Waarom een klein jongetje niet naar de hemel wil


Mijn zoon staat soms stil bij het leven na de dood. Hij maakt zich dan zorgen. Hij vreest dat de ervaring van de Hemel hetzelfde zal zijn als de ervaring die hij nu heeft tijdens het bijwonen van een gebedsviering in de kerk. Hij vindt, net als de meeste vierjarige kinderen, de activiteiten in de kerk onverdraaglijk saai. Ik denk zelfs dat bij velen onder ons de angst opborrelt, wanneer we stilstaan bij de gedachte dat de Hemel saai zal zijn.

We willen niet eeuwig vertoeven op rondzwevende wolkjes. We dromen van eeuwenoude bomen, van witte stranden en van malse grasvelden. We kijken reikhalzend uit naar de blauwe lucht, naar trouwe honden en naar sterke paarden. We verlangen te werken, te spelen en te beminnen. We bezitten een lichaam. We willen lichamelijk contact. We willen zo goed mogelijk gebruikmaken van ons lichaam.

God beseft heel goed dat we verlangen naar de Hof van Eden, het paradijs op aarde. Hij verlangt ons de Tuin van Eden terug te geven. God zal een nieuwe aarde scheppen, zonder zee. De zee is namelijk een oeroude beeldspraak van chaos en dood. Dus ik doe mezelf en mijn zoon geloven, dat de Hemel ongeveer hetzelfde zal zijn als een thuis. Maar dan wel een tikkeltje beter.

Jessica Mesman Griffith

Reacties

Meest gelezen

Wat is de kern van katholiek zijn - het heldere antwoord van paus Franciscus

Maakt de dood liefde kapot?

Vier redenen waarom ik houd van de Advent - Een overweging van Nikolaas Sintobin sj

Wil je wel echt genezen worden? Wijsheid van Anthony de Mello sj

Moet je schrik hebben voor de dood?

De pijnlijke verliefdheid van Moeder Theresa

Het Woord wil mens worden, en dat is een hele weg - Bereid je voor op Kerst met palliatief arts Marc Desmet sj