Het onwaarschijnlijke verhaal van Bakhita - Moed om te leven (1/8)

Voor het tijdschrift “Liefke” schreef ik een overweging over “Moed om te leven”. Hier vind je uittreksels 1/8

  

Bakhita wordt geboren in 1869, in een dorpje in Darfoer (Soedan). Ze heeft een zorgeloze kindertijd, samen met haar 3 zussen en 3 broers. Tot het meisje, op 8-jarige leeftijd, door Arabische slavendrijvers wordt ontvoerd, samen met een vriendinnetje. Na een voettocht van 1000 kilometer wordt het kind op een slavenmarkt verkocht. Het is het begin van een nachtmerrie die jaren zal duren. Nauwelijks voorstelbare mishandelingen en vernederingen zijn haar dagelijkse deel. Zowel lichamelijk als mentaal. Om nog te zwijgen over de eenzaamheid. Bakhita blijft hopen dat ze ooit zou kunnen vluchten, terug naar haar familie. Tevergeefs. Uiteindelijk vergeet ze zelf de naam die haar ouders haar gaven.

In 1883 komt Bakhita terecht in de huishouding van de Italiaanse consul in Karthoem en verhuist ze, samen met diens familie, naar Italië.  In 1889 wordt de jonge vrouw officieel vrijgelaten. De lichamelijke verminkingen die ze heeft ondergaan zijn echter definitief. Zo ook de psychische wonden en pijn.

In Italië past Bakhita zich wonderwel aan. Ze sluit zich aan bij een religieuze gemeenschap in het Noorden van het land. Hoe geschonden ze ook is, haar verlangen om voluit te leven is intact gebleven. Ze weet zich erkend en bemind en geeft op haar beurt veel, aan velen. Bakhita is een hoopvolle vrouw. Haar bijzondere charisma maakt haar snel tot een plaatselijke beroemdheid. Hoe ongewoon en voor velen zelf schrikwekkend zo’n Afrikaanse vrouw in een Italiaans provinciestadje ook is, de mensen houden van Bakhita.  Ze geven haar als koosnaam Madre Moretta, Zwarte Moeder. 

Aan haar vroegere mishandelingen houdt ze talrijke lichamelijke kwalen over die haar onophoudelijk pijnigen. Ook blijven de nachtmerries over haar slavenleven haar achtervolgen. Op haar sterfbed, Bakhita is inmiddels 78 jaar oud, vraagt ze, ijlend, of men haar kettingen iets minder hard kan aanspannen omdat ze zo’n pijn doen.  

Nikolaas Sintobin sj