"In alle dingen"

Een tijd geleden  gaf ik een voordracht aan de theologiefaculteit van de KULeuven over “Waarheid in het digitale tijdperk”. Enkele uittreksels. (14/15) Waarheid is opbouwend  Waarheid is geen waarde op zich. Ook Lucifer, de lichtdrager, reikt (het licht van) de waarheid aan. Als duivel doet hij dit op doortastende wijze,   met hardheid en meedogenloosheid. Om de mens te vernietigen. Waarheid en geweld kunnen hand in hand gaan. Het is maar als waarheid gepaard gaat met respect en mildheid, dat zij een springplank kan   worden naar meer leven en menselijkheid. Dit betekent niet dat waarheid niet confronterend kan zijn en moeilijk om aan te horen. Maar in de mate dat de bestemmeling van de waarheidsuitspraken voelt dat zij gedragen worden door een constructieve ingesteldheid, zal hij of zij er zich ook meer voor kunnen openstellen en bereid zijn om de dialoog aan te gaan. Het is wenselijk om te zeggen wat je te zeggen hebt. Maar als het even kan, op zo...

Hoe de ignatiaanse spiritualiteit kan helpen om een goed gesprek te voeren, ook en in het bijzonder als het moeilijk loopt. Video van voordracht door Nikolaas Sintobin sj

In het bijzonder in Nederland leidt Corona weer tot allerhande vervelende beperkingen. De ignatiaanse spiritualiteit geeft zinvolle en soms onverwachte tips geven om beter om te gaan met de moeizaamheid die dit met zich kan kiezen.  Vreemd genoeg - of moet ik zeggen 'gelukkig genoeg' - raadt Ignatius in zo'n situaties vaak aan om net het tegenovergestelde te doen van wat je spontaan zou doen. In deze voordracht geef ik drie grondregels en zeven concrete suggesties om gelukkig te leven als corona roet in het eten strooit.

In het najaar van 2016 hield ik in het kader van “Bruisende Kerk”, een congres voor jonge katholieken in Gouda, een inleiding met als titel: “Meer houden van de Kerk: in de leer bij Ignatius van Loyola en Lucifer.” Hier volgen enkele uittreksels. 8/8 Het effect van een lucifermedeling is doorgaans negatief. De persoon of groep die de boodschap krijgt gaat zich afschermen. Die voelt, bewust of onbewust, dat de drijfveer niet liefdevolle bezorgdheid is, wel ergernis of boosheid. Dan treden de verdedigingsmechanismen in werking. De rolluiken gaan omlaag. De boodschap, hoe zinvol en terecht ook, wordt niet ontvangen of verliest geloofwaardigheid. Bovendien is de kans reëel dat de relatie grondig verstoord wordt. Wat had kunnen leiden tot groei, is verlies geworden. De conclusie ligt voor de hand. Een “corrigerende” waarheid zal des te beter ontvangen worden naarmate de betrokkene voelt dat ze ingegeven is door constructieve bezorgdheid, mildheid en dus liefde. Soms kan dit b...

--> In het najaar van 2016 hield ik in het kader van “Bruisende Kerk”, een congres voor jonge katholieken in Gouda, een inleiding met als titel: “Meer houden van de Kerk: in de leer bij Ignatius van Loyola en Lucifer.” Hier volgen enkele uittreksels. 7/8      Het luciferprincipe Een tweede tip gaat over hoe je heikele punten over de Kerk ter sprake kan brengen bij de betrokkenen. De voorkeursoptie voor dankbaarheid is immers geen vrijgeleide voor leugen. Wie echt houdt van de Kerk durft haar te confronteren met haar schaduwzijden. Maar hoe doe je dat best? Hier wil ik iets zeggen over het luciferprincipe. De etymologie van lucifer is eenvoudig. Lux (licht) en ferre (dragen). Lucifer is de lichtdrager, diegene die het licht aanreikt, het licht van de waarheid. In het Nieuwe Testament verwijzen licht en waarheid doorgaans naar Jezus. Maar Lucifer is ook een naam van de duivel. Is aanreiken van het licht van de waarheid dan duivels? Wat ...

“Meer houden van de Kerk: in de leer bij Ignatius van Loyola en Lucifer.” Hier volgen enkele uittreksels. 3/8 Van kindsbeen af heb ik elke week het credo opgezegd:   Ik geloof in de ene, heilige, katholieke en apostolische Kerk . Geleidelijk aan ben ik beginnen snappen wat dit eigenlijk wil zeggen. Het Latijnse woord voor geloof is fides. Fides betekent, naast geloof, ook vertrouwen. Welnu, ik stel vast dat ik meer en meer verlang mij toe te vertrouwen aan de Kerk.  De Kerk, zo leert ons Lumen Gentium van VC II, is in de eerste plaats een mysterie dat, over tijd en ruimte heen, Christus aanwezig brengt in onze wereld.   Lumen Gentium noemt de Kerk daarom ook uitdrukkelijk sacrament. Van dat sacramentele mysterie maakt deel uit de zichtbare, hiërarchische Kerk. Maar, gelukkig maar, is onze Kerk veel meer dan wat je er hier en nu van kan zien.

In het najaar van 2016 hield ik in het kader van “Bruisende Kerk”, een congres voor jonge katholieken in Gouda, een inleiding met als titel: “Meer houden van de Kerk: in de leer bij Ignatius van Loyola en Lucifer.” Hier volgen enkele uittreksels.  2/8     Als ik naar mezelf kijk, stel ik vast dat ik houd van onze Kerk. Niet aarzelend. Wel voluit. Dat is gewoon zo.   Als ik me vervolgens de vraag stel hoe dat komt, dan heb ik meteen het antwoord. Ik heb er geen verdienste aan. Het is gewoon de Kerk die mij Jezus heeft doen ontdekken, het mooiste wat mij ooit overkomen is. Zonder de Kerk had ik nooit het Evangelie leren kennen. Het dankzij de Kerk dat ik in 1989 heb kunnen besluiten om jezuïet te worden. En nochtans stonden toen reeds zowat alle rationele, objectieve lichten op rood om me in die kwijnende Kerk te engageren. Maar mijn hart zei ja. Ik had leren houden van Jezus en ik voelde aan dat dé plaats bij uitstek om Jezus te ontmoeten en dienen net de Ker...

In het najaar van 2016 hield ik in het kader van “Bruisende Kerk”, een congres voor jonge katholieken in Gouda, een inleiding met als titel: “Meer houden van de Kerk: in de leer bij Ignatius van Loyola en Lucifer.” Hier volgen enkele uittreksels. 1/8 Wie van jullie herinnert zich nog wat je aan het doen was op 19 april 2005 , omstreeks kwart voor zeven in de avond? Ik weet het nog als was het gisteren. Ik zat, samen met mijn medebroeders, gespannen voor de televisie. Er was net witte rook uit de schoorsteen van de Sixtijnse kapel gekomen. Kardinaal Medina kwam het balkon van de Sint-Pietersbasiliek op en sprak de rituele woorden Habemus papam . Vervolgens kwam de naam van de opvolger van Johannes Paulus II: Josephus Ratzinger. Ik herinner met dit zo goed omdat er toen een ijskoude rilling over mijn rug liep: Het is toch niet waar … De pantserkardinaal, de rottweiler van God en andere bijnamen van de prefect van de Congregatie voor de geloofsleer kwamen me meteen voor de gees...