"In alle dingen"

De toekomst bestaat nauwelijks voor een kind. Het verleden lijkt zó vergeten. Dat maakt het voor een kind nog makkelijker het heden te volle te beleven voor wat het is. Volwassenen weten dat er goede redenen zijn om daar anders mee om te gaan. Toch ligt hier, ook voor volwassenen, een belangrijk leerpunt. De enige tijd die ten volle bestaat is de tegenwoordige tijd. Mensen kunnen alleen maar nu leven. Het verleden is voorbij. De toekomst is nog niet.   Volwassenen kunnen dan weer beter inschatten hoe belangrijk het verleden is. Je kan namelijk veel leren uit het verleden. Het biedt waardevolle informatie om beter te leven in het heden.   In het bijzonder kan je er ontdekken wat jou precies toelaat meer te leven. Omgekeerd kan je uit het verleden lessen trekken omtrent wat je voortaan beter zou vermijden. Zowel de persoonlijke ervaring als de ruimere mensenervaring zijn hier belangrijk. Je bent niet verplicht het warm water telkens opnieuw uit te vinden. Goede herinneringen z...

Onderstaande tips schreef Ignatius aan drie gezellen die als expert naar het Concilie van Trente waren gestuurd. Het zijn aanwijzingen inzake "hoe communiceren?" 1/ Zoals je bij de omgang met veel mensen met het oog op heil en de geestelijke groei van de zielen met goddelijke gunst veel wint, zo gaat in die omgang hetzij door ons hetzij door hen veel verloren als we niet waakzaam zijn en met de gunst van de Heer begenadigd zijn. En daar we, overeenkomstig onze roeping / beroep, niet om die betrokkenheid heen kunnen, zo zullen we bij de Heer des te meer rust vinden als we vooruitkijken (plannen) en goed geordend te werk gaan. 2/ Ik zou langzaam in het spreken zijn, bedachtzaam en minzaam, vooral bij de bekrachtiging bij die dingen die op het concilie onderhandeld worden of zouden kunnen besproken worden. 3/ Ik zou langzaam in het spreken zijn zodat het luisteren voor mij nuttig wordt, vooral rustig om opvattingen, gevoelens en wil van de anderen die aan het woord...

  Tijd, wat is dat eigenlijk? Augustinus van Hippo (353 – 430), een van de meest wijze mensen ooit, schreef in zijn autobiografie hoezeer de tijd voor hem een raadsel was: ‘ Wat is tijd dan? Zolang niemand het me vraagt, weet ik het wel. Maar als ik op deze vraag antwoord moet geven, weet ik het niet meer. Toch durf ik te zeggen dat er geen verleden tijd zou zijn, als niets voorbijging, en dat er geen toekomstige tijd zou zijn als er niets naar ons toe kwam, en dat er geen tegenwoordige tijd was als er niets was .’ Tijd gaat over verleden, heden en toekomst. Zoveel is duidelijk. Maar hoe verhouden die zich tot elkaar? Kinderen kunnen ons hier iets leren. Zij kunnen namelijk helemaal opgaan in het heden. Ze hebben een verbazingwekkend vermogen om zich te verwonderen. Vaak gaat dit gepaard met vreugde.  Hoe jonger het kind, hoe nieuwer want onbekend is veel van wat het meemaakt. Daarom lijkt voor kinderen de tijd trager voorbij te gaan dan voor volwassenen.  Naarmate he...

We wisten dat het einde snel naderde.   De ziekte van Alzheimer had reeds een flinke tol geëist van Maarten, ook al was hij nog helemaal niet oud. De longontsteking die hij er nu bovenop had gekregen was er teveel aan. Met een aantal goede vrienden stonden we rond het bed dat weldra zijn sterfbed zou worden. Maarten was zijn geheugen helemaal kwijt. Hij had wel nog een zekere mate van bewustzijn en kon ons allen herkennen. Het voortdurende hoesten had   hem helemaal uitgeput.  Tussen het slapen door opende hij af en toe even de ogen. Telkens weer keek Maarten om zich heen met blij verraste ogen. Wat heerlijk toch dat jullie hier allen zijn, zeiden die ogen. Hoe zou dat toch komen? Wat bijzonder. Een minuut of wat later dommelde hij weer in, om snel daarna opnieuw, met even grote verbazing en vreugde, vast te stellen dat zijn vriendengroep rondom hem was verzameld.   Door zijn dementie leefde Maarten helemaal en uitsluitend in het nu. Het verleden bestond niet meer....

Stefan schreef onderstaand gedicht na een bijna-doodervaring. Vetrekpunt was, onder meer, de ontmoeting met de behandelende chirurg,  meteen erna. Dank aan Stefan dat ik dit met jou, lezer, mag delen op tweede Paasdag. Je kan er wellicht iets in lezen van de barmhartige samaritaan. Maar zeker  ook van de verrezen Jezus, steeds op zoek naar zijn mensen. ik en jij langs de weg van kou en wonden zag je mij, je greep mijn hand nog niemand had mij hier gevonden hoe kwam jij hier zomaar dagen was er sprake van een oude band en wist je van mijn kwetsbaarheid waar hoorde jij mijn vroeger klagen zocht je mij al voor de tijd? in je ogen zag ik tranen vreemd ontroerd ving je mijn blik geraakt door mijn verwoest bestaan en afgebroken leven las je in mijn koud gelaat de schrik dat niets meer was wat het ooit leek omdat wat eerst mijn leven was de loze weg ten dode bleek naast mij neergezeten zei je: ‘k ben zo blij je terug te zien hier mag je zijn, kom blijf nu bij me leg je hoofd maar in ...

