Waardigheid

Ik herinner met het nog levendig. Ik was als jonge student Rome aan het verkennen. Op een busplein zag ik een oudere vrouw, in lompen gehuld. Plots stak ze haar truitje omhoog en ontblootte haar boezem. Voor zover er twijfel kon zijn, haar gelaatsuitdrukking verraadde duidelijk dat ze geestesziek was. Kort nadien vernam ik dat men toen in Italië, op grond van besparingen, geleidelijk aan allerhande categorieën van geesteszieke mensen aan het ontslaan was uit gespecialiseerde instellingen. Een van de argumenten was dat zo’n opnames van onbeperkte duur « niet verenigbaar waren met de waardigheid van die mensen ».

Jaren later heb ik veel contact gehad met daklozen in Parijs. Wil je weten hoe de hel er uit ziet, dan moet je bij daklozen van de grootsteden zijn. Of beter, dan moet je even de tijd nemen om hen te horen vertellen over hun leefomstandigheden.

Een aanzienlijk deel van die mensen heeft te kampen met zware psychische problemen. Niet zozeer ten gevolge van hun dakloosheid. Maar omgekeerd, het is doorgaans hun geestesziekte die maakt dat ze uit de boot zijn gevallen.

De psychiatrie is in Vlaanderen in belangrijke mate in handen van religieuze congregaties. Die broeders en zusters halen vaak het onderste uit de kan voor hun patiënten. Maar ook hier wordt het moeilijker en voel je negatieve druk tav die « nutteloze » mensen.

In « La Croix » van 8 december verscheen een aangrijpend getuigenis van ouders wiens geesteszieke dochter al 19 jaar een zwervend bestaan leidt.