"In alle dingen"

Het gevaar is overal. Ook de hulp is overal.   Christenen noemen dit genade. Dat wil niet zeggen dat de oplossing steeds diegene is die je verwacht. Wel dat ze bestaat. Meer in het bijzonder dat ze je gegeven wordt. Deze laatste dag van het jaar is een geschikt moment om terug te blikken. Waar heb je in 2024 Gods reddende nabijheid ervaren? Wellicht weinig spectaculair. Ons dagelijks leven is meestal vrij gewoontjes. Maar al die kleine knipoogjes samen kunnen echt het verschil maken. Ze kunnen van jou een dankbaar en hoopvol mens maken Klik hier om dit bijzonder reclamefilmpje te bekijken of klik op de foto hieronder.

  Wat is goed en wat is kwaad? Op deze onmogelijke vraag geeft Ignatius van Loyola een heel eigen en wel heel praktisch antwoord, vertrekkend vanuit zijn onderscheidingwijsheid. In deze podcast van 8 minuten geef ik er de essentie van weer, met bovendien een praktische tip en een oefening. Dit is de vijfde aflevering in de serie  Op het kompas van de vreugde.  In deze serie bespreek ik de kernthema's van mijn nieuwe boek:  Op het kompas van de vreugde. Ignatius van Loyola als levensgids . Klik hier of op de afbeelding hieronder om deze vijfde podcast te beluisteren Klik hier om mijn boek "Op het kompas van de vreugde" te bestellen . Klik hier om deze vierde podcast te herbeluisteren. Klik hier om deze derde podcast te herbeluisteren. Klik hier om de tweede podcast te herbeluisteren . Klik hier om de eerste podcast te herbeluisteren .

  Hieronder vind je mijn homilie voor vandaag, het feest van de Heilige Familie. In 1988 kwam in Frankrijk een film uit die een kaskraker werd. Kinderen uit twee families blijken bij de geboorte met elkaar verwisseld te zijn. Dit is het startpunt van een heerlijke satire. De kijker ontdekt twee totaal verschillende gezinnen. Het ene gezin is chique, helemaal zoals het hoort. Mooie woning, voorkomende ouders, vader heeft een nette baan, de kinderen krijgen een voorbeeldige opvoeding, meneer pastoor is vriend aan huis. Het andere gezin is alles wat je als deftig mens niet wil. Ze wonen in een onderkomen flat, ze leven van kleine diefstallen, hun woordgebruik is zo grof als het maar kan zijn, de moeder is aan de fles, de oudste zus fladdert van het ene vriendje naar het andere, enz. Naarmate de film vordert leert de kijker beide families beter kennen. Je komt erachter dat de werkelijkheid subtieler is dan de schijn. De voorbeeldige familie blijkt verre van perfect. De voornaamheid i...

Beelden kunnen soms meer en dieper spreken dan woorden. Dit geldt ook voor het kerstverhaal, over de taalgrenzen heen.   Deze wondermooie tekenfilm (1), ten dele geïnspireerd door de apocriefe evangelies, is een streling voor het oog en het hart. Klik hier om deze wonderlijke animatie te bekijken of klik op onderstaande foto.

  Lees hieronder de homilie die paus Franciscus tijdens de nachtmis. Het centrale thema is de hoop. Ik heb ze voor u vertaald uit het Italiaans. Een engel van de Heer, gehuld in licht, verlicht de nacht en brengt de herders het goede nieuws: Ik verkondig u een vreugdevolle boodschap, die bestemd is voor heel het volk. Heden is u een Redder geboren, Christus, de Heer, in de stad van David. (Lc 2,10-11). Te midden van de verwondering van de armen en het gezang van de engelen opent de hemel zich op aarde: God is één van ons geworden om ons als Hem te maken. Hij is naar ons afgedaald om ons op te tillen en terug te brengen in de omarming van de Vader. Dit, zusters en broeders, is onze hoop. God is de Emmanuël, God-met-ons. De oneindig grote is klein geworden; het goddelijke licht heeft geschenen in de duisternis van de wereld; de glorie van de hemel heeft zich laten zien op aarde. En hoe? In de nederigheid van een Kind. En als God komt, zelfs wanneer ons hart op een eenvoudige kribbe ...

