Geloven in de verrijzenis, wat wil dat eigenlijk zeggen - de ervaring van Nikolaas Sintobin sj

Negen jaar lang heb ik theologie en exegese bedreven. Merkwaardig, achteraf beschouwd, dat ik zo weinig heb gelezen en gestudeerd over de verrijzenis van Jezus. Toch is dit het vertrekpunt van het christendom. De primitieve Kerk is pas ontstaan doorheen de eerste verschijningservaringen. Dus “dankzij” de verrijzenis. Zonder geloof in de verrezen Heer is er gewoon geen sprake van christelijk geloof. Ook het geloof dat wij mensen geroepen zijn om onze Heer te volgen in die verrijzenis is een basisgegeven van ons geloof. Tegelijkertijd merk dat ik nauwelijks of geen beelden heb om me die verrijzenis voor te stellen.

De dood van mijn vader en later van mijn broer was en blijft voor mij een verscheurende ervaring. Toch voel ik, door de pijn heen, vertrouwen en rust. Ik geloof dat het bestaan van mijn vader en broer niet ten einde is. Dat ik ooit terug met hen verbonden zal zijn. Eigenlijk nu reeds.

Voor mij betekent de verrijzenis van Jezus dat de liefde die Hij ontvangen en gegeven heeft, voor altijd is. Dat de liefdevolle verbondenheid die Hij was en is over de grens van de dood heen gaat. Het leven, de dood en de verrijzenis van Jezus dagen mij uit om, op mijn beurt, mij steeds meer te openen voor de liefde en die op mijn beurt door te geven. Alles wat ik niet weggeef ben ik gewoon kwijt. Rijk worden kan ik enkel door het vele dat ik ontvang te delen met anderen.

Zou het kunnen dat ik veel meer heb nagedacht over de verrijzenis dan ik wel besef? Dat het verrijzenisgeloof de hoeksteen is geworden van mijn leven, ook al ben ik me daar vaak niet van bewust?