Eelt
De hele dag hadden we vergaderd: een groep christenen, high church qua profiel. Na de eucharistieviering werd er lekker getafeld. De avond werd afgesloten met een gezellig samenzijn.
Iemand, laat ons hem Johan noemen, had op YouTube een grappig videootje gezien van een humorist. Enkele minuten later werd het geprojecteerd. Het ging over de pauskeuze in 2020. In een “reportage” werden de eerste uren vertoond van de nieuwe paus.
Het pauspersonage was een zestiger. Hij kwijlde, had bevende handen en gaf een preseniele indruk. Ik bespaar u de details van de verhaallijn. De video bleef maar duren. Johan lag dubbel van het lachten. Althans in het begin. Want snel merkte hij dat de rest van de groep in ijzige stilte en met groeiende verbijstering onderging wat enkel maar als grof en aanstootgevend kon worden omgeschreven. De sfeer was verbrod. De nummertjes die nog voorzien waren werden afgeblazen.
Een banaal fait divers. Toch symptomatisch. Johan is een goede kerel. Van middelbare leeftijd en hoog opgeleid behoort hij tot de binnenste kern van de Kerk. Het was in de verste verte niet zijn bedoeling geweest om te choqueren.
Onze cultuur lijkt soms nauwelijks nog het verschil te kennen tussen humor en spot, tussen subtiliteit en grofheid. Dit geldt in het bijzonder naar de christelijke traditie toe. De christenen hebben de voorbije decennia een onwaarschijnlijke hoeveelheid geweld moeten incasseren; vaak onder het mom van de vrijheid van meningsuiting. Het is normaal geworden dat wat voor een aanzienlijk deel van onze mensen het meest dierbaar is in hun leven, systematisch door het slijk wordt gehaald. Een laag eelt op de ziel bij de christenen is hier het logische gevolg van. Een mens moet zich nu eenmaal beschermen.
Zeker, christenen gaan, historisch gezien, ook niet vrijuit. Maar deze systematische smeercampagne is meer dan een tegenreactie. Hier is het kwaad aan het werk. Het kwaad wil kapot maken. Bij voorkeur wat het mooiste is in de mens en dus het meest kwetsbaar.
De verwarring, waarvan dit incidentje getuigt, maakt duidelijk dat kritische waakzaamheid blijvend geboden is. In de eerste plaats bij de christenen zelf.
Te veel eelt dreigt gevoelloos te maken.
Iemand, laat ons hem Johan noemen, had op YouTube een grappig videootje gezien van een humorist. Enkele minuten later werd het geprojecteerd. Het ging over de pauskeuze in 2020. In een “reportage” werden de eerste uren vertoond van de nieuwe paus.
Het pauspersonage was een zestiger. Hij kwijlde, had bevende handen en gaf een preseniele indruk. Ik bespaar u de details van de verhaallijn. De video bleef maar duren. Johan lag dubbel van het lachten. Althans in het begin. Want snel merkte hij dat de rest van de groep in ijzige stilte en met groeiende verbijstering onderging wat enkel maar als grof en aanstootgevend kon worden omgeschreven. De sfeer was verbrod. De nummertjes die nog voorzien waren werden afgeblazen.
Een banaal fait divers. Toch symptomatisch. Johan is een goede kerel. Van middelbare leeftijd en hoog opgeleid behoort hij tot de binnenste kern van de Kerk. Het was in de verste verte niet zijn bedoeling geweest om te choqueren.
Onze cultuur lijkt soms nauwelijks nog het verschil te kennen tussen humor en spot, tussen subtiliteit en grofheid. Dit geldt in het bijzonder naar de christelijke traditie toe. De christenen hebben de voorbije decennia een onwaarschijnlijke hoeveelheid geweld moeten incasseren; vaak onder het mom van de vrijheid van meningsuiting. Het is normaal geworden dat wat voor een aanzienlijk deel van onze mensen het meest dierbaar is in hun leven, systematisch door het slijk wordt gehaald. Een laag eelt op de ziel bij de christenen is hier het logische gevolg van. Een mens moet zich nu eenmaal beschermen.
Zeker, christenen gaan, historisch gezien, ook niet vrijuit. Maar deze systematische smeercampagne is meer dan een tegenreactie. Hier is het kwaad aan het werk. Het kwaad wil kapot maken. Bij voorkeur wat het mooiste is in de mens en dus het meest kwetsbaar.
De verwarring, waarvan dit incidentje getuigt, maakt duidelijk dat kritische waakzaamheid blijvend geboden is. In de eerste plaats bij de christenen zelf.
Te veel eelt dreigt gevoelloos te maken.
Reacties