"In alle dingen"

Met veel vertraging zit ik dan uiteindelijk toch in de tram, huiswaarts. Een halte voor tijd ga ik alvast naar de achterkant van de tram, klaar om uit te stappen. De tram neemt een bocht en ik raak een beetje uit mijn evenwicht. Voor mij zit een man die mij vriendelijk aankijkt terwijl ik even wankel. Net op dat moment reikt hij mij de hand. Hé, dacht ik, van waar ken ik dat gezicht? Spontaan neem ik de uitgestrekte hand aan. Dan wordt me duidelijk, uit de reactie van die man, dat we mekaar helemaal niet kenden. Zijn uitgestoken hand was er niet een van vriendschappelijke begroeting. Wel van spontane hulp aan een onbekende waarvan hij dacht dat die zou kunnen vallen. Ik voelde me heel klein, dankbaar en eigenlijk ontroerd. Zou ik in de tram mijn hand uitstrekken naar een wildvreemde die even het evenwicht kwijt was? Nikolaas Sintobin sj

In deze vlog leg ik uit hoe Jezus zélf bad op Goede Vrijdag en wat wij, vandaag, daar kunnen van leren. Klik hier of onderstaande afbeelding om deze korte video te bekijken.

Wie Ignatius van Loyola zegt, zegt onderscheiding van de geesten . In deze serie bespreek ik uiteenlopende aspecten van deze ruggengraat van de ignatiaanse spiritualiteit. Meer in  het bijzonder over wat te doen als het je niet goed gaat.  (7/13)  Drie mogelijke verklaringen waarom je je droef voelt (2/3) De tweede mogelijke verklaring die Ignatius aanbiedt is van een heel andere natuur. Hij stelt voor om deze periode van droefheid te beschouwen als een uitnodiging om te groeien in gratuïteit, om de gemaakte keuzes te verdiepen, om te komen tot datgene waar het eigenlijk op aan komt.  De vreugde die je voordien mocht ervaren was aangenaam, deugddoend en levengevend.  Maar misschien is het toch niet in de eerste plaats om die reden dat je doet wat je doet. Is er niet ergens sprake, ook bij jou van een diepere gedrevenheid en, misschien zelf van een  voldoening op een nog veel dieper niveau … ? Nog anders gezegd, misschien kan je het wel aan niet...

In deze serie bied ik tien beschouwingen aan over opvoeden tot vrijheid. Ze zijn alle rechtstreeks of onrechtstreeks geïnspireerd aan de ignatiaanse traditie.  (7/10)   Opdat je vertrouwen kan geven aan het kind, is vereist dat je, in de ogen van het kind, zelf ook betrouwbaar bent. Voor de ouder betekent dit onder meer dat je je echt durft opstellen als opvoeder, als volwassene, die niet op voet van gelijkheid en wederkerigheid wil staan ten overstaan van het opgroeiend kind. Voor nogal wat ouders is dit niet vanzelfsprekend. Veel ouders wensen eerder de vriend of de vriendin te zijn van hun kind, in een relatie van relatieve gelijkheid. Ze willen doen wat hun kind van hen verlangt en hebben schrik om met hun kind in conflict te gaan. Dan zouden zij namelijk de waardering en affectie van hun kind tijdelijk kunnen verliezen. Zij dreigen aldus terecht te komen in een dynamiek van verleiding. Dit geeft weliswaar een – oppervlakkige – wederzijdse voldoening. Maar het ...

"Het komt er niet alleen op aan mekaar voortdurend te beminnen en te koesteren. Je moet die liefde ook delen met alle andere mensen." Ignatius van Loyola

"Houd zelf van de meest losbandigen: houd van de liefde tot Christus die er nog overblijft in hen, hoe klein ook; indien ze die kwijtgespeeld zijn houd van hun deugden; indien die verdwenen zijn, houd van de heilige gelijkenis die ze in zich dragen, houd van het bloed van Christus waarvan je gelooft dat het hen redt." Ignatius van Loyola