Mijn homilie voor deze Witte Donderdag. Enige tijd geleden was een groep Zuid-Soedanese politici op retraite in Vaticaan, de Casa Santa Marta. Het waren allen christenen, maar ze behoorden tot verschillende partijen die tegen elkaar de wapens hadden opgenomen. De hoop was dat ze tot verzoening zouden komen. Aan het einde ontving paus Franciscus hen in audiëntie. Plots gebeurde er iets dat alle protocol aan scherven sloeg. Ik kon het bijna niet aanzien. Franciscus, die oude man, ging moeizaam, tot vier keer toe, op zijn knieën om de voeten van de drie mannen en één vrouw uit de delegatie te kussen. Hij had blijkbaar een speldmicrofoon aan. Je hoorde hem moeizaam ademhalen. Het was een zware fysieke inspanning. Iemand ondersteunde hem telkens, en ook de betrokkenen zelf hielpen hem bij het terug recht komen. Bij het kijken voelde ik een enorme weerstand bij mezelf. Neen, zei iets in mij. Dit wil ik niet. Nu overdrijf je, Franciscus. Tegelijk was ik heel diep ontroerd en v...

Onlangs verscheen in het magazine 'Zeven keer jezelf overstijgen’ het verslag van een interview dat ik gaf aan Erik Galle. Thema was “raad geven aan twijfelenden”, een van de geestelijke werken van barmhartigheid. Hier volgen enkele uittreksels   (6/6) Iets wat me verbaast ook in de reacties die ik lees op de sociale media is dat voor nogal wat mensen geloof en twijfel onverenigbaar zijn. Ik moet dan altijd denken aan de eerste leerlingen. Als je de verhalen leest over het verschijnen van Jezus na zijn verrijzenis dan is twijfel bij zijn volgelingen eigenlijk een constante. En uitgerekend deze mensen zijn de fundamenten geworden van de Kerk tot op vandaag. Twijfel is niet onverenigbaar met geloof. Gelukkig is ons geloof niet gebaseerd op een wetenschappelijk, verifieerbare waarheid. Dat maakt ons tot vrije mensen. We hebben de keuze om te geloven. Die keuze is in de goede zin van het woord een risico nemen en dit in vertrouwen.  Nikolaas Sintobin sj

Elke tijd is een tijd van genade. Ook gedurende de coronacrisis heeft God zijn genadekraan niet dichtgedraaid. Welke bijzondere genade zou Hij ons dit jaar tijdens de Goede Week geven? De vieringen van de Goede Week zijn stuk voor stuk hoogstandjes. Wij houden van deze verfijnde liturgieën. Ze brengen christenen samen in diepe verbondenheid. Door de eeuwen heen zijn ze gepolijst en verrijkt met symbolen, liederen en gebaren. Ze kunnen ons doen vergeten dat de eerste Goede Week, die van Jezus met zijn leerlingen, net iets anders verliep. Dat was in belangrijke mate een verhaal van angst, eenzaamheid, stress, geweld, verraad, ontgoocheling, ongeloof en verlorenheid. Zowel voor Jezus als voor zijn leerlingen. Geen denken aan om dit te beschouwen als tijd van genade bij uitstek. Onbetamelijk om ook maar te vermoeden dat die ellendige gebeurtenissen later zouden worden herdacht en gevierd. Dit geldt ook voor het Paasfeest en de daaropvolgende dagen. In vele van onze kerken za...

  Indrukwekkende inwijding in de ignatiaanse spiritualiteit via de zintuigen, recht uit Afrika.

In het magazine 'Zeven keer jezelf overstijgen’ verscheen het verslag van een interview dat ik gaf aan Erik Galle. Thema was “raad geven aan twijfelenden”, een van de geestelijke werken van barmhartigheid. Hier volgen enkele uittreksels.    (5/6) Het vraagt bij momenten een volgehouden inspanning om een persoon lang genoeg in de twijfel te laten. Maar echte onderscheiding vraagt tijd. Twijfel is een passage, een verplichte etappe om tot meer helderheid te komen. Ik spreek daarom ook graag over ‘de goede twijfel’.  Daarbij moet ik denken aan iemand die op gesprek kwam om te onderscheiden of hij zou huwen of de weg van het priesterschap zou inslaan. Het uitzuiveren van de keuze was al een eind gevorderd tot hij me meedeelde dat hij sinds enkele weken verliefd was en of het wel wijs was nu verder het onderscheidingsproces te voltooien. Het eerste wat ik deed was hem proficiat wensen. In feite kon hij door die twijfel werkelijk tot een keuze komen, wat ook gebeurde....

