De laatste etappe van de reis

Graag deel ik met u deze sterke overweging van Brian Brogan sj, bij het begin van een nieuwe week op Gewijde Ruimte.


Welke plannen houdt God voor ons in petto voor de jaren dat we ouder worden? Hoe kunnen we de langzame verzwakking  van onze krachten en onze pijn zinvol beleven? Kan het dikwijls bittere water van deze jaren ooit nog in wijn veranderen? Ouderdom schrikt de meesten onder ons af; we hebben hulp nodig om de juiste koers te varen. En soms ontmoeten we  dan wijze mensen die ons helpen de juiste weg te vinden, mensen die met de realiteit van hun ouderdom in het reine zijn gekomen. Zij zijn eenvoudigweg zichzelf; zij doen niet ‘moeilijk’, - ten minste niet voor lange tijd. Liefde straalt van hen uit naar hun omgeving, ook al hebben ze een hartinfarct gehad en kunnen ze nog nauwelijks praten. Kan je zulke mensen vinden, doe dan je best te zijn zoals zij. En kan je worden zoals zij zijn, dan word je een zegen voor de wereld.

Om de laatste etappe van onze reis aan te durven, is toch wel enige ervaring van Gods goedheid nodig. Van God – of we het nu herkennen of niet – komt ‘al wat goed is’ (Eucharistisch gebed 4). Dit overwegen  doet ons goed. Dan komen we tot het inzicht dat onze ontwikkeling tot het huidige stadium van ons leven ons al meer dan eens heeft gevraagd afstand te doen van vroegere, comfortabele stadia. Mochten we ergens tegenstand hebben geboden, dan was er iets – of Iemand! – die ons een duwtje gaf totdat we dat verleden toch maar lieten vallen. Dat duwtje was voor ons goed – zoals het duwen bij een geboorte. Het bracht ons telkens een stap vooruit, verder en beter.

Dit proces zet zich ook verder in onze laatste jaren. Het finale duwtje en het finale laten vallen, ons sterven, zal ons iets onvergelijkbaars beter brengen dan wat we nu kennen. Alleen met lege handen kunnen we wat vóór ons ligt in ontvangst nemen. Een wijze en goede God dirigeert ons ouder worden. Zo kunnen we ons aan dit proces toevertrouwen in het geloof dat God ons nieuwe inzichten  zal schenken in datgene waarover het in het menselijke leven eigenlijk gaat. ‘Wat geen oog heeft gezien, geen oor heeft gehoord, wat in geen mensenhart is opgekomen, dat heeft God bereid voor wie Hem liefhebben’ (1 Kor 2,9).

Reacties

Bekkeneel zei…
Hierbij dacht ik aan een geliefd gebed, (deels overgenomen uit Goossens, Med.boek voor kloosterlingen) dat ik zeer veel bid:
O goede Jezus, Uw heerlijkheid heeft mij veroverd, ik ben de Uwe, neem mij geheel in bezit, doe Uw volle recht op mij gelden, ik geef mij over aan Uw waarheid, Gij zijt mijn koning en mijn God, spreek Heer, Uw eigendom luistert, bepaal mijn toekomst, maak mij mijn weg bekend, de weg die mij leidt naar Uw plan met mijn leven.
Het eigenaardige is nu dat ik dit gebed altijd kan bidden tot op mijn laatste dag, zonder dat de gedachte bij mij op zou komen dat Gods plan allang uitgevoerd had moeten zijn of andere bezwaren. Gods plan begint elke dag weer opnieuw kennelijk. Hieruit leid ik af dat men aan "in alle dingen" kan toevoegen: "in alle uren of tijden". Dit is voor mij een troostvolle gedachte, die ook geheel correspondeert met het laatste traject van de Zaligmaker zelf.

Meest gelezen

"Ik zal blij zijn als ik andermaal sterf" - een gedicht-overweging van T.S. Eliot over de drie Koningen

Ignatiaans bidden met psalmen: hoe en waarom - Podcast met Nikolaas Sintobin sj

Knip hem door, nu het nog kan ...

Waarom het gebed vaak "niet lukt"

Houdt God in het bijzonder van mij persoonlijk? - Piet van Breemen sj

Als de Sint-Pietersbasiliek doet denken aan de synagoge van Nazareth - Homilie Nikolaas Sintobin sj