"Specialleke"

In zijn autobiografie vertelt Ignatius uitgebreid over zijn reisavonturen vooraleer hij de SJ stichtte.

Zo verhaalt hij dat, toen hij het plan opvatte om vanuit Barcelona te voet naar Parijs te stappen, zijn vrienden hem dit ten zeerste afraadden. Er was namelijk oorlog tussen de Fransen en de Spanjaarden, en er werd verteld dat de Franse soldaten de Spanjaarden die ze te pakken kregen, levend roosterden. “Maar geen moment kon men hem bang maken”, vertelt hij.

Enkele jaren later, na zijn afstuderen aan de Sorbonne, besloot hij om samen met zijn gezellen naar het Heilig Land te reizen. Ze gingen naar Venetië om daar een schip te nemen naar “de Levant”. Ze hadden zichzelf een maximum wachttijd gegeven van één jaar. En zo lang hebben ze ook effectief gewacht.

De reisomstandigheden en –voorwaarden waren toen beslist anders dan vandaag. Leefden de mensen toen minder intens? Waren ze vermeteler dan wij ? Zeker is dat hun levensverwachting veel korter was dan de onze en dat ze dus letterlijk minder tijd te verliezen hadden.

Toen we gisteren met een zekere koortsachtigheid onze reisproblemen bespraken werden deze anekdotes opgedist. Met een kwinkslag, maar ook een beetje ernstig. Wat een contrast met de als vanzelfsprekende haast waarmee wij door het leven gaan en met ons verlangen – om niet te zeggen onze eis – om alle mogelijke risico’s te beheersen en uit te sluiten.

Toegegeven, Ignatius was – om het op zijn Antwerps te zeggen – “een specialleke”. Maar, als ik voor mezelf spreek, dan weet ik dat ik veel kan leren van zijn vertrouwen, zijn geloof en zijn geduld.