Afgoderij

Reeds lange tijd voel ik me heel ongemakkelijk bij het politiek correcte discours ivm ons economisch systeem : in het bijzonder de evidentie van het groeimodel en het bijna absolute vertrouwen die wordt gegeven aan het marksysteem.

In een opiniestuk in « The Spectator » geeft de aartsbisschop van Canterburry en primaat van de Anglicaanse Kerk, Rowan Williams, een even interessante als ongebruikelijke analyse van het probleem. En wel vanuit de theologie.

Hij stelt vast dat we over kapitaal en markt spreken alsof het autonome wezens zouden zijn, die zelfstandig keuzes maken en een eigen strategie hebben. We vergeten hierbij dat het eigenlijk gaat over dingen die door mensen gemaakt worden. Welnu, het toekennen van grote, zo niet absolute waarde en kracht aan wat mensen zelf gemaakt hebben is exact de definitie van wat in de joods-christelijke traditie afgoderij wordt genoemd.

In tegenstelling tot de ware dienst aan God, verlaagt afgoderij de mens. Wie vervalt in afgoderij, verliest zijn vrijheid en wordt uiteindelijk slaaf van de door hemzelf gecreëerde dynamiek.