Islamophobie?

Boeiende tijden. Ja, we beleven boeiende tijden. Zij het niet steeds makkelijk en comfortabel.

Het democratische debat, wereldwijd, gaat zijn gang. Met vele beperkingen, om het vriendelijk uit te drukken. Maar toch gaat het zijn gangetje.

We mogen hopen dat in Kopenhagen nagels met koppen zullen worden geslagen; dat het kortetermijndenken iet of wat plaats zal inruimen voor een begin van respect voor de komende generaties.

Ook inzake de plaats van de godsdienst(en) in de Westerse cultuur lijkt er iets te bewegen. Het Zwitserse referendum over de minaretten heeft heel contrasterende reacties opgeroepen. Ik ben maar half verwonderd door de al bij al voorzichtige ontvangst van deze gebeurtenis in de moslimwereld. In Europa wordt geleidelijk aan duidelijk dat de houding van de Zwitsers geen uitzondering is. Het weerspiegelt eerder wat ook in Frankrijk, Duitsland, Spanje of België als sluimerend buikgevoel leeft bij een meerderheid van de bevolking.

Neen, ik denk hier niet in de eerste plaats aan een vermeende islamophobie. Wel dat er een kloof aan het groeien is: tussen een officieel overjaars secularisme dat de pedalen aan het kwijtraken is en een groeiend bewustzijn dat de religieuze dimensie in onze Westerse landen – waarbij de christelijke traditie een unieke plaats inneemt – meer is dan een irrelevant relikwie uit lang verleden dagen.

Het arrest van het Europese Hof voor de Rechten van de Mens mbt de kruisbeelden in de staatsscholen in Italië of nog het recente Belgische wetsvoorstel dat de kruisbeelden aan de ingang van de kerkhoven weg wil, zouden wel eens een omgekeerd effect kunnen hebben.