"In alle dingen"

Hier vind je mijn homilie voor deze zondag. 21 ste zondag door het jaar (A) Jes 22,19-23     Ps 138(137),1-2a.2bc-3.6.8bc           Rom 11,33-36           Mt 16,13-20 Spreken is iets wat je leert. Het begint vroeg en duurt lang. Een baby begint te brabbelen aan drie maand. Tussen twee en drie jaar begint de peuter persoonlijke voornaamwoorden te gebruiken. Hij zegt niet meer “eten”, maar “ ik eten”. Het kindje begint te beseffen dat het bestaat los van mama of papa en laat dat duidelijk blijken. Op sommige ogenblikken kan het erop lijken dat het woord “ik” het belangrijkste woord is dat er bestaat en dat “jij” of “wij” niet bestaan. Later komt er nog een andere etappe. Een die heel lang kan duren. Die van het gebruik van men en ze : “ men zegt dat” of “ ze vinden dat”. Eerder dan te vertrouwen op het eigen aanvoelen, denken of geloven, gaan we veel aandacht geven ...

Waar of niet waar? “ Het eigene van christenen is dat ze geloven in God .” Als ik een precies antwoord wil geven op de vraag naar de eigenheid van het christelijk  geloof moet ik zeggen “ niet waar ”. Uiteraard geloven christenen in God. Maar het godsgeloof is niet het eigene van de christenen. Dat geloof in de ene God delen we namelijk  met de andere monotheïstische godsdiensten. Wat is dan wel het eigene aan de christenen? Dat we geloven in Jezus Christus? Dit is een stap in de goede richting. En wel een belangrijke. Maar het is nog onvolledig. Het eigene van ons christenen is dat we geloven in de Drieëne God: Vader, Zoon en Geest. De kern, het absolute hart van het christelijke dogma is het dogma van de Triniteit. Eigenlijk is het christelijke dogma heel beperkt. Alles samen niet meer dan enkele bladzijden. Er is ongeveer 1000 jaar aan gewerkt door duizenden theologen, de kerkvaders genoemd. Het zijn geen gebeden, laat staan gedichten. Het gaat over uiterst...

Voor de glossy LFK schreef ik een overweging over vertrouwen. In deze serie bied ik je enkele uittreksels aan. (2/6) Zonder vertrouwen dreigt het leven moeilijk te worden. Eigenlijk wordt er voortdurend een beroep gedaan op ons vertrouwen. Ik kan dit blogje niet schrijven als ik niet ergens op vertrouw dat jij, lezer, op de een of de andere manier toch een klein beetje geïnteresseerd bent in mijn verhaal. Zeker weten doe ik het niet.     Een zekere dosis vertrouwen lijkt inderdaad een noodzakelijke basishouding te zijn in het leven. Het is, op de keper beschouwd, gemeenschappelijk aan alle mensen. Meer nog, misschien zegt vertrouwen wel iets over het mens zijn op zich.   Zeker als je de mens beschouwt als een wezen van relaties met andere mensen.     Nikolaas Sintobin sj

                                                                                                               “Lotte is nog in de schaakclub. Maar straks komt ze thuis. Ze wil absoluut met je praten.” Inderdaad, na een half uur kwam de 10-jarige dochter van vrienden thuis en ze vroeg meteen of ze, in de rust van het salon, iets met mij kon bespreken.   “Nikolaas, heb jij schrik van de dood?” Ik antwoordde dat ik dacht geen schrik te hebben van de dood en legde ook uit waarom. Toen ik haar vroeg waarom ze mij die vraag gesteld had, kwam het eruit. Lotte zei me dat ze geen schrik had voor de dood. Maar wel voor wat er zou gebeuren ná de dood. Want na...

Stiltetip van Nikolaas Sintobin sj

  Hier heb je de eerste vlog in een serie van tien. In elke korte video probeer ik in eenvoudige bewoordingen iets te zeggen over een belangrijk aspect van het christelijk geloof. In deze eerste vlog denk ik na over hoe het komt dat veel mensen het moeilijk hebben met het christelijk geloof. Daar zijn immers goede maar ook minder goede redenen voor. Wil je meer eenvoudige uitleg over het christelijk geloof, lees dan het boek van Nikolaas Sintobin sj: "Wat deed God voor Hij de wereld schiep. En 51 andere vragen over het christelijk geloof". Bestellen kan door hier te klikken.

