Op maandag 19 augustus 2013 had Antonio Spadaro sj een interview met Paus Franciscus. De Paus vertelde er honderduit. Hieronder een uittreksel: Ik vraag hem zo’n beetje op de man af: ‘Wie is Jorge Mario Bergoglio?’. Hij kijkt me strak aan, in stilte. Ik informeer of het wel geoorloofd is een dergelijke vraag te stellen… Hij geeft een teken dat hij de vraag aanvaardt en zegt me: ‘Ik weet niet wat het meest precieze antwoord is… maar ik ben een zondaar. Dat is de juiste definitie. En het is niet zomaar een manier van zeggen, een literair genre. Neen, ik ben een zondaar’. De paus gaat door met nadenken, net alsof hij, onvoorbereid op een onverwachte vraag, gedwongen wordt verder te reflecteren. ‘Ah ja, ik kan zeggen dat ik een beetje gewiekst ben, ik kan me uit de slag trekken, maar het is tevens juist dat ik ook een beetje naïef ben. Tja, de beste synthese die bij me opkomt en die ik als de meest correcte aanvoel is deze: ik ben een zondaar op wie de Heer zijn blik heeft...
Reacties
Het gaat erom in het nu te blijven en daar God te zoeken
en soms te vinden
Ook in je gebrokenheid, pijn en verdriet.
Volgens mij verteld de tekst dat je als mens kunt leren
welke impulsen van God komen en welke niet
En dat het de kunst is te leren hoe je dat doet en dat je
daar uiteindelijk een blijer mens van word.
Er is een 'rustige vreugde', fragiel, nieuw. Bijna niet te benoemen, maar dat het is er altijd
Een fase van droefenis sinds vele jaren. Ik leef verder en beleef nog leuke dingen maar de vreugde is er niet meer.
Ik ben God dankbaar voor alles en tegelijk verlang ik naar het einde van mijn leven.