Belangeloze liefde: wat wil dat zeggen?

Als wij niet bevreesd zijn te verliezen wat men niet van ons kan afnemen, zijn wij in staat actief te zoeken naar wat goed is voor een ander. Gewoonlijk wensen we het beste  voor onze geliefden: echtgenoten, ouders ,kinderen, nakomelingen en nabije vrienden. Wij beschouwen hen - vooral dan onze familie - als een uitbreiding van onszelf. Maar, we hoeven  onze liefdevolle houding niet te beperken tot die binnencirkel. We moeten die cirkel uitbreiden en de zich almaar uitbreidende groep liefhebben, tot we de techniek beheersen elke mens te zien als een ander zelf en hem/haar als zodanig lief te hebben.

Dat betekent niet dat wij gevoelens van affectie moeten ontwikkelen voor iedereen die we ontmoeten. Actief op zoek gaan naar wat goed is voor de anderen kunnen we bereiken door een zekere vorm van onthechting. Dit soort liefde wordt “belangeloze” liefde genoemd. Het klinkt niet erg liefdevol geen interesse te betonen, maar dat is ook niet wat de term ‘belangeloos’ bedoelt.

Belangeloze liefde is liefde die niet zichzelf zoekt. Is het mogelijk anderen lief te hebben zonder te zoeken naar wederliefde? Ja, maar alleen als men ten diepste beseft dat reeds door God bemind bent.

Beminnen zonder bijbedoelingen, zo heeft God lief. Het is die liefde waarnaar we verwijzen als we zeggen “God is Liefde”. Dit is een liefde die het beste verlangt voor de anderen uitgaande van de erkenning dat zij, zoals wij, gemaakt zijn naar het beeld en de gelijkenis van God. Die erkenning stelt ons in staat te leven naar de Gulden Regel: voor anderen te doen wat we voor onszelf zouden doen omdat de  anderen een “ander-zelf” zijn.

Joe Paprocki