Hieronder vind je mijn homilie voor deze zondag. 12e zondag door het jaar A Jer. 20, 10-13 Ps. 69 Rom. 5, 12-15 Mt. 10, 26-33 In september 1897 lag een piepjonge zuster op haar sterfbed, ergens in een klooster in Normandië. Ze was al anderhalf jaar ziek. Het einde naderde. Op een middag stond de deur van haar kamer op een kier. Twee andere zusters wandelden door de gang en piepten even naar binnen. Ze dachten dat de zieke sliep en zegden tegen elkaar: onze medezuster zal weldra sterven. Wat zullen, in godshemelsnaam, op haar doodsprentje kunnen schrijven. Over dat brave wicht valt nu echt eens echt niets te vertellen . Die beide karmelietessen wisten niet dat, tijdens haar ziekte, dat zustertje, op vraag van de priorin, haar autobiografie had geschrev...
Reacties
Die eenvoudige werkman doorbrak deze cirkel uiteindelijk toch ook met een geweldsdaad ?
Ik kan niks anders bedenken dan dat je het probeert uit te praten als er medestanders zijn en als er gunstige omstandigheden voor zijn.
Maar meestal gebeurt zoiets niet onder gunstige omstandigheden en zonder medestanders
Dan denk ik dat je best zulke omstandigheden en zulke mensen probeert te mijden.