"In alle dingen"

Homilie voor de negentiende zondag door het jaar (B) 1 Koningen 19,4-8; Efeziërs 4,30-5,2; Johannes 6,41-51   Velen onder ons hebben deze morgen brood of andere graanproducten gegeten. Gewoon, zoals altijd. Brood maakt deel uit van onze dagdagelijkse werkelijkheid.  We staan er niet bij stil. We hebben het eenvoudigweg in huis. Ook onze taal verwijst ernaar: “broodnodig”, “zijn brood verdienen”, “zwart brood eten” enzovoort. Zo dadelijk zullen de misdienaars de hosties aanbrengen, het brood om de eucharistie te vieren. In geloof weten wij dat die kleine ronde stukjes ongedesemd tarwebrood, eens geconsacreerd, het lichaam zelf zullen worden van de Verrezen Heer die zich aan ons aanbiedt.  Ook hiermee zijn we vertrouwd. We horen en zien het elke week en meestal eten we ook elke week zo’n stukje brood. Als we er even over nadenken is dit eigenlijk helemaal niet zo gewoon. Wel integendeel. Wie hier bij stilstaat, in gebed of kritisch rationeel, die moet hier wel door ...

Gebed is een kwestie van goede wil, een kunst, aan de beoefening waarvan je je moet wagen. Het is een kunst die je kunt aanleren.  Je kunt leren tot ingetogenheid te komen, innerlijk rustig te worden en te denken aan hetgeen je wilt gaan doen: 'je hart tot God verheffen'. Je kunt leren om zonder gebedsformule met God te spreken over je miserie, over je leven, zelfs - en juist daarover - over je diepere tegenzin om Hem erbij te betrekken, om het met Hem te hebben over je plichten, over mensen van wie je houdt, over je eigen stemming, over de wereld en haar noden, over bekenden die zijn heengegaan; om het met Hem te hebben over Hemzelf: dat Hij zo groot en zo ver weg is, zo onbegrijpelijk en toch zo glorierijk, dat Hij de waarheid is en wij leugen, dat Hij liefde is en wij zelfzucht, dat Hij leven is en wij dood, dat Hij vervulling is en wij verlangen.  Wat je eveneens leren kunt: aan je lichaam een ontspannen houding te geven, en in je geest de opdringerige gedachten ...

Dank zij de technologie bezitten wij een grote individuele controle over wat wij horen. Wij hebben onze favoriete songs op onze telefoons, podcasts, enz.. We kunnen daarop afstemmen bij het rijden. We hebben koptelefoons om de conversatie rondom ons uit te schakelen. Wij zijn meer en meer in staat niet te horen wat we niet willen horen of het nu gaat om een   zielloos lied of om een steward die de veiligheidsmaatregelen toelicht. Wij kunnen heel veel tijd doorbrengen in ons kleine cocon van favoriete geluiden. Dit is natuurlijk fijn, maar het heeft wellicht ook zijn keerzijde. Het draagt het risico in zich dat we ons afzonderen van de bredere wereld. Het kan ons ook verhinderen gelukkige ontdekkingen te doen van songs en klanken waarvan we houden. Er valt wat voor te zeggen periodisch de persoonlijke platenlijst op te bergen en gewoon te luisteren naar de dingen die zich rondom ons afspelen. Ik probeerde dat eens. Ik besloot mijn favoriete songs niet af te spelen terwi...

  © Leo August De Bock In deze podcast gemaakt door Leo De Bock leg ik uitvoerig waarom en hoe de jezuïeten zo voluit de kaart van het internet hebben getrokken:  zijn waar de mensen zijn . Klik hier om de podcast te beluisteren

Onderstaande overweging is van de hand van een gewezen topbankier. Als wij onze aandacht bewust richten op kijken en luisteren, dan kunnen wij God vinden: midden onder ons en overal om ons heen, ons onophoudelijk aansprekend. Maar als wij ons niet inspannen om te kijken, dan krijgen we ook de indruk dat er niets te zien is. De Britse dichteres, Elisabeth Barrett, 19 e eeuw, beschrijft licht ironiserend de mensen die vaak niet eens opmerken wat er vlak vóór hun voeten ligt: De aarde is helemaal gevuld met hemel, iedere simpele brandende heester met God. Slechts hij die het ziet trekt daar zijn schoenen uit. De rest loopt wat rond, doet aan aardbeienpluk. De dichteres verwijst naar het Exodusverhaal waar Mozes, als hij in het brandende braambos God ontmoet, zijn sandalen uittrekt en Gods roep hoort om zijn volk uit de slavernij weg te leiden naar het Beloofde Land. Zoals Mozes worden wij er eerst toe opgeroepen te erkennen dat wij leven en werken op een...