Wanneer je met een vriend bent en stijf staat van angst, welke andere onderwerpen zijn er dan nog waarover je zou kunnen spreken? Als je niet praat over wat je het meest bezighoudt, namelijk de angst, heb je waarschijnlijk weinig te zeggen. Ook zul je niet de volledige aandacht geven aan wat je vriend tegen je zegt. Dit is nog maar één manier waarop eerlijkheid – of het gebrek eraan – onze relaties beïnvloedt. Als je open bent over je angsten is de kans groot dat je vriend zal luisteren en sympathiseren. Zodra dit gebeurt, voel je een grote verandering. Nu ben je niet zo alleen. En je bent opgelucht dat je hardop hebt gesproken over de angst. Vaak voelt het alsof een last van je schouders is genomen – en dit gebeurt wanneer we eerlijk zijn over onze vrees tegenover iemand anders! Het is mijn ervaring – en ik heb dit ook bij anderen gezien – dat open zijn tegenover God over onze angsten tot grote opluchting leidt. William Barry sj

Ik beweer dat God, vanuit de overvloed van zijn goddelijke leven dat een en al relatie is, verlangt dat er mensen zijn. Niet omdat Hij ons nodig heeft, maar omwille van de vriendschap. Deze mening kan vreemd overkomen, omdat ze in strijd is met heel wat dingen die over God verteld worden. Om eerlijk te zijn, toen ik er dieper begon over na te denken, had ik er zelf ook vragen bij. Maar met de jaren, toen mijn eigen verhouding met God inniger was geworden en ik van mensen hoorde hoe zij over hun relatie met God praatten, geraakte ik ervan overtuigd dat vriendschap het meest geschikt is als vergelijking voor de verhouding die God met ons verlangt te hebben. William A. Barry sj

Bij ons om de hoek heeft een dure luxe-winkel de deuren geopend. Bovenstaande boodschap zie je er op meerdere ramen prijken.  Ik ben het er helemaal mee eens dat het ik heel belangrijk is. Op alle vlak. Personalisme, heet dat in de grote christelijke traditie. Daar staat het ik ook heel centraal. Maar niet alleen het ik. Ook de ander.   De mens is immers relatie en bestaat maar echt in de mate dat hij of zij die relaties ontwikkelt en beleeft. Met de medemens, met God. Is er enkel maar het zelf van het ik, dan dreig je, hoe rijk je ook bent, doodarm te leven.  Bovenstaande boodschap lijkt daar toe uit te nodigen.  Wellicht uit pure armoede.

Onlangs gaf ik een video-voordracht voor Choochem over het verband tussen waarheid en christelijk geloof. In onderstaande video ga ik in op een aantal vragen die de leden van Goochem mij vooraf stelden.   Thema's die aan bod komen zijn:   ·       Wat doe je als je op de kansel iets hoort dat verschilt van wat jij zelf denkt of gelooft? ·       Hoe moet je omgaan met het feit dat verschillende mensen verschillende interpretaties hebben van dezelfde Bijbelteksten? ·       Als Jezus over zichzelf zegt dat Hij de Waarheid is, wat bedoelt Hij dan eigenlijk ·       Waarheid, wat is dat eigenlijk? ·       Hoe kan de ignatiaanse onderscheiding van de geesten helpen in je zoektocht naar waarheid? De eerste twee minuten stel ik mezelf voor. Vanaf dan komen de vragen & antwoorden.

  Al die schoonheid. Al dat verlangen. Alleen, maar vooral samen. Is dit toeval? Is het een antwoord op een uitnodiging? Of nog iets anders?   Wat denk jij? Of liever, wat leert jouw ervaring jou?   Heb jij ooit iets ervaren van die uitgestoken hand uit de hemel?

Wie of wat is mooi? Wie of wat is lelijk? Is schoonheid een objectief gegeven? Of is het relationeel? Het is de liefde die de schoonheid ont-dekt.

In deze video reikt Nikolaas Sintobin sj een eenvoudige gebedsvorm aan om de spanningen thuis tot voorwerp te maken van je gebed: het bijzonder levensgebed .

Een mens komt alleen op de wereld. Ook het verlaten van deze wereld gebeurt alleen. Voor sommigen verloopt de aankomst niet in eenzaamheid. Het is het begin van een heel eigen wijze van in het leven staan. Ik kan er van meespreken. Vandaag in het bijzonder.

"Als je niet denkt dat Franciscus de remedie is, dan snap je niet wat de kwaal is". Dit is de titel van een interview in Crux  met priester Julián Carrón , de grote baas van "Comunione et liberazione", een invloedrijke Italiaanse lekenbeweging, doorgaans als behoudsgezind bestempeld. Hij legt er omstandig uit waarom hij zo opgetogen is met het beleid van paus Franciscus. Hieronder een citaat. Het probleem is, wat ontmoeten de mensen als ze ons ontmoeten? Indien ze in jou een handleiding ontmoeten met dingen die je moet doen, dan gaat het over wat ze al weten en nog steeds niet kunnen. Maar wanneer ze iemand ontmoeten die liefde aanbiedt, dan zullen ze gaan verlangen om die persoon te gaan navolgen en te zijn zoals zij. Dit is wat er gebeurde met Jezus.