Voor de glossy Liefke schreef ik een overweging over liefde. In deze serie bied ik enkele uittreksels aan. (3/7) De ervaring leert dat liefde niet aangeboren is. Je kan wel leren liefhebben. Maar hoe? Augustinus van Hippo (354 – 430) beantwoordt deze vraag met één woord: het Latijnse werkwoord voor beminnen amare . Hij gebruikt hierbij twee vormen van dit Latijnse woord: amare (beminnen) en amari (bemind worden). Augustinus onderscheidt drie trappen in de liefde. De eerste trap in de liefde is amare amari : ervan houden bemind te worden. Je ontdekt wat liefde is door liefde te ontvangen. De baby wordt ingewijd in de ervaring van het liefhebben omdat zijn ouders hem dag in dag uit liefde geven. In deze eerste fase van het leerproces is liefde vooral iets wat je krijgt. De tweede trap is amare amare: ervan houden te beminnen. Je hebt ervaren hoe prettig en deugddoend het is om liefde te ontvangen. Je verlangt nu ook zelf liefde te geven. Je vindt het daarbij belangrijk dat h...

God zorgt veel beter voor de belangen van een mens die zichzelf en zijn eigen zaken op de tweede plaats stelt en de dienst van God op de eerste plaats, dan de mens zelf dit zou doen mocht hij zijn eigen belang verkiezen boven dat van God. Ignatius van Loyola

We vinden het enorm moeilijk om onverdiende hulp, vergiffenis en liefde te accepteren van wie ook maar vooral van Jezus. Want we kunnen niets doen om zijn liefde te verdienen; erger nog, we weten hoe vaak we Hem verraden en waar Hij voor staat. En Hij vertelt ons waar het bij Hem over gaat: “Begrijpt gij wat Ik u gedaan heb? Gij spreekt Mij aan als Leraar en Heer, en dat doet gij terecht, want dat ben Ik. Maar als Ik, de Heer en Leraar, uw voeten heb gewassen, dan behoort ook gij elkaar de voeten te wassen. Ik heb u een voorbeeld gegeven, opdat gij zoudt doen zoals Ik u gedaan heb.” (Joh 13, 12-15). Misschien komt een deel van onze terughoudendheid om zijn vergeving te aanvaarden voort uit het besef dat we dan geroepen zullen worden om onze eigen wrok op te geven. Maar het diepste niveau van terughoudendheid komt, zo lijkt het, voort uit de moeilijkheid om een ​​absoluut gratis geschenk te accepteren. Maar wanneer we het accepteren, kunnen we de uitstraling van Petrus er...

Al s wij niet bevreesd zijn te verliezen wat men niet van ons kan afnemen , zijn wij in staat actief te zoeken naar wat goed is voor een ander. Gewoonlijk wensen we het beste   voor onze geliefden: echtgenoten, ouders ,kinderen, nakomelingen en nabije vrienden. Wij beschouwen hen - vooral dan onze familie - als een uitbreiding van onszelf. Maar, we hoeven   onze liefdevolle houding niet te beperken tot die binnencirkel. We moeten die cirkel uitbreiden en de zich almaar uitbreidende groep liefhebben, tot we de techniek beheersen elke mens te zien als een ander zelf en hem/haar als zodanig lief te hebben. Dat betekent niet dat wij gevoelens van affectie moeten ontwikkelen voor iedereen die we ontmoeten. Actief op zoek gaan naar wat goed is voor de anderen kunnen we bereiken door een zekere vorm van onthechting. Dit soort liefde wordt “belangeloze” liefde genoemd. Het klinkt niet erg liefdevol geen interesse te betonen, maar dat is ook niet wat de term ‘belangeloos’ bedo...

Angst is geen goede raadgever. Het is een straatje zonder einde. De ervaring van gratuite schoonheid, daarentegen, opent op het leven.

Je moet er maar aan denken. Te gek om dood te doen. Een tekentechnisch hoogstandje. En zo mooi. Nu ja, echte schoonheid is gratuit. Is zo maar. Geldt dit trouwens niet voor al de belangrijkste dingen uit ons leven?

Liefde is “zo maar”. Wat je “zo maar” geeft, krijg je voor altijd. Rechtstreeks of onrechtstreeks. Vaak in een andere vorm. Wat je niet geeft, dát ben je voor altijd kwijt.