Beste Lezer, graag wens ik je een zalig Kerstfeest toe. Dat Gods liefde zich steeds dieper en breder in jou moge verankeren. Ook al gaat dat soms langs omwegen. Niet erg. God schrijft recht op onze kromme lijnen.  De heilige Pierre Favre sj beschrijft daar een sterk staaltje van. Pierre Favre was een van de eerste gezellen van Ignatius en erg beslagen in de onderscheiding van de geesten. Niet alleen tijdens de terugblik voor het slapen gaan. Maar ook op het ogenblik zelf. Zo kon een ervaring van droefheid een opstap worden naar vreugde. Hieronder beschrijft Favre wat hem overkwam, 482 jaar geleden, in de vroege kerstmorgen, vlak voor hij ging communiëren in de herdersmis. Tot zijn ontzetting voelt hij zich helemaal kil en koud. 25 december 1542 in Mainz "Tijdens de eerste mis voelde ik me voor de communie helemaal koud en ik was bedroefd geen beter voorbereide verblijfplaats te hebben. Een levendige geest kwam toen naar mij en gaf mij d...

Deze grootvader wil iets bijzonders geven aan zijn kleindochtertje. Zo maar. Omdat het haar gelukkig kan maken. Geen enkele inspanning is hem te veel. Dat is de uitdaging die hij zichzelf stelt voor Kerst.  Wie wil jij gelukkig maken op Kerst? Wat heb je daar voor over? Klik hier om dit videootje te bekijken of klik op onderstaande foto.

  4 .       Advent is altijd   Advent betekent letterlijk Hij komt eraan . Het is de tegenwoordige tijd. Het gaat niet enkel over de weken die aan het Kerstfeest voorafgaan. Advent is een actueel, voortdurend gebeuren, geen eenmalig event. Het is niet iets van lang geleden en ver van hier. Het gaat maar door. Het gebeurt steeds opnieuw. In die zin verwijst de advent naar een fundamentele christelijke geloofshouding   Eigenlijk is het altijd advent. Het christelijk geloof gaat over één ononderbroken beweging: God die naar ons toekomt. Steeds weer. Zonder onderbreking. Hij wordt het nooit moe. Eigenlijk kan Hij niet anders. God die verlangt te wonen in elke mens. God die dus ook naar mij toekomt. God die, nu reeds, in mij woont en die steeds meer ruimte hoopt te krijgen in mijn leven. Niet te geloven. Toch waar.   Vraag is maar hoezeer ik me ervan bewust ben dat God in mij leeft. Ben ik ermee bezig te achterhalen hoe en waar Hij in mij aan het werk ...

Hieronder vind je mijn homilie voor deze zondag. Vierde zondag van de advent C Micha 5,1-4a               Hebreeën 10,5-10                   Lucas 1,39-45 Tijdens mijn eerste Advent als jonge jezuïet in opleiding liep ik stage bij pater Jef Van den Broeck, een klein, graatmager mannetje. Je kon hem met één zucht omver blazen. De hongersnood van de tweede wereldoorlog had Jef een long gekost. Als hij in het publiek het woord nam verloor hij na gemiddeld twee zinnen de draad van zijn betoog. En als hij voorging in de eucharistie dan wist je wel hoe het begon, maar was je nooit helemaal zeker hoe het zou eindigen.   Wat kan je met zo iemand aanvangen, zou een mens denken. In de stad Aalst, waar deze jezuïet zijn hele leven doorbracht, was de pater nochtans een beroemdheid. Hij had een heus dorp uit de gro...

Vorig jaar, tijdens de speciale Adventsviering, las de priester de stamboom van Christus voor. Misschien denk je dat een lijst van eenenveertig namen de garantie is voor een behoorlijk saaie liturgie, maar voor mij was dit het hoogtepunt.  Hij las de stamboom voor in gedeelten. Van tijd tot tijd klonk er, tussen de gebeden en liederen door, tromgeroffel vanaf het koor en dan werden er weer de namen van een paar generaties voorgelezen, op heel ernstige toon, alsof het een begrafenis betrof. Het voelde alsof het de begrafenis van iedereen betrof.  En we zouden ons hopeloos gevoeld hebben, als niet op een gegeven moment dat laatste tromgeroffel kwam waarmee de plotselinge verschijning van Jezus de Christus werd aangekondigd – en niet van nog iemand die zou sterven en verdwijnen. Amy Andrews

Bij extreme levenservaringen zijn wij geneigd om op steeds dezelfde wijze te reageren – met stilte. Stilte bij verschrikkelijke leegte -   als we iets of iemand verloren   hebben waarvan we heel erg hielden, en we voor ons verdriet geen woorden vinden. Stilte bij overdadige volheid – vreugde of dankbaarheid of verwondering, als woorden tekort schieten voor wat we voelen. Leegte en volheid hebben veel met elkaar gemeen. In het hartje van de winter vinden we het punt waar de volheid van de eeuwigheid – het leven van   God zelf – is zichtbaar geworden in menselijke gedaante. God wordt zichtbaar in de duisternis van een lege schoot. De volheid heeft de leegte nodig om zichzelf kenbaar te maken – en dit alles in de stilte van de nacht, wanneer de wereld slaapt Margaret Silf