom maakte U mij in hemelsnaam jezuïet?” Jezus neemt mij apart en zegt: “Ik had een mooi huwelijk voor je gepland met een mooie vrouw en met een paar kinderen, maar je besloot anders!” Ik grap, maar veel van mijn tijd in het noviciaat in Birmingham was besteed aan deze vraag. Is leven in de Sociëteit van Jezus iets wat ik wil en is het iets wat God van me vraagt? Het antwoord is simpelweg ‘ja’ en in die overtuiging mocht ik mijn geloften afleggen op 17 september 2016, nu bijna een jaar geleden. Ik ben een jezuïet uit een Dominicanenstad, een Zwollenaar, 24 jaar. ‘k Heb twee jongere zusjes. Zwolle is een provinciehoofdstad in Oost-Nederland, die de schedel van Thomas a Kempis herbergt. Deze a Kempis is belangrijk geweest voor mijn eigen spirituele vorming en vo...

Mark Logtenberg, 23 jaar oud,  is een Nederlandse novice in de Sociëteit van Jezus. De komende maanden zal hij regelmatig in deze blog te gast zijn met cursiefjes over de stage die hij thans loopt in Libanon. Deel 4  In mijn korte leven als jezuïet heb ik inmiddels verschillende jezuïetengemeenschappen leren kennen. Niet alleen in de Lage landen maar ook in Engeland, Frankrijk en Spanje. Een nieuwe gemeenschap leren kennen is voor mij altijd spannend geweest. Ik ken de mensen noch hun gewoonten. Maar ook weet ik niet wat voor een ritme en sfeer er heerst in huis. Waar ik ook geweest ben, toch is er een altijd een klik. Ten diepste hebben we allemaal iets gemeenschappelijks. Al is het maar dat we allemaal delen in dezelfde spiritualiteit. Een goede gemeenschap is belangrijk want uiteindelijk moet dit je thuis zijn waar je tot rust kunt komen. Ik moet zeggen dat ik me gezegend weet met de gemeenschap hier in Beiroet. Op de een of andere wijze werken we allemaal ...

Tot in de zomer 2013 woonde ik in Leuven. Ik was er betrokken bij de opstart van dit ignatiaans geïnspireerde "studentenkot". Graag maak ik er wat reclame voor! Loyola is een gemeenschap in de Leo XIII-residentie; We vertrekken van drie wegwijzers: Gemeenschap : dit uit zich bv in onze wekelijkse kotmaaltijd onder elkaar en de mogelijkheid tot activiteiten met andere gemeenschappen in Leo XIII. Spiritualiteit : we vertrekken van de ignatiaanse spiritualiteit om te groeien in onze relatie tot God. Het is een uitnodiging tot een open zoektocht. Elke maand komen we samen in onze GCL-deelgroep met jongeren van heel diverse achtergrond. Sociaal engagement : door een vrijwilligersengagement op te nemen tonen we aan dat we ook begaan zijn met de ruimere maatschappij om ons heen. Meer weten? http://www.leoxiiiseminarie.org/loyola.html http://www.gclvlaanderen.be Praktische aspecten: http://www.leoxiiiseminarie.org/op-kot.html ...

Onderstaande brief schreef Ignatius aan de jezuïeten van Leuven. Hij is geschreven voor mensen die zich geroepen weten tot het religieuze leven. Als je hem goed leest, dan merk je dat elke christen er baat kan uit halen. Kerstavond 1547 Aan de jezuïeten van Leuven Beste Paters, Jullie hebben een heel gewichtige taak op jullie genomen: een leven leiden van heiligheid en vroomheid … Ik ben er zeker van dat jullie deze taak zullen vervullen vermits ik vertrouwen heb in God die de Gever is van alle goede en volmaakte gaven. Jullie hebben zich helemaal aan Hem toevertrouwd. Het is uit zijn goedheid dat jullie deze heilige verlangens en zelf jullie eigenste roeping hebben ontvangen. Dat is geen loze belofte. Bovendien ben ik er van overtuigd dat jullie een heel welkome hulp zullen vinden in het gemeenschapsleven. Het kan een medebroeder toelaten om een ander te helpen, in woord en daad: door de ander te helpen opstaan als hij gevallen is, door hem te ondersteunen ...

Ook in Frankrijk gaan persmensen op bezoek bij jezuïeten. Hieronder vindt u een mooie reportage over een jezuïetengemeenschap in een arme voorstad van Parijs. Wel even doorklikken naar minuut 17 . (NB: foto hierboven niet aanklikbaar, enkel de links in de tekst)

Graag nodig ik u uit om de blog van Bénédicte te ontdekken. Hij luistert naar de mooie naam "Live simply" . Bénédicte is een jonge Vlaamse vrouw die zich  geëngageerd heeft bij de " Jesuit Volunteer Community ". Gedurende één jaar vormt zij, in een Engelse stad, een gemeenschap met enkele andere jongeren en doet zij fulltime vrijwilligerswerk in de sociale sector, het geheel omkaderd en ondersteund door de ignatiaanse spiritualiteit en familie. In haar blog blikt Bénédicte regelmatig terug op haar ervaringen. Uit het leven gegrepen en meeslepend!

In « La Croix » van gisteren staat een openhartige reportage over het gemeenschapsleven van de religieuzen . Ik heb het gelezen met een milde (?) glimlach van herkenning op de lippen. Hieronder vindt u de slotzin van het artikel, uit de mond van een clarisse. “ De grote vreugde van het gemeenschapsleven is niet van conflicten te vermijden, maar van ermee te kunnen omgaan .” En wat zeggen de gezinnen hierover? Erg verschillend? Of net niet …

Flavio, een Italiaanse medebroeder, vertelde mij hoe hij enkele jaren geleden het, overigens uitstekende, seminarie van Milaan verliet om in te treden in de SJ. Het was hem, na drie jaar, duidelijk geworden dat hij eigenlijk geroepen was tot religieus leven. In het bijzonder had hij verlangen naar gemeenschapsleven gemist bij zijn medeseminaristen die zich voorbereidden om pastoor te worden, en dus om alleen te leven. Erik, een Slowaakse medebroeder in opleiding, vertelde dan weer tijdens hetzelfde gesprek hoe problematisch het gemeenschapsleven was in zijn provincie. De oudere medebroeders – ingetreden en gevormd vóór de val van de Muur – bleven het moeilijk hebben met het broederlijk samenleven, -bidden en delen, na die langen jaren van leven in het verborgene en in het isolement. Het gemeenschapsleven leek Erik de grootste uitdaging te zijn voor de SJ in zijn land. Geen toeval dat de wereld-SJ, in haar voorbije Algemene Congregatie, het gemeenschapsleven heeft omschreven als integ...