"In alle dingen"

Bakhita werd geboren in 1869 in Darfoer, Soedan. Ze groeide op in een liefdevol gezin met drie zussen en drie broers. Haar jeugd was zorgeloos, tot ze op achtjarige leeftijd werd ontvoerd door slavendrijvers, samen met een vriendinnetje. Na een voettocht van ruim duizend kilometer belandde ze op een slavenmarkt. Het was het begin van een lange nachtmerrie vol brutale mishandeling, vernedering en eenzaamheid. Haar ontvoerders gaven haar de naam "Bakhita," wat "geluksmeisje" betekent. Uiteindelijk vergat ze zelfs de naam die haar ouders haar hadden gegeven.   In 1883 kwam Bakhita in de huishouding van de Italiaanse consul in Kartoem. Hij nam haar mee naar Italië, waar ze in 1889 officieel werd vrijgelaten. De littekens van haar slavernij, zowel lichamelijk als geestelijk, waren echter definitief. In Italië werd ze christen. Uiteindelijk sloot ze zich aan bij de Zusters van Liefde van Canossa. In 1896 legde ze haar kloostergeloften af. Ze werkte als kokkin, portierster...

Voor het tijdschrift “Liefke” schreef ik een overweging over “Moed om te leven”. Hier vind je uittreksels (7/8) Levensmoed maakt het mogelijk om aandacht te ontwikkelen voor wat wel mogelijk is: voor het mooie, voor het goede, voor de vriendschap en de liefde, zoals en waar ze zich aandienen. Die moed geeft levensvreugde. Vaak bescheiden en niet om over naar huis te schrijven. Maar wel steeds weer, want verankerd in de werkelijkheid van het leven zoals het is. Die moed kan vleugels geven die het mogelijk maken om hindernissen te nemen en verder en hoger te vliegen dan objectief mogelijk lijkt. Tot je eigen verwondering, en niettegenstaande een soms ondraaglijke ballast die je moet meeslepen. Denk aan Bakhita . Zoals haar kan je dan geleidelijk aan het leven meer als een geschenk gaan ervaren, als een kans, als een voortdurende uitnodiging die je zomaar in de schoot wordt geworpen. Als een geurende roos, ook al zijn en blijven er doornen aan, en heeft die ro...

Voor het tijdschrift “Liefke” schreef ik een overweging over “Moed om te leven”. Hier vind je uittreksels (3/8) Moed is iets anders dan roekeloosheid. Die maakt blind voor gevaren en kan je verleiden tot om het even wat, domme dingen incluis. Roekeloosheid helpt je niet vooruit. Moed is ook iets anders dan durf of lef. Daar kan je tot op zekere hoogte voor kiezen. Zo niet voor moed. Moed is ook weer niet een aangeboren karaktereigenschap, iets dat je al of niet hebt, eens en voorgoed. Moed krijg je, ontvang je. Onze eigen taal leert ons heel wat over wat moed is. Je kan iemand  moed inspreken  of  goede moed toewensen . Een ervaring kan je  bemoedigen  of  moed geven . Je kan ook ergens  moed uit putten . Soms tot je eigen verwondering. Moed is niet eens en voor altijd. Je springt er best omzichtig mee om. Je kan immers  de moed verliezen . De  moed kan je in de schoenen zakken . Je kan  moedeloos  of  ontmoedi...

Voor het tijdschrift “Liefke” schreef ik een overweging over “Moed om te leven”. Hier vind je uittreksels (2/8)     Toen ik het levensverhaal van Bakhita las ( Bakhita , Véronique Olmi, 2018) – gebaseerd op haar autobiografie van 1931 - viel ik van de ene verbazing in de andere. Hoe kan dit? Dat mensen een ander mens zoiets aandoen? Maar, meer nog, hoe kan het dat je als mens daar zo uitkomt? Een studente vroeg Bakhita ooit wat ze zou doen mocht ze haar kidnappers en beulen opnieuw ontmoeten. Ze antwoordde dat ze op haar knieën zou vallen en hen de handen zou kussen. Immers, zonder die kinderroof zou ze nooit in Italië terechtgekomen zijn en het leven geleid hebben dat haar te beurt was gevallen. Ten slotte nog dit: Bakhita is de naam die aan het jonge kind gegeven werd door haar slavenhandelaar. Het betekent, in het Arabisch: geluksmeisje. Bakhita hield van haar naam. Was Bakhita een uitzonderlijk mens? Ongetwijfeld. Nochtans leek ze geen bijzondere tal...

Voor het tijdschrift “Liefke” schreef ik een overweging over “Moed om te leven”. Hier vind je uittreksels 1/8     Bakhita wordt geboren in 1869, in een dorpje in Darfoer (Soedan). Ze heeft een zorgeloze kindertijd, samen met haar 3 zussen en 3 broers. Tot het meisje, op 8-jarige leeftijd, door Arabische slavendrijvers wordt ontvoerd, samen met een vriendinnetje. Na een voettocht van 1000 kilometer wordt het kind op een slavenmarkt verkocht. Het is het begin van een nachtmerrie die jaren zal duren. Nauwelijks voorstelbare mishandelingen en vernederingen zijn haar dagelijkse deel. Zowel lichamelijk als mentaal. Om nog te zwijgen over de eenzaamheid. Bakhita blijft hopen dat ze ooit zou kunnen vluchten, terug naar haar familie. Tevergeefs. Uiteindelijk vergeet ze zelf de naam die haar ouders haar gaven. In 1883 komt Bakhita terecht in de huishouding van de Italiaanse consul in Karthoem en verhuist ze, samen met diens familie, naar Italië.   In 1889 wordt de jonge...