Vaak zoeken we naar het ongewone als verzekering dat God er is in onze huidige situatie. Echter, God wordt eerder in de stilte gevonden, in stille volharding, stille vreugde, stille vriendelijkheid en goedheid.  Heer, laat mij rustig en stil zijn zodat ik U mag vinden.

Vandaag vieren we het feest van de heilige Jan Berchmans sj. Jan werd geboren in 1599 in Diest en trad op 17-jarige leeftijd in de Sociëteit van Jezus. Na twee jaar werd hij naar Rome gestuurd om daar te gaan studeren. Hij stierf er op 13 augustus 1621, na een korte ziekte. Het bijzondere aan Berchmans is dat hij .. heel gewoon was. Geen grootse heldendaden of in het oog springende verdiensten. Toch werd hij heel graag gezien. Toen hij opgebaard lag in Rome namen de mensen zowat alles mee wat niet te zwaar was om als aandenken te dienen. Naar verluid stelden de medebroeders bij het kisten van het lichaam vast dat ook een van de tenen van Jan was verdwenen. Hij werd heilig verklaard in 1888. Twee eenvoudige slagzinnen waren hem dierbaar. Ze zeggen iets over de bijzondere aantrekkingskracht die van hem uitging en verklaren waarom hij werd uitgeroepen tot patroonheilige van de jeugd. Het gewone buitengewoon Non multa sed multum : Niet veel maar zeer

Onderstaande tekst verschijnt vandaag op www.gewijderuimte.org V. Waar is God? A. Overal! Uit The Baltimore Catechism Een beduimeld exemplaar van deze standaardtekst lag op de schoolbank van elk meisje en jongen in Amerikaanse katholieke scholen vanaf 1885 tot eind jaren 60. Je vindt geen katholieke volwassene die deze opmerkelijke vraag en het antwoord niet kan herhalen. Het is een eenvoudige uitdrukking van het geloof dat wijst op het uitverkoren deel van alles . Het verbaasde met dat ik er niets van terugvond in de nieuwe Katechismus van de Katholieke Kerk , maar dat ligt misschien aan mij. De Baltimore Catechism was een boekje van 62 bladzijden en de catechismus van het Vaticaan heeft 928 pagina's en weegt meer dan mijn hersenen. Ik vond het woord “almacht” vijf keer in de index maar er werd geen melding gemaakt van het woord “alomtegenwoordig”. Ik dacht: “Nou moe, dit is alsof je een klassiek songboek van de Beatles hebt, maar dan zonder Here, There an...

Pierre Teilhard de Chardin sj was een van de meest intrigerende jezuïeten ( 1881-1955)   uit de vorige eeuw. Sim D'Hertefelt, webjournalist bij Kerknet, maakt onderstaande reportage over hem.

Onderstaande reactie kwam binnen op het citaat van Maureen dat ik onlangs publiceerde . Zoals Maureen onverwachte gesprekjes houdt met God, zo speel ik met Hem verstoppertje. Of liever Hij met mij. Het liefst speel ik met Hem wanneer ik op de trein zit. Hij verstopt zich en ik mag Hem zoeken. Hij laat zich vinden.  Plots, onverwacht, zomaar opeens zie ik hem tevoorschijn komen. In de kleuren van de lucht, in de zonnestralen, in het spel van de wolken, in regendruppels langs het raam, in het groen van de bermen, in de speelse dieren op de wei, in kinderen die wuiven, in het wit besneeuwde landschap, in een regenboog, in de kleuren van de herfst, in de lentebloesems, in zoveel dingen.  Telkens weer opnieuw; telkens weer anders. Hij is een meester in dit spelletje. Ik zoek hem met plezier. Het maakt mijn treinrit altijd bijzonder. Met veel dank aan deze anonieme treinreizig(st)er

Ignatius nodigt uit om God te leren vinden in alle dingen.  In de dingen, mensen en ervaringen waar je van houdt.  Maar ook in die waar je niet of minder van houdt. Het meneertje van onderstaande video laat u delen in zijn ervaringen ...

Christen zijn wordt vandaag vaak contracultureel genoemd. Anderen verkiezen de term anderscultureel. Feit is dat grote delen van onze cultuur niet meer rechtstreeks in dialoog staan met het Evangelie. Nochtans eindigen de evangelieverhalen met de oproep om het Evangelie te verkondigen aan de hele wereld. Meer nog, God, zoals Hij zich in de Bijbel en in het bijzonder in Jezus openbaart, is een God die aanwezig wil zijn en ook daadwerkelijk is in Zijn schepping. Houden van God betekent dus dat je ook van de wereld moet houden. Niet zo maar. Wel onderscheidend. “God vinden in alle dingen” noemde Ignatius dit. En omgekeerd betekent dit ook dat authentieke liefde voor de wereld kan leiden tot het ontdekken van God. Dat klinkt heel beloftevol.