Een tijd geleden werd ik geïnterviewd voor "Visie", het ledenblad van de EO. Hieronder een uittreksel. Nikolaas kijkt even naar buiten, waar meeuwen krijsend langs glijden, en zoekt naar woorden. Met een hand tegen zijn borst: “Ik ervoer een innerlijke leegte. Alles was er, maar het gaf me geen perspectief. Althans: geen volledig perspectief. Ik kon mij geven, maar niet helemaal. Ik was niet echt op mijn plek, en had geen idee waar dit aan lag. De horizon was niet open.” In het najaar van 1988 deed hij samen met zijn gebedsgroepje een stilteretraite in de abdij van Leffe. “Op vrijdagavond 11 november 1988, tijdens de gebedstijd, kwam opeens deze vraag in mijn hart: ‘Nikolaas, je hebt de laatste maanden iets nieuws ontdekt en ervaart sindsdien zo’n vreugde... heb je eraan gedacht om dit op de eerste plaats in jouw leven te zetten; wat als jij je leven helemaal beschikbaar stelt aan God en jezuïet wordt?’ Die vraag had ik mezelf nooit gesteld. Nooit eerder in m...
Reacties
Die eenvoudige werkman doorbrak deze cirkel uiteindelijk toch ook met een geweldsdaad ?
Ik kan niks anders bedenken dan dat je het probeert uit te praten als er medestanders zijn en als er gunstige omstandigheden voor zijn.
Maar meestal gebeurt zoiets niet onder gunstige omstandigheden en zonder medestanders
Dan denk ik dat je best zulke omstandigheden en zulke mensen probeert te mijden.