Waanzinnig

Ik heb flink op mijn tanden moeten bijten. Maar uiteindelijk ben ik toch tot de laatste van de 683 bladzijdes gekomen van De waanzinnige veertiende eeuw van Barbara Tuchman.

Het boek geeft een boeiend zij het soms wat monotoon beeld van de veertiende eeuw : eindeloos veel gebeurtenissen worden gedetailleerd beschreven. Er is relatief weinig analyse.

Interessant is wat blijkt over de plaats van het christendom. Tuchman beschrijft het als « de moeder en de wet van het middeleeuwse leven ».

Vaak beschouwen we de middeleeuwen als de tijd van de christianitas, de christenheid : het christelijk geloof als de vanzelfsprekende, expliciete en alomtegenwoordige inspiratiebron van zowat alle aspecten van het persoonlijke en maatschappelijke leven.

En tot op zekere hoogte was dat ook zo. Althans als ideaal dat door de grote meerderheid van de bevolking werd gedeeld. Maar het was een ideaal aan de (verre) horizon. De concrete werkelijkheid van het dagdagelijkse leven (geweld, armoede, ongelijkheid …) was bijzonder weinig evangelisch. Ook al was er veel meer vroomheid en uiterlijk zichtbaar geloof.

Van dit laatste lijkt er weinig over te blijven in onze huidige samenleving. Maar op het vlak van het geweld, de welvaart en de (on)gelijkheid is er enorme vooruitgang geboekt.

Althans in ons deel van de wereld …

Zou het kunnen dat het Evangelie vandaag meer dan ooit aanwezig is in onze samenleving ?