Is het verkeerd te bidden om te mogen sterven?

In ziekenhuizen en verzorgingshuizen ontmoet ik mensen die me vragen: “Is het verkeerd te bidden om te mogen sterven?” Zij zouden willen wensen dat de tijd van afstompend wachten voorbij zou zijn. Alsof ze willen zeggen: “God heeft me blijkbaar vergeten.” En: “Ik heb liever dat het vooruitgaat, ook al weet ik niet wat me te wachten staat.” Verpleging en familie koesteren soms dezelfde gedachten; daar zijn de onderhoudskosten, het tekort aan bedden, het vervelende om iemand te bezoeken die niet meer kan praten, om niet meer te zeggen. Het is te begrijpen dat in een seculiere cultuur euthanasie veld wint.

Maar terwijl er aan de buitenkant niet veel meer schijnt te werken, gebeurt er heel wat binnenin. Dit wordt helder gestaafd door schrijvers als K.D. Sing, in The Grace of Dying (Genadevol sterven).

Het stervensproces moeten we zien als de laatste fase in de menselijke groei. God is bezig, hij ontledigt ons, zodat het mogelijk wordt dat we “geheel vervuld worden van de volheid van God” (Ef 3,19). Al wat bijkomstig is wordt opzij gezet – gezondheid, bezittingen, geld, status, meningen – , en ten uiteindelijk wordt onze inspanning om aan onszelf vast te houden belachelijk. God werkt in de diepte van ons wezen, of we dit nu weten of niet. Gemaakt voor God,  worden wij weer voor het goddelijke leven geschikt gemaakt. Over Lazarus zei Jezus: “Maak hem los, en laat hem gaan” (Joh 11, 44). Misschien is het ondersteunen van dit goddelijke proces van het losmaken van de stervenden van wat hen van God weerhoudt, onze belangrijkste taak als begeleiders.

Brian Grogan sj