“ Het zijn zo’n schatjes .” Ongetwijfeld. Maar die schatjes kunnen op een schattige manier als duiveltjes uit de hoek komen. Je wordt als mens geboren. Tegelijk is het een levenslange opdracht om meer mens te worden.

Ingetreden in de Karmel als 15-jarige en gestorven op 24-jarige leeftijd, is Thérèse van Lisieux een van de grote heiligen van onze Kerk. Haar autobiografie ( Geschiedenis van een ziel ) is een parel.  Graag bied ik u enkele uittreksels aan. “Nu begrijp ik dat de volmaakte liefde voor de naaste erin bestaat de gebreken van de ander te verdragen, je niet over zijn zwakheid te verbazen en je te stichten aan de kleinste daden van deugd die je hem volbrengen ziet.”

Het is zo'n schatje. Ongetwijfeld. Maar dat schatje kan op een schattige manier als duiveltje uit de hoek komen. Je wordt als mens geboren. Tegelijk is het een levenslange opdracht om meer mens te worden.

Hieronder vind je (delen van ) de tekst van de homilie van Paus Franciscus bij zijn inhuldigingseucharistie, vandaag 8 jaar geleden. Dierbare broeders en zusters!   Ik dank de Heer, dat ik deze heilige Mis bij het feestelijke begin van mijn Petrusdienst op het  Hoogfeest van de heilige Jozef , de bruidegom van de Maagd Maria en de patroon van de Wereldkerk mag vieren. Het is een zeer betekenisvolle samenkomst en het is ook de naamdag van mijn vereerde voorganger - die we nabij zijn in gebed vol liefde en dankbaarheid. ... We hebben in het Evangelie gehoord, dat Jozef “deed wat de Engel des Heren hem had bevolen en zijn vrouw tot zich nam” (Mt. 1, 24). In deze woorden is al de opdracht gegeven, die God aan Jozef toevertrouwt, namelijk  custo s -  behoeder  - te zijn. Behoeder van wie? Van Maria en Jezus; maar het is een zorgzaamheid die zich dan ook naar de gehele Kerk uitbreidt. De zalige Johannes Paulus II heeft benadrukt, dat “de heilige Jozef, zoals...

Onlangs verscheen in het magazine 'Zeven keer jezelf overstijgen’ het verslag van een interview dat ik gaf aan Erik Galle. Thema was “raad geven aan twijfelenden”, een van de geestelijke werken van barmhartigheid. Hier volgen enkele uittreksels (4/6) Raad geven vanuit de traditie die teruggaat op Ignatius, de stichter van Jezuïeten, is de ander een dialogale ruimte aanbieden waarin hij tot onderscheiding kan komen. Dit is een mondvol, maar eigenlijk is de basis ervan eenvoudig. Het vertrekpunt is het geloof dat elke mens in zich een verlangen meedraagt dat God in zijn hart heeft gelegd. De basisvraag is hoe de persoon die om raad vraagt daarmee in contact kan komen .  Omdat ‘raad geven’ de indruk kan wekken dat het initiatief sterk bij de begeleider ligt, is het belangrijk erop te wijzen dat de basishouding bij uitstek bij het begeleiden deze is van het luisteren. En wel op zulke manier dat de ander dichter bij het bovengenoemde verlangen komt. Daarom zal de begeleider ...

Hoed je er voor dat de kinderen van deze wereld niet meer zorg en aandacht besteden aan dingen die voorbijgaan dan jij aan het zoeken van wat eeuwig is.  Ignatius van Loyola

We kennen de Japanners als  gedisciplineerd. Ook als eerder afstandelijk: je raakt mekaar niet aan als dit niet strikt nodig is. Onderstaande beelden, blijkbaar een normale, dagdagelijks scène, tonen hoezeer de werkelijkheid subtieler is dan de gebruikelijke clichés. Overigens niet alleen wat Japanners betreft.

Onderstaande vraag en antwoord komen uit het boek "Wat deed God voor Hij de wereld schiep? En 51 andere vragen over het christelijke geloof", geschreven door Nikolaas Sintobin sj, uitgegeven bij Lannoo - KokBoekencentrum, 2020, derde druk, 14,99€ Word je geboren als christen?   Christen zijn is niet aangeboren of erfelijk. Maar van je ouders krijg je natuurlijk wel veel mee. Jouw gezin heeft een grote invloed op wie je bent en wordt. Dat geldt ook voor wat je gelooft. Toch wordt het christelijk geloof niet zomaar doorgegeven van ouder op kind. Zeker niet in onze westerse cultuur.   Je kiest je moedertaal niet, die ontvang je. Dat wil niet zeggen dat je later geen andere talen kunt leren. Maar de taal waarmee je opgroeit, behoudt altijd iets unieks en definitiefs. Je kunt die niet achter je laten. Voor het geloof ligt dat wat anders. Als je opgroeit in een christelijk gezin kun je ongelovig worden. Omgekeerd kan ook: je bent geboren in een ongelovige o...