Over eeuwige twijfelaars én over de andere

Onlangs verscheen in het magazine 'Zeven keer jezelf overstijgen’ het verslag van een interview dat ik gaf aan Erik Galle. Thema was “raad geven aan twijfelenden”, een van de geestelijke werken van barmhartigheid. Hier volgen enkele uittreksels (2/6)

Het is belangrijk een onderscheid te maken tussen mensen die twijfel in hun leven toelaten en anderen die erin gevangen geraken. De tweede categorie noem ik ‘eeuwige twijfelaars’ waarbij ik mensen voor ogen heb die problemen hebben om voorbij de twijfel te komen. Terwijl twijfel een normale fase is in een keuzeproces, wordt het problematisch als je de knoop maar niet kan doorhakken. Eeuwige twijfelaars zijn van alle tijden. Het zijn mensen die bij een tweesprong verstenen en niet kunnen kiezen of ze nu naar links of rechts moeten. Ze blijven ter plaatse trappelen. 

Ik moet hierbij denken aan het bekende toneelstuk ‘Waiting for Godot’ van Samuel Beckett. Eigenlijk gebeurt er niets dan wachten in dat stuk. Een wachten zonder zelf initiatief te nemen. Een twijfelaar is in hetzelfde bedje ziek: hij wacht tot het antwoord als een cadeautje uit de hemel op zijn hoofd zal vallen. Ik geloof zeker en vast in de genade, maar een knoop doorhakken moet een mens zelf doen.

Een dertig jaar geleden hoorde ik voor het eerst een poëtische zin die ik nooit vergeet omdat die het proces van twijfelaars zo goed weet te vatten: “Ik wist door mijn keuze, verloren ieder ander verlokkend bestaan. Ik heb dan maar niet gekozen, en het leven is voorbij gegaan”. Sommige mensen lijken hun leven te vullen met een verwijlen in de twijfel zonder stappen te zetten die daaraan voorbij gaan.

Nikolaas Sintobin sj